Hakuna aliyesema chochote kwa sekunde kadhaa baada ya Tunu kusema, “Siwezi kukuahidi hivyo.”
Mariam alimtazama kana kwamba jibu hilo lilikuwa mlango mwingine uliofunguliwa chini ya miguu yake. Kassim alikaa karibu na ukuta, ruler aliyokuwa ameokota bado mkononi. Nuru, tofauti na wengine, hakukimbilia kujaza ukimya.
“Kwa nini huwezi?” Mariam aliuliza hatimaye.
Tunu akameza mate. “Kwa sababu sijui nitakuwaje nikikasirika sana. Nikisema sitawahi kuondoka tena, nitakuwa nasema kitu ninachotaka kiwe kweli, si kitu ninachoweza kuhakikisha.”
“Basi tunakaa hapa tukisubiri siku utatoweka?”
“Hajasema hivyo,” Nuru alisema.
Mariam akamgeukia. “Amesema nini basi?”
“Kwamba ahadi ya asilimia mia moja si mpango wa usalama.”
Nuru akavuta karatasi tupu kutoka kwenye jalada lake. Hakuiweka mbele ya Tunu kama fomu ya kujaza. Aliiweka katikati ya meza.
“Tuache neno *kamwe*,” alisema. “Tuseme Tunu anakasirika sana, au anahisi hawezi kukaa hapa dakika nyingine. Ni ishara gani hutokea kabla hajaondoka?”
Tunu akakunja uso. “Sijui.”
“Fikiria siku ya zamani.”
Mariam alitaka kusema kitu, lakini Nuru akainua kidole kidogo kumzuia.
Tunu alitazama redio mezani. “Naanza kuweka vitu kwenye begi bila sababu.”
Kassim akasema, “Na huwa huongei.”
Tunu alimwangalia.
“Sisemi vibaya,” Kassim akaongeza. “Hata zamani. Ukikasirika kawaida unapiga kelele. Ukikaa kimya kabisa, hapo ndiyo...”
Hakumalizia.
Nuru akaandika: **kimya kisicho cha kawaida; kufunga vitu; kutoka bila kusema anakoenda.**
“Na kabla ya hatua ya mwisho?”
Tunu akafikiria. “Nahitaji mahali ambapo mtu hatanifuata akipiga kelele.”
Mariam akavuta pumzi. “Nyumba hii si gereza.”
“Najua. Lakini nikisema nataka dakika ishirini, usije nyuma yangu ukiendelea na ugomvi.”
“Hilo linawezekana,” Nuru alisema. “Mahali gani pa kwenda?”
Tunu akataja uwanja wa mpira karibu na kanisa, sehemu yenye wauzaji na watu hadi jioni. Kisha akataja kibanda cha Mama Saada, mwanamke aliyekuwa akiuza chai karibu na kituo cha daladala na aliyemjua Mariam kwa miaka.
Mariam akatikisa kichwa kwa uwanja. “Usiku hapana.”
“Basi mchana uwanja, jioni Mama Saada,” Tunu alisema.
Nuru akaandika.
Kassim akainama mbele. “Na shule?”
Tunu akasema, “Ofisi ya Bi. Rehema.”
Kwa mara ya kwanza tangu ugomvi uanze, mpango ulianza kuonekana kama kitu kinachoweza kushikwa badala ya hofu inayozunguka chumbani.
Nuru akachora mstari mwingine. “Mawasiliano. Tunu, ukienda kwenye moja ya maeneo hayo, utafanya nini?”
“Nitatuma ujumbe.”
Mariam akacheka bila furaha. “Kwa simu gani? Ile ambayo kila mara haina salio?”
Tunu akanyamaza.
Kassim akasema, “Simu ya zamani ya Mama iko kwenye droo.”
Mariam alimwangalia haraka. “Hiyo ni ya biashara.”
“Haijatumika miezi miwili.”
“Betri yake ni mbaya.”
“Naweza kuitengenezea socket kesho gereji.”
Mariam alikaza midomo. Tunu aliona mapambano yakitokea usoni pake: simu ilikuwa njia ya kumpata Tunu, lakini pia kitu ambacho Mariam angeona kama mlango wa watu asiowajua.
“Nitampa,” alisema hatimaye, “lakini namba lazima nijue.”
Tunu alihisi mgongo wake ukikaza. “Namba zote?”
“Ndiyo.”
“Hapo tunarudi pale pale.”
Nuru akaingilia. “Lengo la simu ni usalama na mawasiliano, si ukaguzi wa kila uhusiano. Mnaweza kukubaliana kuhusu matumizi bila Mariam kusoma kila ujumbe.”
“Na akiongea na huyo Jabi?”
“Nitakuambia kama nitakutana naye,” Tunu alisema. “Lakini sitaki utoe simu kama adhabu kila tunapogombana.”
Mariam akamtazama kwa muda mrefu. “Na ukitumia simu kupanga kuondoka?”
“Ukiichukua, nikitaka kuondoka nitaondoka bila simu. Hiyo ni salama zaidi?”
Swali hilo lilimnyamazisha.
Nuru akaandika kwa herufi kubwa: **SIMU HAITACHUKULIWA KAMA ADHABU.** Chini yake akaongeza: **Tunu atatuma ujumbe kabla ya kuondoka kwenye eneo lililokubaliwa; akishindwa, atapiga simu kwa Mariam, Nuru au Mama Saada.**
“Sitaki hii iwe sheria zenu tu,” Tunu alisema. “Mariam naye awe na kitu.”
Mariam akakunja uso. “Kitu gani?”
“Usinitishie kunirudisha kijijini ukikasirika. Usiseme mbele ya watu kwamba mimi ni tatizo. Na usitafute begi bila kuniuliza isipokuwa kuna hatari ya kweli.”
Kassim alitazama chini. Nuru hakupunguza maneno hayo.
“Mariam?”
Mariam alisugua paji la uso. “Na nikihisi kuna hatari?”
“Uniambie unachohofia,” Tunu alisema. “Si kufungua vitu vyangu kwanza.”
“Na ukisema hapana?”
“Basi tunaweza kumpigia Nuru.”
Mariam akakaa kimya. Mwishowe akasema, “Sawa. Lakini kama kuna silaha, dawa, au mtu anakutishia—”
“Hapo ni tofauti,” Nuru alisema. “Tutaandika hivyo.”
Walitumia karibu saa moja kubadilisha sentensi ambazo mwanzo zilikuwa amri kuwa hatua zinazoweza kufuatwa. Hakukuwa na maneno ya “kuwa mtoto mzuri” au “kumtii mlezi kila wakati.” Kulikuwa na mahali, muda, simu, majina, na hatua ya kufanya baada ya ugomvi.
Kassim alipoleta kalamu nyingine, Tunu alimwangalia. “Wewe je?”
“Mimi nini?”
“Ukiona nimefunga begi?”
Kassim akafikiria. “Nitakuuliza kama unahitaji mtu akae karibu bila kuongea.”
“Usiniulize mara tano.”
“Mara moja.”
“Na usimwite Mama kwa siri kuhusu kila kitu.”
Kassim akatoa tabasamu dogo. “Hilo tutalizungumza kwenye sura nyingine.”
Mariam alimwangalia vibaya, lakini hata yeye karibu atabasamu.
Jioni Kassim alifungua simu ya zamani kwenye meza. Betri ilikuwa imevimba kidogo, kwa hiyo akaahidi kuleta nyingine iliyotumika lakini salama kutoka gereji. Tunu alikaa karibu naye akitazama screws ndogo. Kwa kawaida angechukua screwdriver na kufanya mwenyewe, lakini hakutaka kila kitu kiwe mtihani wa uwezo wake.
Mariam alikuwa kibandani akimalizia kuuza chai. Aliporudi, alileta karatasi ya mpango ikiwa imekunjwa mara mbili.
“Nimeweka nakala moja kwenye kabati,” alisema. “Hii ni yako.”
Tunu akaichukua.
“Si mkataba wa polisi,” Mariam akaongeza kwa ukali wa kujitetea.
“Najua.”
“Na si ruhusa ya kutembea popote.”
“Najua.”
“Na—”
“Mama,” Kassim alisema, “amekuelewa.”
Mariam akanyamaza.
Tunu aliweka karatasi ndani ya daftari lake jipya, si lile la zamani lenye jina lililovukwa. Hilo lilikuwa jambo dogo, lakini lilihisi tofauti: kwa mara ya kwanza sheria ya nyumba ilikuwa na sentensi ambazo yeye mwenyewe alikuwa amezisema.
Kesho yake baada ya shule, Tunu alipitia kwa Mama Saada kuthibitisha kama angekubali kuwa sehemu ya mpango. Mama Saada hakutaka historia yote.
“Ukifika hapa ukiwa umekasirika, nitakupa kiti na maji,” alisema. “Ukisema usiongee, sitazungumza. Lakini ukikaa hadi giza, nitampigia Mariam.”
“Hiyo ndiyo tulikubaliana.”
“Basi sawa.”
Tunu aliporudi Mbuyuni, aliona watu wawili wamesimama mbele ya kibanda cha Mariam. Mama Pendo alikuwa mmoja wao. Alikuwa ameshika daftari lake la kodi. Mariam hakupiga kelele, lakini mikono yake ilikuwa imekaza kwenye apron.
“Nilisema mwisho wa mwezi,” Mariam alisema.
Mama Pendo akatikisa kichwa. “Hii si deni la zamani. Ni kodi mpya.”
“Kodi mpya gani?”
“Kuanzia mwezi ujao, ongezeko la elfu ishirini.”
Mariam akacheka kwa mshangao. “Kwa nini?”
Mama Pendo akatazama upande wa Tunu kabla ya kujibu.
“Wapangaji wanalalamika. Wanasema tangu huyo mtoto arudi kuna watu wa stendi wanaonekana huku. Mimi pia lazima nilinde nyumba yangu.”
Tunu alisimama akiwa bado ameshika karatasi ya mpango wa usalama ndani ya begi.
Mariam akasema, “Unapandisha kodi kwa sababu ya uvumi?”
Mama Pendo akafunga daftari.
“Si uvumi tu,” alisema. “Ni gharama ya matatizo yanaporudi nyumbani.”
---