Mvua ilianza jioni, ikipiga paa la nyumba kwa sauti iliyofunika kelele za ua. Hassan alirudi akiwa amebeba begi la zana na funguo mbili za karakana. Alizitoa mfukoni na kuziweka juu ya meza ya chakula bila kuangalia Salma.
“Nilizichukua siku ile nilipoondoka,” alisema.
Salma akatazama funguo. “Umerudisha kwa nini?”
“Kwa sababu sitaki mtu aseme nilitoroka na sehemu ya nyumba.”
Leila alikuwa chumbani. Salma hakumwita. Mazungumzo haya yalikuwa ya mama na mwana, ingawa kila sentensi ilikuwa ikienda kuelekea kwa Baraka.
“Bi. Amina ameandika masharti,” Salma alisema.
“Nilisikia.”
“Utahitaji kusema mbele ya Baraka.”
Hassan akavuta kiti. “Nimesema nilijua miaka mitatu iliyopita.”
“Hujasema yote.”
“Ni nini kingine?”
“Ujumbe. Kodi. Mpango wa kutumia sehemu ya nyuma. Pesa ulizomwahidi.”
Hassan aliangalia matone ya mvua kwenye dirisha. “Kila kitu kikiwekwa mezani, nitaonekana nilikuwa napanga kuiba.”
“Ulichukua fedha bila risiti na ukajaribu kumnunua mtu aondoke.”
“Nilikuwa naogopa.”
“Woga hauondoi uamuzi.”
“Lakini unaeleza.”
Salma alikaa upande wake wa meza. Alitaka amwambie mwanawe kwamba bado alikuwa na nafasi nyumbani. Lakini kama angesema hivyo kabla ya kuweka mipaka, Hassan angeweza kusikia msamaha ambao haujatolewa.
“Uliogopa kupoteza nini?” aliuliza.
Hassan akashusha macho. “Mali. Heshima. Na wewe.”
“Kwa nini mimi?”
“Kwa sababu nilidhani ukijua, utaniona kama nilivyomwona baba. Mtu aliyekuwa akisema atalinda familia, kumbe alikuwa akichagua anachotaka.”
Salma alihisi maneno hayo yakigusa jeraha lake. “Na ukaficha ili nisikuone hivyo?”
“Nilificha kwa sababu nilidhani ukimya ungekuacha ukiwa na mimi.”
“Uliniacha peke yangu ndani ya ukweli.”
Hassan akafungua begi na kutoa daftari la kodi. Aliliweka mbele yake. “Hizi ndizo hesabu nilizo nazo. Kuna pesa nilizotumia kwa vifaa vya biashara. Kuna nilizolipa kwa mafundi. Na kuna kiasi nilichoweka kwa ajili ya Baraka.”
“Uliweka wapi?”
“Kwa mtu aliyesema angemfikishia.”
“Ulimpa Baraka moja kwa moja?”
“Hapana.”
“Kwa nini?”
“Nilijua akinipokea uso kwa uso, angejua kwamba nilikuwa naogopa. Nilidhani nikimlipa kupitia mtu mwingine, angeondoka bila kuniuliza.”
Salma alifungua daftari. “Hii si msaada. Ni manunuzi ya ukimya.”
Hassan hakupinga. “Ndiyo.”
Mvua ilipiga kwa nguvu zaidi. Salma akasimama na kwenda jikoni, akaleta vikombe viwili vya chai. Alimweka Hassan kimoja bila kutamka kwamba alifanya hivyo kila alipokuwa mdogo. Hakutaka kurudisha mazungumzo kwenye siku ambazo upendo ungeweza kufunika kosa.
“Ukisema mbele ya Baraka,” alisema, “hutapata msamaha wa haraka.”
“Najua.”
“Ukoo unaweza kusema umejivua heshima.”
“Najua.”
“Na mimi bado sitakurudishia mamlaka yote ya mali.”
Hassan akanyanyua kikombe lakini hakunywa. “Hilo ndilo linaloniumiza zaidi.”
“Kwa sababu mamlaka hiyo ilikuwa ushahidi wa nafasi yako?”
“Kwa sababu nilifanya kazi ili niwe muhimu.”
“Ulikuwa muhimu kabla ya funguo.”
Hassan akamtazama. “Utaniruhusu nibaki?”
“Utabaki kama mwana wangu. Kwenye mali, utabaki kama mtu anayehitaji kuaminika upya.”
Alifunga macho kwa muda mrefu. “Na Baraka?”
“Utamwambia ulijua lini. Utamwambia kwa nini ulifuta ujumbe. Utamwambia kwa nini ulitaka alipewe pesa aondoke. Kisha utaacha yeye aamue kama anataka uhusiano gani na wewe.”
“Akisema sitaki?”
“Utasikia.”
Hassan alifungua daftari kwenye ukurasa wa mwezi uliopotea. Kiasi kilikuwa kimezungushiwa mstari. “Nilipoona ujumbe wa baba, nilimwambia sitaki kuwa sehemu ya siri yake. Alisema nikimwambia wewe, nitavunja familia. Baada ya kifo chake, nilitumia maneno hayo kama sababu. Ukweli ni kwamba nilikuwa nimeanza kuamini nyumba hii ni kitu nilichopaswa kurithi kwa sababu nilikuwa nimeibeba.”
Salma alikaa tena. “Uliibeba, lakini hukuwa peke yako. Mimi nilipika, nililipa, nilisubiri na nilimwamini.”
“Najua sasa.”
“Usiseme ‘sasa’ kana kwamba jana ulikuwa mtu mwingine.”
Hassan akainama. “Sina neno la kujitetea.”
“Usije kesho na neno la kujitetea. Njoo na ukweli.”
Alinyanyuka, akachukua funguo moja na kuirudisha kwenye meza. “Nikienda kwenye kikao, nitaacha kusema kwamba baba aliniachia sehemu.”
“Unaweza kusema alikuahidi.”
“Lakini sitaitumia kama hati.”
“Ndiyo.”
Hassan akafungua daftari kwenye ukurasa wa mwezi uliopotea tena. “Nitaandika maelezo yote ya matumizi kabla ya kikao.”
“Usiyaandike peke yako. Kila kiasi kiwe na mtu aliyelipwa au risiti inayokosekana.”
“Na kama hakuna risiti?”
“Utaandika kwamba hakuna.”
Hassan alichukua funguo nyingine kutoka mfukoni. “Hii ni ya kabati la duka. Hii nilikuwa nimeificha.”
Salma aliipokea. Hakumshukuru. Kuaminiana hakurudi kwa funguo mbili, lakini funguo hizo zilionyesha kwamba aliamua kuacha kuficha angalau sehemu ya alichokuwa ameshikilia.
“Unahitaji kukaa kwa nani?” aliuliza.
“Kwa rafiki wa karakana.”
“Lala huko kama unahitaji nafasi. Lakini kesho rudi kwa mazungumzo.”
“Na nikikataa masharti?”
“Basi hutawakilisha mali. Utakuwa mwanangu, lakini uamuzi wa nyumba utafanywa na watu wawili waliochaguliwa wazi.”
Hassan akapumua kwa uchungu. “Hata nikisema ukweli, sitarudishiwa nilichopoteza.”
“Ukweli si biashara ya kubadilishana.”
Salma akafungua faili la familia na kutoa ukurasa aliouandika baada ya kukutana na Bi. Amina. Alimwonyesha Hassan mistari minne ya masharti. Hakukuwa na jina la Baraka pekee; kulikuwa na kodi, elimu, ukaguzi na mipaka ya saini.
“Utaona jina lako humo,” alisema. “Lakini si kama mtu mwenye veto. Ni kama mtu anayehusika na anayeweza kuulizwa.”
Hassan alisoma bila kugusa karatasi. “Hii ndiyo nafasi ninayobaki nayo?”
“Ni nafasi ambayo inaweza kujengwa upya kwa vitendo.”
Alifungua mlango wa chumba. Mvua ilikuwa imepungua, lakini sakafu ya ua ilikuwa imejaa maji. Alisimama akitazama njia ya kwenda kwa Baraka, kana kwamba ilikuwa ndefu kuliko mtaa wote.
“Unataka nikiri kwa sababu ya mpango wa mali tu?”
“Nataka ukiri kwa sababu ulifanya uamuzi wa watu wawili bila kuwauliza.”
Hassan alitikisa kichwa. Alikubali kwamba kesho ingekuwa siku ya kusema bila kinga. Alipofika mlangoni, aligeuka kwa mara ya mwisho bila kurudisha funguo mfukoni kwa sasa.
“Nitakuja kesho. Lakini sitaki kusamehewa kabla sijasema yote.”
---