Asubuhi iliyofuata nilifika kwenye salon ya Tunu kabla ya mlango wa mbele kufunguliwa. Nilikaa kwenye boda boda kwa dakika moja nikitazama ubao wa jina uliokuwa umefifia pembeni. Miaka minne iliyopita nilikuwa nimeingia humo kama msichana wa kuosha nywele. Baadaye nilikuwa nimepewa wateja wa harusi, nikaanza kuleta brushes zangu, nikajifunza kupanga ratiba na hatimaye nikaanza kuitwa Zawadi Bridal na watu wa mitaani.
Niliondoka kwa maneno machache sana: “Nitarudi baada ya harusi.”
Tunu alipofungua mlango, alinishika begani. “Umerudi baada ya harusi?”
“Harusi haikufika.”
Aliniangalia bila kunitaka nieleze zaidi. “Nilisikia.”
“Ulisikia kutoka kwa nani?”
“Dar es Salaam ina masikio mengi. Kwanza ingia.”
Ndani kulikuwa na harufu ya shampoo, mafuta ya nywele na disinfectant. Junior stylist alikuwa akifagia vipande vya braids chini ya viti. Aliponiona, alisimama na kunisalimia kwa aibu kidogo. Nilikuwa nimewahi kumfundisha namna ya kushika comb wakati wa bridal trial, lakini sasa sikujua kama alikuwa ananiangalia kama mwalimu aliyerudi au mtu aliyeshindwa.
Tunu alitoa ufunguo wa cabinet. “Nina kiti cha siku tatu.”
“Dima?”
“Dima alihamia Masaki. Kiti kiko wazi Jumatano, Ijumaa na Jumamosi asubuhi.”
“Na baada ya hapo?”
“Baada ya hapo tutaona.”
Nilitabasamu kwa upande mmoja. “Job kamili haipo?”
“Haipo.”
“Ulinipa kazi kamili nilipoanza.”
“Na uliiacha kazi kamili ulipoondoka.”
Maneno yake hayakuwa makali. Ndiyo yaliyofanya yakae vizuri. Nilifungua mkoba nikaweka dryer yangu kwenye counter. Haikuwa ile ya salon ya zamani. Hii ilikuwa nimeinunua kidogo kidogo, nikamaliza malipo yake kwa msaada wa Kelvin na pesa za wateja. Niliiweka mbele yangu kama mtu anayemrudisha mezani shahidi aliyekuwa amefichwa.
“Unataka nikae kwa aibu?” niliuliza.
“Nataka ufanye kazi kwa siku tatu. Aibu haitalipa chair fee.”
“Fee ni kiasi gani?”
Tunu alinitajia. Niliandika kwenye daftari, nikalinganisha na pesa zilizobaki kwenye mobile money. Ningeweza kumudu siku tatu, lakini si kama ningesubiri Kelvin atume support ambayo haikufika. Nilihamisha pesa hapo hapo. Tunu hakuniuliza kama nilikuwa na uhakika. Alinipa apron.
Junior stylist alisogea. “Tuna booking ya braids saa nne.”
“Ni yangu?”
“Ya salon.”
“Basi ni ya salon,” nilisema. “Nisaidie tuandike mahitaji yake.”
Tunu alinitazama kwa muda, kana kwamba alikuwa akisubiri nirudi na tabia yangu ya zamani ya kutaka kila client awe wangu. “Hicho ndicho nilitaka kusikia.”
Mteja wa kwanza alikuja akiwa na nywele ndefu na picha ya style aliyohifadhi kwenye simu. Nilimsikiliza kabla sijagusa nywele zake. Nilimuuliza anataka kukaa muda gani, anaenda wapi baada ya salon na kama alikuwa na maumivu ya kichwa alipowahi kufungwa. Alipoondoka, aliniachia namba yake kwa ajili ya booking ya baadaye. Kazi haikuniuliza nilikuwa nimeachwa. Iliuliza kama mikono yangu bado ilijua inachofanya.
Katikati ya siku, Tunu alileta kitabu cha zamani cha wateja. Jina langu lilikuwa limejaa pembeni kwa kalamu ya bluu. “Watu watatu waliuliza kama umeacha kabisa.”
“Uliwaambia nini?”
“Kwamba ukirudi, utawapigia.”
Nilichukua picha za kurasa hizo. Nilikuwa nimetumia miezi miwili nikijiona kama mtu aliyejitoa kwenye maisha yake. Kitabu kile kilinilazimisha nikumbuke kwamba maisha hayo hayakuwa yamefutwa na ujumbe wa Kelvin.
“Usipige picha kila kitu kana kwamba unakusanya ushahidi,” Tunu alisema.
“Leo ninakusanya njia za kurudi.”
“Basi tumia namba hizo. Usijenge museum ya yaliyopita.”
Nilituma ujumbe kwa wateja watatu. Ujumbe wa kwanza nilifuta kwa sababu ulikuwa wa kuomba msamaha sana. Ujumbe wa pili nilifuta kwa sababu ulitaja breakup. Wa tatu ukawa mfupi: “Nimerudi kufanya bridal styling na appointments za mobile. Ukiwa na tarehe, nitakuwekea slot.” Niliutuma kwa watu wote watatu.
Mteja mmoja alijibu baada ya dakika mbili: “Nilidhani umehamia Arusha.”
Mwingine aliuliza kama Kelvin bado alikuwa akipanga bookings.
Nilishika simu yangu, nikafikiria kuandika maelezo marefu. Kisha nikaandika: “Bookings ziko chini ya jina langu. Nitumie tarehe na location.”
Tunu alisoma ujumbe huo juu ya bega langu. “Hivyo ndivyo unavyorudi.”
“Bado sijarudi.”
“Umehamisha pesa kwa chair. Umejibu mteja bila kutaja mwanaume. Umeanza.”
Jioni, nilipokuwa nikifunga vifaa, junior stylist aliniuliza kama nilikuwa naweza kumfundisha bridal updo kesho. Nilikuwa karibu kusema sina muda. Nilikuwa nimetumia muda mwingi nikiamini nafasi yangu ilikuwa imekwisha, hivyo kila ombi lilionekana kama mtihani. Lakini nilimwonyesha section ya picha za kazi zangu na tukapanga dakika thelathini kabla ya kufungua.
Tunu alikaa karibu na till. “Zawadi, kuacha kazi kwa mapenzi hakukufanyi mjinga.”
“Watu wanaona hivyo.”
“Watu wanaona kile kinachowasaidia kuhisi wao ni werevu. Usifanye maisha yako yawe ushahidi wa kuwafurahisha.”
“Nilimuamini.”
“Ndiyo. Na ulijua una clients. Sasa rudisha ulichokijua.”
Nilifungua daftari langu la zamani nikaanza kuhesabu gharama. Chair ya siku tatu. Usafiri wa kwenda kwa wateja. Bidhaa za matumizi. Deposit ya booking ambayo ningehitaji kabla sijanunua extensions au kufunga team. Nilichora mstari mwingine, safari hii si ya tarehe za Kelvin bali ya mapato yangu.
Mariam alinitumia ujumbe: “Umefika salon?”
“Ndiyo.”
“Unahitaji nikusaidie kuwatafuta vendors?”
“Bado. Nikihitaji nitakuambia.”
Nilitazama sentensi hiyo muda mrefu. Sikuwa namwadhibu. Nilikuwa nikijifunza kutofanya kila jambo liende kupitia mtu aliyekuwa anajua mambo kabla yangu.
Saa moja usiku, nilipofika kwa Lulu, nilimkuta amekaa sakafuni akipanga files zangu. “Tunu amekupa chair?”
“Ya siku tatu.”
“Na umeikubali?”
“Nimelipia.”
Lulu alinyanyua mikono juu. “Hii ndiyo habari niliyotaka.”
“Usifanye kama nimefungua studio.”
“Bado. Lakini umeanza kutafuta mlango.”
Nilichukua simu yangu nilipokuwa nikifungua calendar. Kulikuwa na ujumbe mpya kutoka namba nisiyoijua. Mwanamke alijitambulisha kama rafiki wa bride niliyewahi kumtengenezea nywele mwaka uliopita. Alisema alikuwa amepata namba yangu kwenye kitabu cha mteja na alikuwa anahitaji bridal styling ya Jumamosi. Aliuliza kama nilikuwa available.
Nilimwomba anitumie location, idadi ya watu na muda wa kuanza. Kisha nikakaa kimya nikitazama gharama za kwenda na vifaa nilivyokuwa navyo. Dryer ilikuwa yangu. Brushes nyingi zilikuwa zangu. Case iliyopotea ilikuwa bado haijapatikana, lakini haikuwa sababu ya kukataa kazi.
Nilipomwambia Lulu kwamba ningeenda, aliniuliza, “Utawezaje bila kila kitu?”
“Nitapanga workflow.”
“Na kama hawakulipi?”
“Nitaomba advance kabla ya kununua bidhaa.”
“Na kama Kelvin akipiga simu?”
“Nitazima wakati wa kazi.”
Lulu alitabasamu. “Umesikia sauti yako?”
Nilikuwa nimeisikia. Ilikuwa bado ya kwangu, ingawa ilikuwa imekaa muda mrefu chini ya ahadi ya mtu mwingine.
Nilifungua ujumbe wa mteja, nikaandika bei na masharti kwa uwazi. Hakukuwa na neno “mchumba,” “harusi yangu,” wala “samahani kwa kuchelewa.” Kulikuwa na tarehe, kazi na kiasi cha advance.
Tunu alinipa jaribio la kufanya bridal updo bila kuangalia picha nilizowahi kuziweka kwenye mitandao. Alimleta junior stylist aketi nyuma yangu na kuangalia mikono yangu, kama angekuwa mteja wa kwanza wa siku hiyo. Nilianza kwa kuuliza texture ya nywele, kisha nikabadilisha sehemu ya mbele baada ya kuona pin moja haikushika. Tunu hakunisaidia. Alinitazama tu mpaka nilipomaliza na kuonyesha kwa nini nilichagua style hiyo.
“Bado unajua kusikiliza nywele,” alisema.
Nilihisi sifa hiyo ikiwa na thamani kuliko mtu kuniambia nilikuwa nimerudi kwa huruma. Baadaye nilipiga simu kwa client mwingine wa zamani, nikampa bei isiyojificha nyuma ya jina la salon. Tunu alinikumbusha kwamba mobile service ingehitaji usafiri, deposits na muda wa kupumzika. Niliweka gharama hizo kwenye daftari na nikakataa kumpa mteja ahadi ambayo sikuweza kuitimiza. Kiti cha siku tatu kilikuwa kidogo kuliko nafasi yangu ya zamani, lakini kilinipa mahali pa kuanzia bila kumwomba Kelvin anifungulie mlango.
Mteja wa kwanza alisema, “Nina harusi Jumamosi—ukisema ndiyo, nitakutuma advance leo.”
---