Asubuhi iliyofuata, Tunu hakwenda moja kwa moja municipal service centre. Alifika kwanza kwenye loading bay ya Mtaa wa Mavuno kwa sababu supplier alikuwa ametuma ujumbe kwamba cartons zingeshushwa saa tatu. Alibeba old green registration folder ndani ya bag yake, ingawa hakutarajia kuitumia mbele ya dereva. Folder hiyo ilikuwa na receipts za renewals, lease copy, tax slips na karatasi zilizokunjwa ambazo zilionekana za maana kwa sababu zilibaki kwa miaka mingi.
Loading bay ilikuwa nyembamba kati ya units mbili za veranda. Magari madogo yalikuwa yakifika, kupiga honi mara mbili, na kuondoka kabla ya mtu kuuliza yameleta nini. Tunu alimwona Amina akifungua Kalamu Stationery upande wa pili. Faraji alikuwa amesimama kwenye kona akizungumza na mwanaume wa supplier aliyekuwa ameshuka kutoka kwenye van.
“Tunu,” dereva alimwita. “Nimekuwekea cartons zako hapa.”
“Nimekuja kuzichukua.”
Dereva hakusogea kwenye tailgate. “Kuna mabadiliko kwenye account.”
Tunu akatoa simu. “Invoice ya wiki iliyopita ilisema siku kumi na nne.”
“Sasa ni cash before release.”
“Umesema lini?”
“Ujumbe ulitumwa kwa accounts zote zilizo kwenye review list.”
“Review list ya nini?”
Dereva akakuna shavu. “Mimi ninaleta boxes. Usiniingize kwenye maneno ya office.”
Tunu akamuonyesha invoice iliyokuwa kwenye simu yake. “Sikuombi ueleze office. Nakuomba uonyeshe mabadiliko ya terms.”
Dereva akamgeuzia screen ya simu yake. Mstari mmoja ulikuwa umewekwa bold: *CASH BEFORE RELEASE — UNTIL STATUS CLEARS.* Chini yake kulikuwa na jina la account ya Tunu na tarehe ya jana.
Beka alipofika, Tunu alikuwa bado anauangalia mstari huo. “Tuna cash kiasi gani?”
“Tukitoa rent, mshahara wako na deposit ya repair parts, hatuna ya kulipa cartons zote.”
“Tukichukua cables na chargers tu?”
Tunu akamwomba dereva afungue order kwenye invoice. Seti za screen protectors zingeweza kuuzwa polepole. Cables za model mpya zilikuwa na demand, lakini bei yake ilikuwa juu. Chargers ndogo zingeweza kulipia cash ya siku mbili. Earphones zilikuwa zimekaa sana mwezi uliopita.
“Punguza protectors,” Tunu alisema. “Chukua cables kumi na chargers kumi. Earphones zifutwe.”
Dereva akafungua calculator. “Cash ya batch hii ni laki nne na elfu themanini.”
Tunu alifungua cash envelope ya duka. Ilikuwa na laki mbili na elfu sitini, kabla ya kuweka kando sehemu ya payroll. Hakutaka kuifungua yote. Alipiga simu kwa supplier clerk, lakini line ilikuwa busy.
Faraji akakaribia. “Nilikusikia ukisema unahitaji cash.”
“Sisi sote tunahitaji cash.”
“Ninaweza kuchukua order yako yote. Nakulipa leo, kwa bei ya wholesale ya jana, si ya leo.”
Tunu akamtazama. “Kwa nini uchukue accessories usizohitaji?”
“Nahitaji frontage. Watu wakiona stock zaidi, wanakuja.”
“Hiyo si jibu la swali langu.”
Faraji alitabasamu bila furaha. “Ukihama kwa muda, units huwa zinawahi kujazwa. Usichukue vibaya. Biashara haina hisia.”
“Nimejua hilo tangu siku nilipokulipa cable ya kwanza.”
Faraji akamshika macho. “Tunu, rumors hazisubiri receipt. Ukiuza leo, una cash. Ukikaa na cartons, una sanduku na swali.”
Tunu akageukia van. Hakuwa na sababu ya kukataa kwamba offer ingeweza kumsaidia kulipa bills za wiki hiyo. Lakini kuuza stock yote kwa mtu aliyekuwa akipima nafasi yake kulimaanisha kukubali kwamba rumor ndiyo imeamua thamani ya miaka kumi na moja.
“Ukijua sheria, niletee notice,” Tunu alisema. “Ukijua bei ya stock, niletee offer.”
Faraji akacheka kidogo. “Hiyo ni lugha ya mtu aliye na muda.”
“Muda ninao ni siku moja. Hicho ndicho ninachotumia.”
Amina alisikia sehemu ya mazungumzo na kuja karibu. “Tunaweza kuhesabu repair jobs bila stock mpya,” alisema. “Jana nilikuwa na watu wawili waliouliza screen replacement, nikawaambia waje kwako.”
“Usitume watu kabla hujajua tuna parts,” Tunu alisema.
“Basi tuangalie parts ulizo nazo.”
Wakaenda dukani. Amina alisimama kwenye mlango, Tunu akatoa drawer moja baada ya nyingine. Kulikuwa na connectors saba, screen moja iliyokuwa imeagizwa kwa deposit, cameras mbili za simu za zamani na screws za aina nne. Beka alifungua repair tickets za wiki iliyopita na kuzipanga kwa uwezekano wa kukamilika bila order mpya.
“Hii Tecno inaweza,” Beka alisema. “Hii nyingine inahitaji battery.”
“Battery moja tunaweza kununua cash,” Tunu akajibu. “Hatuwezi kununua kila kitu kwa hofu ya kukosa.”
Amina aliuliza, “Mna taarifa rasmi ya kufungwa?”
“Hakuna mtu aliyeonyesha.”
“Basi nenda service centre. Mimi nitakaa na Beka kuandika list ya repairs.”
Tunu alirudi loading bay akiwa ameamua. Alilipa sehemu ndogo ya order kwa cash: cables tano na chargers sita. Dereva alikubali kuziacha na kurudisha yaliyobaki kwenye van. Tunu akapiga picha ya receipt na akaomba supplier aweke ujumbe wa terms kwenye account yake, si voice note ya corridor.
Dereva alipofunga tailgate, alitaka kusema jambo, lakini akabadilisha mawazo. “Sijui kinachoendelea,” alisema. “Nimeambiwa tu nisitoe kwa credit.”
“Hilo ndilo jibu linalonisaidia,” Tunu alisema. “Usijifanye unajua zaidi.”
Faraji alikuwa bado kwenye kona. Alipita bila kuzungumza, akibeba carton moja kwa mkono. Tunu alijua offer yake haikuwa imekwisha; ilikuwa imeingia kwenye soko kama harufu ya mafuta.
Mchana, Tunu na Amina walipanga repair tickets. Walichagua simu tatu za screen, mbili za charging port na moja ya speaker. Beka aliwapigia wateja deposits na kuwaambia parts zingefika kwa muda tofauti. Mteja mmoja alikataa kusubiri na alichukua simu yake kwenda kwa Faraji. Mwingine alisema atarudi jioni.
Tunu alifungua old green folder, akaweka supplier message karibu na receipt ya mwaka wa saba wa biashara. Karatasi hizo hazikujibu kama rumor ilikuwa kweli. Zilijibu tu kwamba uamuzi wa leo ulikuwa umebadilika kwa sababu ya rumor.
Alipofunga duka kwa muda kwenda service centre, Beka aliuliza, “Tutafungua kesho?”
“Tutafungua leo jioni baada ya kurudi.”
Simu ya supplier ikalia ndani ya bag. Ujumbe wa mwisho ukaonyesha mstari mpya: **CASH BEFORE RELEASE — UNTIL STATUS CLEARS.**
---