Karakana ya Hassan ilikuwa imefungwa siku mbili, lakini Salma alijua alikuwa ndani. Alimwona kupitia pengo la pazia, amekaa kwenye kiti cha plastiki karibu na benchi la kazi. Hakupiga hodi mara moja. Alisimama na kusoma tena ujumbe wa Baraka, kisha akaweka nakala ya hesabu ya kodi juu ya simu yake.
Alipogonga, Hassan hakufungua.
“Ni mimi,” Salma alisema.
Kufuli likasikika. Hassan akafungua mlango kwa nusu.
“Unataka nini?”
“Ufungue.”
“Umeleta Baraka?”
“Leo nimekuja peke yangu.”
Hassan akamruhusu aingie. Karakana ilikuwa imejaa vifaa vilivyowekwa kwenye masanduku. Kwenye benchi kulikuwa na daftari la kodi, risiti za matengenezo na karatasi ya ujumbe aliokuwa amemtumia Baraka: Ukiondoka sasa, nitakulipa.
Salma aliweka nakala ya hesabu karibu na karatasi hiyo. “Mwezi mmoja wa kodi umepotea. Na kiasi chake kiko karibu na pesa ulizoahidi Baraka.”
Hassan akakaa. “Nilitaka kumsaidia.”
“Kwa kumlipa aondoke?”
“Nilitaka kuzuia ugomvi.”
“Uliuliza kama anataka kuondoka?”
“Hakuwa akiomba kuondoka.”
“Basi ulikuwa unanunua nini?”
Hassan akapapasa paji la uso. “Muda.”
“Kwa ajili ya nani?”
“Kwa ajili ya nyumba.”
Salma akafungua daftari la kodi. “Nyumba haikuhitaji ufute ujumbe. Wapangaji hawakuhitaji utume kodi kwenye akaunti yako bila risiti. Na Baraka hakuhitaji pesa ili awe mtu asiyeonekana.”
“Unajifanya kila kitu nilichofanya kilikuwa kwa ajili yangu.”
“Bado hujaniambia kilichokuwa kwa ajili ya wengine.”
Hassan alinyamaza. Salma aliona simu yake ikiwa imewekwa karibu na ukuta, ikiwa na skrini iliyopasuka. Alikumbuka miaka mitatu iliyopita, Hassan akiwa bado fundi mpya, akimsaidia Yusuf kwenye duka. Alikuwa ameamini ukaribu huo ulimfanya ajue biashara. Hakujua ulimfanya arithi hofu pia.
“Baba aliniambia Baraka akitambuliwa, kila mtu angeanza kuuliza kuhusu mali,” Hassan alisema.
“Na ukaamini?”
“Niliona hesabu zake. Alikuwa akifikiria kutumia sehemu ya nyumba kama dhamana ya biashara yangu.”
Salma akainua macho. “Biashara yako?”
Hassan alifumba macho.
“Ulisema ulihifadhi nyumba.”
“Nilitaka kuanzisha huduma ya kufunga umeme kwa mikataba mikubwa. Nilihitaji dhamana. Baba alisema angeangalia sehemu ya nyuma ya nyumba, karibu na duka. Sikujua kama alikuwa ameahidi au alikuwa akijaribu kunituliza.”
“Na Baraka alipokuja, ukafikiri mpango huo ungeanguka.”
“Hakukuja na mpango huo.”
“Lakini uwepo wake ulikufanya uogope.”
Hassan akaegemea mbele. “Nikikubali kwamba kuna mtu mwingine katika maisha ya baba, ukoo ungeanza kusema sehemu ya nyumba inapaswa kuenda kwake. Watu wangenitazama kama mwana aliyefichwa nyuma ya jina. Nilitaka mambo yabaki kama yalivyokuwa mpaka nipate nafasi yangu.”
“Kwa hiyo ulikuwa na maslahi ya moja kwa moja.”
“Ndiyo.”
Jibu hilo lilikuwa wazi kuliko Salma alivyotarajia. Hakumwona tena Hassan kama mlinzi aliyepotea ndani ya jukumu. Alikuwa mwana mwenye hofu, lakini pia alikuwa mtu aliyekuwa akijenga mpango kwa kutumia ukimya wa baba na udhaifu wa mama.
“Uliweka kiasi gani kwenye mpango huo?” Salma aliuliza.
Hassan akafungua droo na kutoa karatasi yenye makadirio ya vifaa, mishahara ya mafundi na sehemu ya nyumba iliyochorwa kwa duara. Juu yake kulikuwa na jina la kampuni ambalo bado halijasajiliwa.
“Nilikuwa nimeanza kuzungumza na benki.”
“Kwa kutumia hati gani?”
“Baba alisema angekuwa mdhamini.”
“Baba alikuwa hajatia saini.”
“Alisema atatia.”
“Na kwa sababu alisema, ukachukua kodi ya wapangaji?”
Hassan akaiangalia daftari. “Nilichukua fedha ili kulipa ada za kuanzisha biashara na kurudisha kabla hujaona.”
Salma alihisi hasira ikimfanya mikono yake iwe baridi. “Huo si ukarabati wa paa.”
“Huo ndio mwezi uliopotea.”
“Na ulitaka kumlipa Baraka aondoke ili hakuna mtu aulize kuhusu mpango wa mali.”
Hassan hakupinga. Alifungua mdomo, lakini hakupata neno lililoweza kubadilisha mstari wa hesabu.
Salma akachukua karatasi ya kampuni na kuichana katikati. “Huwezi tena kutumia jina langu, hati za nyumba au nafasi yako kama mwana wangu kuwakilisha mali.”
“Unachana ushahidi?”
“Ninachanua mpango ambao haukuwa na idhini yangu. Ushahidi huu utawekwa kwenye faili.”
Hassan akainuka. “Unanichukulia kila kitu.”
“Ninakuzuia usichukue uamuzi mwingine wa siri.”
“Baraka amekuja na risiti, sasa mimi nimekuwa tatizo.”
“Wewe si tatizo. Uamuzi wako ndio tatizo.”
Hassan akachukua begi lake la zana. “Nitaondoka nyumbani.”
“Unaweza kwenda kwa muda.”
“Unasema hivyo kana kwamba una haki ya kunifukuza.”
“Nina haki ya kulinda nyumba bila kukufuta kama mwana wangu. Hayo ni mambo mawili tofauti.”
Hassan akatazama mlango wa nyuma. “Huwezi kutenganisha.”
“Lazima nijifunze.”
Alifunga daftari la kodi, akaliweka kwenye begi lake na kuchukua nakala ya ujumbe. Kabla ya kutoka, Salma aliona karatasi ndogo chini ya benchi. Ilikuwa na mchoro wa nyumba, sehemu ya duka na eneo la nyuma lililowekwa duara.
“Mpango huu ulianza lini?”
Hassan hakujibu.
“Uliushirikisha nani?”
“Baba.”
“Na ulifikiri ahadi yake inatosha?”
“Kwangu, ilikuwa ndiyo kitu pekee nilichokuwa nacho.”
Salma alitaka kumwambia kwamba na yeye alikuwa amejenga maisha juu ya maneno ya Yusuf. Tofauti ilikuwa kwamba hakuwahi kupewa nafasi ya kuamua kama maneno hayo yalikuwa ya kweli.
Hassan akafungua mlango. Salma akamzuia kwa neno moja.
“Kesho utarudisha hesabu zote.”
Hassan akamwangalia, kisha akainamisha kichwa. “Nitazileta.”
“Na hutatia saini chochote bila mimi kuwepo.”
“Najua.”
“Utaenda kwa Baraka na kumwambia nilikuwa namnunua?”
“Nitakuambia mwenyewe.”
“Na ukisema mbele ya watu wote?”
“Utaweza kusema upande wako.”
“Sitaki huruma.”
“Wala mimi sitaki ukimya.”
Hassan alitoka akiwa amebeba zana zake. Kwa mara ya kwanza, hakubeba daftari la kodi pamoja naye. Salma alibaki karakana na mchoro wa nyumba juu ya benchi. Aliukunja, lakini hakuuweka mfukoni. Aliweka pamoja na ushahidi mwingine wa mpango ambao ulikuwa umejificha nyuma ya neno ulinzi.
Alipofika mlangoni, Hassan aligeuka. Salma hakumfuata, akamwacha abebe jibu lake mwenyewe hadi barabarani, bila kumzuia wala kumwita tena.
“Baba aliniahidi sehemu hiyo kabla hajafa.”
---