Hamisi alichomoa waya wa runinga mpya ukutani kana kwamba alikuwa akizima kifaa kilichokuwa karibu kulipuka. Alizungusha extension cable mkononi, akapiga jicho sebuleni, halafu akamwita Malik.
“Chukua speaker hii upeleke chumbani kwenu. Na ile game console pia. Haraka.”
Malik, aliyekuwa ameketi sakafuni akipanga magari yake ya plastiki, aliinua uso. “Kwa nini?”
“Kwa sababu shangazi yako Mariam na wengine wanakuja.”
“Lakini speaker ni yetu.”
Hamisi alikaza taya. “Malik.”
Kabla mtoto hajaamka, Leila alitoka jikoni akiwa ameshika kikombe cha chai. Alimtazama mumewe, akatazama runinga, kisha speaker.
“Leo tena?” aliuliza.
Hamisi hakujifanya haelewi. “Wamesema watakuja wote. Mariam, Yusuf, Auntie Saada. Inaonekana Nuru ana shida na training fee.”
“Bado hawajafika na tayari umeamua watatuomba pesa?”
“Sijaanza jana kuwajua.”
Leila akaweka kikombe mezani kwa nguvu kiasi cha kijiko kugonga kauri. “Na mimi sijaanza jana kuishi na wewe. Kila wakija nyumba hii inageuka maigizo.”
Hamisi akavuta cover ya sofa ya zamani kutoka ndani ya kabati. Ilikuwa ya kahawia, nzito na yenye maua makubwa yaliyofifia. Sofa yao mpya ilikuwa ya kijivu na laini, lakini kwa ziara za familia ya Hamisi cover hii ya zamani ilirudi kama sare.
“Ni cover tu.”
“Ni cover, speaker, TV, blender, van—”
“Van ni biashara.”
“Na ndiyo maana unaificha kwa Bwana Ochieng?”
Hamisi hakujibu. Alianza kufunika sofa.
Hana, mwenye miaka sita, alitoka chumbani akicheka. “Mama, leo tunarudisha nyumba ya zamani?”
Leila akafumba macho kwa sekunde moja.
Hamisi akatabasamu kwa mtoto. “Ni mchezo tu.”
“Kwa nini tunacheza mchezo huu ndugu wakija?”
Swali hilo lilikaa hewani kwa uzito ambao Hamisi hakutaka kuupa. Akaendelea kuvuta cover hadi kona moja ikafunika mkono wa sofa vibaya.
“Kwa sababu watu wazima wana mambo yao,” alisema.
Malik alikuwa tayari amesimama, lakini hakuchukua speaker. “Baba, nikisema tuna TV mbili, ni vibaya?”
“Si lazima useme kila kitu.”
“Lakini ukiniuliza mtu?”
“Malik, hakuna mtu atakuuliza TV ngapi ziko nyumbani.”
Leila akacheka bila furaha. “Tatizo si kwamba ataulizwa. Tatizo ni kwamba mtoto sasa anajua kuna jibu la nyumbani na jibu la ndugu.”
Hamisi akageuka kwake. “Na alternative ni nini? Mariam akiona kila kitu, kesho family group inaanza. ‘Hamisi amefanikiwa, Hamisi ana van, Hamisi ana fridge mpya, Hamisi ana contract.’ Halafu request moja inakuwa tano.”
“Unaweza kusema hapana.”
“Rahisi sana kwako.”
Leila alikaa kimya kidogo. Hilo ndilo neno Hamisi alilotumia kila walipofika hapa: rahisi kwako. Kana kwamba Leila hakuwa ametumia miaka mingi kupokea simu za ndugu zake mwenyewe, kulipa sehemu ya ada ya mtoto wa dada yake na bado kusema hapana pale ilipobidi.
“Hamisi,” alisema polepole, “kufunga mlango ni mpaka. Kubadilisha nyumba nzima ni hadithi.”
Simu ya Hamisi ikatetemeka. Family group.
MARIAM: Tuko barabarani. Usipike mambo mengi, tunakuja kula kidogo tu.
YUSUF: Na chai kali tafadhali 😂
AUNTIE SAADA: Mimi sitaki chai ya sachet yenu. Nakuja na majani yangu.
Hamisi alisoma ujumbe, akahisi tumbo likibana. “Unaona? Wote.”
Leila alikunja mikono kifuani. “Na hiyo inathibitisha nini?”
“Kwamba hii si ziara ya mtu mmoja. Wakiwa wengi, pressure inakuwa tofauti.”
Alifungua mlango wa store ndogo na kutoa carton ya blender mpya. “Hii irudi ndani.”
Leila akasimama mbele yake. “Hapana.”
“Leila.”
“Blender ni ya kazi yangu ya nyumbani. Naitumia kila siku. Sitaificha.”
“Ni mpya.”
“Na?”
Hamisi akavuta pumzi. “Wakiiona wataanza—”
“Wataanza nini? Kusema tuna blender?”
“Usichekeshe jambo.”
“Sichekeshi. Nataka tusikie wenyewe tunachofanya.”
Malik na Hana walikuwa wameacha kucheza. Waliwaangalia wazazi wao kama watazamaji wa mechi ambayo hawakujua sheria zake.
Hamisi alipunguza sauti. “Sawa. Blender ibaki.”
“Na fridge.”
Hamisi akatazama fridge kubwa ya silver ambayo walinunua miezi mitatu iliyopita baada ya ile ya zamani kufa. “Fridge siwezi kuhamisha.”
“Ulikuwa unafikiria?”
Hakujibu, na ukimya wake ukawa jibu.
Leila akatikisa kichwa. “Mungu wangu.”
Mlangoni kulisikika honi fupi kutoka nje. Hamisi akapeleka macho dirishani. Bwana Ochieng alikuwa amesimama karibu na gate, akimwonyesha kwa mkono upande wa parking.
Hamisi akatoka haraka.
“Van iko wapi?” aliuliza.
“Nyuma ya nyumba yangu, kama kawaida,” Ochieng alisema. “Lakini leo nimekuambia mapema, jioni kijana wangu anahitaji nafasi ile.”
Hamisi akatoa ufunguo wa spare. “Nitaitoa kabla ya saa kumi.”
Ochieng alichukua ufunguo, halafu akatabasamu kwa namna iliyomfanya Hamisi ajisikie mdogo. “Ndugu wamekuja tena?”
Hamisi akajifanya kucheka. “Unajua mambo ya familia.”
“Ninajua van yako inatembea zaidi siku ndugu hawapo.”
Hamisi hakupenda sentensi hiyo. “Ni kwa muda tu.”
Ochieng akatikisa kichwa, akaondoka.
Aliporudi ndani, Leila alikuwa bado amesimama karibu na blender.
“Hata jirani anajua,” alisema.
“Anajua van inaegeshwa kwake.”
“Anajua kwa nini.”
Hamisi akasikia hasira ikipanda, lakini chini yake kulikuwa na kitu kingine—fedheha. Hakuwahi kujiona kama mwongo. Alijiona kama mtu anayesimamia hatari. Alijua payroll ya staff watano, installment za vifaa, mortgage, ada ya watoto, miezi mibaya ya biashara. Alijua pia jinsi Mariam angeweza kuanza na “tusaidie kidogo” na kumaliza na mjadala wa miaka ya nyuma kuhusu nani alimlipia nini baada ya baba kufa.
“Unataka nifanye nini?” aliuliza. “Niwaonyeshe kila kitu halafu kila dharura iwe yetu?”
“Nataka usitengeneze ushahidi wa uongo.”
“Privacy si uongo.”
“Privacy ni kutosema una contract gani. Uongo ni kumwambia mtoto aseme baba anahangaika wakati jana ulisaini booking ya harusi tatu.”
Hamisi alimtazama.
“Sikumwambia Malik aseme hivyo.”
Leila akamwangalia moja kwa moja. “Umesema mbele yake mara ngapi?”
Hakupata jibu.
Malik akachukua speaker polepole. “Niipeleke chumbani au iache?”
Hamisi akahisi macho yote yako kwake. “Ipeleke.”
Leila akavuta pumzi kwa hasira.
“Speaker tu,” Hamisi akaongeza. “Fridge inabaki. Blender inabaki. Sawa?”
“Huoni?” Leila alisema. “Unafanya compromise juu ya props. Mimi nazungumzia mfumo.”
Hamisi alitaka kujibu, lakini simu yake ikaita. Mariam.
“Tumefika estate,” alisema kupitia speaker kabla Hamisi hajamweka vizuri sikioni. “Gate yenu ni ile ile au mmehamia upande wa watu matajiri sasa?”
Yusuf alicheka nyuma yake.
Hamisi akalazimisha kicheko. “Gate ni ile ile.”
“Dakika mbili.”
Simu ikakatika.
Ghafa nyumba ikawa ndogo. Hamisi alikusanya remote ya runinga ya pili na kuiweka kwenye droo. Akamwambia Hana akusanye toys zisizohitajika sebuleni, kisha akabadilisha mawazo na kumwambia aziache. Vitu vya watoto havikuwa alama ya utajiri. Au labda vilikuwa? Hakujua tena.
Leila alichukua kikombe chake, akatembea jikoni, halafu akarudi na blender. Akaiweka wazi kabisa juu ya counter.
“Usiiguse.”
Hamisi hakusema kitu.
Malik akarudi baada ya kuweka speaker. “Baba?”
“Naam?”
“Shangazi Mariam akiuliza van iko wapi, niseme nini?”
Hamisi akamwona Leila akigeuka mara moja.
“Usiseme chochote,” alisema.
“Lakini akiniuliza?”
“Malik—”
Mlango wa gate ukagongwa mara mbili, kisha sauti ya Auntie Saada ikasikika nje. “Hamisi! Tunajua uko ndani!”
Hana akakimbia kwa furaha.
Malik akasimama karibu na baba yake, uso wake ukiwa makini kuliko mtoto wa miaka kumi alivyopaswa kuwa. Akashusha sauti.
“Leo niseme bado tunahangaika, sivyo?”
---