Jumamosi mchana, Amina alifika kwenye lango la shule kabla kengele ya mwisho haijalia. Alikuwa ameketi ndani ya gari kwa dakika kumi, akiangalia wazazi wengine wakipita na mabegi ya watoto, huku kwenye kiti cha pembeni kukiwa na chupa ya maji ambayo Leila alipenda. Alikuwa ameandika maswali matatu kwenye simu yake, akayafuta, kisha akaandika mawili: Uliambiwa nini? Uliamini nini?
Alipomwona Leila akitoka, Amina alifungua mlango wa gari. Leila hakusogea. Alibeba kitabu kifuani na mkoba mmoja begani. Wenzake wawili walimwita, lakini hakuwajibu. Macho yake yalikwenda kwa Amina kisha yakashuka kwenye lami.
“Twende nyumbani,” Amina alisema.
“Bado narudi huko?”
Swali hilo lilimfanya Amina ashike usukani kwa nguvu. “Ndiyo. Hujafukuzwa.”
“Daddy amesema nisikae karibu na wewe mpaka mtakapozungumza.”
“Daddy amesema mengi bila kuniambia mimi. Wewe unataka nini?”
Leila alitazama barabara. “Nataka kujua kama utaanza kunichukia.”
Amina alitoka kwenye gari. Hakumkumbatia, kwa sababu hakutaka kumlazimisha mtoto akubali faraja ambayo huenda haikuwa tayari. Alisimama upande wake wa lango.
“Ninachohisi kuhusu baba yako si sawa na ninachohisi kwako,” alisema. “Usichanganye hivyo.”
Leila akainua macho. “Bado utanipeleka nyumbani?”
“Bado.”
“Bado nitakula kwenu?”
“Ukiniomba, nitakupikia.”
“Na kama sitaki kuongea?”
“Utakuwa na haki hiyo. Lakini leo ningependa tusikae ndani ya nyumba pamoja na Musa wakati yeye ndiye atakuwa anatafsiri kila kitu.”
Leila alikaa kimya kwa muda. Kisha akaingia kwenye gari bila kufunga mlango. Amina akasubiri mpaka awe amefunga mkanda ndipo aendeshe. Hawakwenda moja kwa moja nyumbani. Amina alisimama kwenye café ndogo iliyokuwa na dirisha linaloangalia kituo cha mabasi. Walikaa pembeni, mbali na meza za watu wengine.
Leila aliweka kitabu mezani. “Nuru ni mama yangu.”
Amina alitikisa kichwa. “Musa amesema jina lake.”
“Alisema yuko mji mwingine.”
“Umeongea naye?”
“Si mara nyingi. Ananitumia ujumbe kuhusu shule na birthday. Daddy alisema ni bora nisiulize maswali mengi kwa sababu watu wazima walikuwa na mambo yao.”
Amina alihisi hasira ikipanda, lakini akaishusha. Hakutaka kumfanya Leila achague mama yake dhidi ya baba yake, au baba yake dhidi yake. Alimwomba mhudumu awaletee juisi mbili na maandazi. Leila alitabasamu kidogo alipoona Amina bado anakumbuka anapenda bila sukari nyingi.
“Ulisema jana ulidhani najua,” Amina alisema.
Leila alishika glasi kwa mikono miwili. “Siku ya kwanza nilipokuja, Daddy alisema tutazungumza pamoja baada ya siku chache. Alisema wewe ulikuwa umeelewa kwa nini nilikuwa nahamia. Nilifikiri labda ulijua mimi ni binti yake, lakini hamkutaka kuniambia kwa sababu nilikuwa nimeumia.”
“Na sikuweza kukushtua?”
“Ndiyo.”
“Uliwahi kuniuliza?”
“Nilipokuuliza kuhusu picha ya birthday uliambia kila familia ina mambo yake. Nilifikiri ulikuwa unanilinda.”
Amina alikumbuka picha ile. Leila alikuwa amevaa kofia ya karatasi, Musa akisimama nyuma yake. Nuru hakuonekana. Amina hakujua kama alijibu kwa kawaida au kama alikuwa amejaribu kuficha kitu ambacho hakukijua.
“Leila, nilipoanza kukuita mpwa, nilikuwa nimesikia kutoka kwa Musa kwamba wewe ni mpwa wake. Sikuwa najifanya.”
Leila alifumba macho. “Nilidhani watu wazima walikuwa wameshakubaliana.”
“Ni nani aliyekuambia hivyo?”
“Daddy hakusema kwa maneno hayo kila wakati. Lakini aliniambia, ‘Auntie Amina anaelewa. Usimlazimishe aseme mbele yako.’”
Amina alihisi maumivu yakibadilika kuwa kitu chenye ncha kali. Musa alikuwa amejenga ukimya ambao ulionekana kwa mtoto kama heshima. Leila hakumlaumu. Alikuwa akijaribu kumweleza kwa nini alikaa kimya.
“Uliwahi kuogopa nikijua?”
“Nilihofia utanirudisha kwa Nuru.”
“Sijui kama Nuru angeweza—”
“Usinipeleke kwake. Si kwa sababu simpendi, lakini maisha yangu yako hapa.”
Amina aliweka mkono wake juu ya meza, si juu ya mkono wa Leila. “Sikufanyi uchague. Lakini nitakuuliza swali moja kwa wakati.”
Leila akakubali.
“Ulijua Musa ni baba yako kabla ya kuhamia hapa?”
“Ndiyo.”
“Uliambiwa mimi najua?”
“Ndiyo.”
“Uliambiwa usiniambie?”
Leila akatikisa kichwa kwa haraka. “Hapana. Nilifikiri ungejua. Kila nilipokuita Auntie nilisubiri siku utakaposema, ‘Najua.’”
Amina alisikia kiti chake kikigusa sakafu kwa sauti ndogo. Miaka mitatu ya kupeleka Leila shule, kuosha sare, kusubiri homa na kusikiliza hofu za mitihani ilikuwa imejengwa juu ya makosa mawili tofauti. Amina hakujua. Leila alidhani anajua. Musa alitembea katikati yao bila kurekebisha.
“Unamkasirikia?” Leila aliuliza.
“Nimemkasirikia kwa sababu hakukuambia ukweli, na kwa sababu alikuacha uamini kwamba mimi nilikuwa sehemu ya siri. Lakini sikukasirikii wewe.”
“Unaweza kusema hivyo kesho?”
“Nitajaribu kukumbuka kusema kwa sauti.”
Leila alinywa juisi. “Na ukitengana naye?”
“Uhusiano wangu na baba yako ni jambo langu la watu wazima. Makazi yako na usalama wako si silaha ya maamuzi yangu.”
“Kwa hiyo bado naweza kuitwa Leila nyumbani?”
Amina akatabasamu kwa huzuni. “Wewe ni Leila nyumbani, hata kabla sijajua ukweli.”
Wakati wanatoka café, Musa alipiga simu. Amina hakupokea. Alimtumia ujumbe: Tuko salama. Usimtafute Leila kwa maelezo. Nitazungumza nawe baada ya yeye kupumzika.
Leila alisoma ujumbe huo kwa kona ya jicho. “Utamwambia nini?”
“Kwamba nimepata ukweli wa kwanza kutoka kwako. Na kwamba sitamruhusu abadilishe mazungumzo kuwa hadithi ya jinsi alivyokuwa akikulinda.”
Walipofika nyumbani, Leila alikwenda chumbani kuweka kitabu. Amina alifungua friji na kuanza kukata matunda. Baada ya muda, Leila alirudi na bahasha ndogo ya zamani mkononi.
“Nilipata hii kwenye sanduku langu,” alisema.
Bahasha hiyo ilikuwa na jina la Shangazi Mariam kwenye kona, lakini haikuwa imefunguliwa. Leila aliishika kwa aibu.
“Uliipata lini?”
“Wiki iliyopita. Daddy alisema si muhimu. Lakini nilisikia Mariam akimwambia, ‘Ulikuwa na muda wa kusema kabla mtoto hajahamia.’”
Amina hakuchukua bahasha. “Ulisikia siku gani?”
“Usiku wa kabla sijaanza shule ya term iliyopita.”
“Na Mariam alikuwa anamwambia nani?”
“Daddy.”
Leila alitazama mlango wa sebule, kana kwamba sauti ya Musa ingeweza kuonekana huko. Kisha akasema, “Shangazi Mariam alimwambia Daddy aseme ukweli kabla hata sijahamia kwenu.”
---