Asubuhi iliyofuata, Zawadi aliwasili kwenye ofisi ya Mavuno Link kabla ya Amina kuwasha kompyuta. Gari la Hassan lilikuwa halipo kwenye nafasi yake ya kawaida, na pazia la chumba chake lilikuwa limefungwa kana kwamba usiku uliopita hakuna mtu aliyegusa meza yake. Baada ya swali la Juma wa Kibo Foods, Zawadi alikuwa amekaa kwenye gari kwa dakika kumi na mbili akitazama simu. Hakukuwa na ujumbe kutoka kwa Hassan, kutoka kwa kiwanda, wala kutoka benki. Kimya hicho hakikuwa tena kutopatikana kwa mtu; kilikuwa taarifa yenyewe.
Amina aliingia akiwa amebeba funguo na thermos ya chai. “Umefika mapema.”
“Fungua ofisi yake.”
Amina akasimama. “Zawadi, unataka niite mtu wa usalama?”
“Nataka mlango ufunguliwe kwa kufuata utaratibu. Hakuna kuvunja kufuli, hakuna kuchukua kitu bila mashahidi.”
Msaidizi wa ofisi, Baraka, alikuwa akipanga risiti kwenye chumba cha mbele. Alisikia na akaja akiwa na daftari la ufunguo. “Hassan aliniambia jana nisiingie ndani mpaka arudi.”
“Alisema anarudi lini?”
“Alisema baada ya kumaliza mazungumzo ya kiwanda.”
“Na amekupigia?”
Baraka akatikisa kichwa. Zawadi akamwomba Amina aandike muda, majina ya waliokuwepo, na sababu ya kufungua chumba. Alitaka hata hofu yake iwe na tarehe. Amina alitumia ufunguo wa ziada, akafungua mlango, na harufu ya vumbi la karatasi ikatoka kwenye chumba kilichokuwa kimetulia.
Mara ya kwanza haikuonekana kama kuna kitu kilichopotea. Kompyuta ilikuwa mezani, kikombe cha Hassan kilikuwa pembeni ya dirisha, na kalenda yake ilikuwa imefunguliwa kwenye wiki hiyo. Lakini kabati la mafaili lilikuwa limefungwa. Zawadi hakuligusa. Alianza na dawati, akitafuta si siri bali mnyororo wa maamuzi.
“Drawer hii ilijaa contract copies,” Amina alisema.
Zawadi akainama. Droo ya kwanza ilikuwa wazi na tupu isipokuwa klipu mbili zilizopinda. Ya pili ilikuwa na mihuri ya zamani na stamp pad iliyokauka. Ya tatu, ambayo kwa kawaida Hassan alitumia kuweka barua za benki, ilikuwa imefunguliwa. Ndani yake kulikuwa na bahasha moja ya kahawia yenye nembo ya Benki ya Taifa ya Biashara.
Baraka akavuta pumzi. “Hiyo iliingia juzi.”
“Kwa nini hukuipeleka kwa Amina?”
“Hassan alisema ni ya kwake.”
Zawadi hakufungua mara moja. Alimwomba Amina apige picha ya bahasha, kisha akaiweka juu ya meza. Jina la Hassan liliandikwa kwa mashine, lakini chini kulikuwa na muhuri wa tawi la benki. Tarehe ilikuwa ya siku tatu zilizopita—kabla ya Hassan kusaini settlement.
Kabla hawajaifungua, Amina alitoa faili la signatory matrix. “Hii ndiyo nakala ya mwisho tuliyo nayo.”
Zawadi aliitandaza mezani. Majina yao mawili yalikuwa yameandikwa kwenye akaunti ya kawaida, lakini chini ya sehemu ya “negotiation and commercial correspondence” kulikuwa na mamlaka pana kwa Hassan. Tarehe ya mwisho ya mapitio ilikuwa 2023. Sehemu ya “expiry” ilikuwa tupu.
“Hatukuwahi kuifuta,” Zawadi alisema.
“Ulisema tutaiandika upya baada ya msimu wa 2024.”
“Nilisema hivyo.”
“Na yeye alikuwa bado anaweza kuionyesha kiwandani.”
Zawadi alihisi hasira ikichanganyika na aibu. Mamlaka hiyo haikuwa imetengenezwa kwa udanganyifu wa Hassan. Wote wawili walikuwa wameiacha ikiendelea kwa sababu walikuwa wakikimbia oda, wakulima, malori, na benki. Kitu walichokiita “tutarekebisha” kilikuwa sasa kimegeuka mlango wa kisheria ambao haukuhitaji Zawadi.
Baraka akasema, “Niliwahi kumuuliza kwa nini anachukua barua nyingi mwenyewe. Alisema anaenda kufunga jambo la account.”
“Lini?”
“Jumatano asubuhi.”
Zawadi akamwomba Amina aangalie rekodi ya kompyuta bila kufungua ujumbe wa kibinafsi. Kulikuwa na folder la “KUN” lililo na nakala za invoice, lakini file la settlement halikuonekana. Muda wa mwisho wa kuingia kwenye folder ulikuwa siku saba zilizopita, saa nne na dakika ishirini. Hassan alikuwa amefanya kazi ndani ya ofisi siku hiyo, lakini hakukuwa na kumbukumbu ya kuchapisha mkataba kwenye printer ya kampuni.
“Hakuna ushahidi wa kutosha wa kusema alificha document hapa,” Amina alisema.
“Hatusemi hivyo. Tunarekodi tu kwamba haipo.”
Simu ya Zawadi ikatetemeka. Ujumbe wa Kibo Foods ulisema walihitaji ratiba ndani ya saa moja. Ujumbe wa pili kutoka kwa Doto ulisema wamiliki wa malori walikuwa wameanza kudai malipo ya muda wa kusubiri. Kila upande wa biashara ulikuwa ukimsukuma, lakini mbele yake kulikuwa na mtu mmoja ambaye angejibu maswali yote na alikuwa hayupo.
Zawadi akafungua bahasha ya benki kwa kutumia kisu cha karatasi. Ndani kulikuwa na ukurasa mmoja wenye maelezo mafupi, si taarifa kamili ya akaunti. Kichwa chake kilisema “review of collateral status.” Jina la Hassan lilikuwa chini, na mstari wa mwisho uliomba awasiliane na relationship officer kabla ya tarehe iliyowekwa.
“Collateral,” Amina akasema kwa sauti ya chini.
“Hatujui ni ya nini.”
“Lakini kwa nini barua iwe kwenye droo ya mikataba?”
“Kwa sababu Hassan aliiweka hapo, au kwa sababu hakujua aiweke wapi. Hilo pia hatulijui.”
Zawadi alimpigia namba ya benki iliyokuwa kwenye barua. Simu ilipokelewa na mhudumu aliyesema Mr. Bwana hakuwa kwenye dawati, lakini angeweza kuweka miadi. Zawadi hakutaja maelezo ya nyumba wala kiasi. Alisema tu kampuni ilihitaji kuthibitisha athari ya settlement kwenye akaunti na mamlaka ya kusaini. Wakati huo huo, alituma barua pepe kwa Salma na kiwanda: Mavuno Link ilikuwa ikisimamisha mamlaka ya Hassan ya mazungumzo na makubaliano mapya mpaka reconciliation ikamilike. Aliambatanisha signatory matrix ya zamani na kusema toleo jipya lingetumwa baada ya kuthibitishwa.
Amina akasoma ujumbe huo. “Ukimtumia Salma, kiwanda kitajua una wasiwasi.”
“Wasiwasi upo. Sitauita utulivu.”
Baada ya kutuma, Zawadi alimpigia Kibo Foods na kumwambia hawatapeleka mzigo kabla ya kupata ratiba iliyothibitishwa. Juma alilalamika, lakini safari hii hakumtaja Hassan. Alisema tu, “Nipe ukweli kabla sijaamua.”
Zawadi akamjibu, “Huo ndio ukweli nilio nao sasa.”
Kisha akamwomba Doto aende kwenye yadi kuhesabu malori yaliyosimama na awasiliane na wamiliki wake. Amina akachukua copy ya mamlaka ya 2023 na kuiweka kwenye folda ya ushahidi. Baraka akakaa mlangoni mwa ofisi ya Hassan, akimsubiri mtu ambaye alikuwa amemwacha bila maagizo mapya.
Zawadi alirudi kwenye meza na kuiangalia bahasha ya benki. Tarehe ya barua ilikuwa imekaribia sana na siku ambayo settlement ilisainiwa. Huenda ilikuwa jambo la kibinafsi lisilohusiana na kampuni. Huenda ilikuwa sababu iliyomsukuma Hassan kufanya uamuzi wa haraka. Lakini kabla ya kujua, Zawadi alichagua kutenganisha mambo mawili: mamlaka ya biashara ambayo alikuwa ameacha wazi, na ukweli wa pesa ambao bado haujajulikana.
Amina akageuza bahasha ili kuisoma vizuri. Chini ya muhuri wa benki, mstari mmoja ulisema, “Final collateral enforcement review: Hassan Mollel residence.”
---