Wiki kadhaa baada ya malipo ya mwisho, nilisimama mbele ya chumba kidogo kilichokuwa ghorofa ya kwanza ya jengo la zamani la biashara. Dirisha lake lilitazama barabara ya pembeni, si bahari wala skyline ya kuvutia. Lakini asubuhi ilipoingia, mwanga ulianguka moja kwa moja juu ya kiti cha styling, mirror na shelf ya bidhaa nilizopanga kwa mikono yangu.
Nilikuwa nimeomba studio iwe appointment-only. Hakukuwa na sofa kubwa ya kusubiri wageni, hakuna decor iliyotaka kuonyesha uwezo kuliko mapato, na hakuna deni la kunifanya niombe ruhusa kila mwisho wa mwezi. Chumba kilikuwa kidogo kwa makusudi. Nilihitaji kazi iingie kwanza, kisha ukubwa ufuate.
Tunu alikuja na drill ndogo na ubao wa sign. Lulu alibeba carton la towels. Mariam alifika baadaye, akiwa ameshika bouquet ndogo ya maua ambayo sikujua ni ya kunipa au kuiacha reception.
“Umechagua jina gani?” Tunu aliuliza.
Nilifungua karatasi niliyokuwa nimeprint. Ubao uliandikwa: ZAWADI MREMA BRIDAL STUDIO.
Lulu alitabasamu. “Umeacha ‘Kelvin’ nje.”
“Jina lilikuwa langu kabla yake.”
Tunu alishika ubao. “Hiyo ndiyo sentensi ya kwanza ya leo.”
Tulipoweka sign juu ya mlango, niligusa herufi za mwisho. Sikufanya hivyo kwa sababu nilitaka Kelvin aione. Nilifanya kwa sababu nilitaka mimi mwenyewe nione mahali nilipo. Kwa muda mrefu, jina langu lilikuwa limefuata jina la mtu mwingine kwenye wedding groups, invoices na mazungumzo ya familia. Sasa lilikuwa juu ya mlango uliolipiwa kwa pesa yangu.
Lulu alipanga towels kwenye shelf. “Hii ndiyo steamer mpya?”
“Nilinunua second-hand kwa cash ya booking tatu. Haikuwa ile yetu.”
“Na desk?”
“Nilinunua moja ndogo. Sitaki furniture ya gharama kabla ya client base.”
Tunu aliangalia mirror. “Utaweza kuweka watu wangapi?”
“Bride mmoja kwa wakati. Assistants wawili wakihitajika.”
“Na ukipata booking kubwa?”
“Tutakodi chair au tuende location. Studio hii si lazima iwe kila kitu.”
Alitikisa kichwa. “Umeanza kufikiria kama mtu ambaye hataki kuonyesha watu amefanikiwa.”
“Natamani nifanikiwe hata kama hakuna anayeshuhudia.”
Mariam alikuwa amesimama mlangoni mpaka nilipomwita. Aliingia na kuweka maua juu ya counter.
“Ni mazuri,” nilisema.
“Nilitaka kuleta kitu kisichokuwa na ujumbe.”
“Umefanikiwa.”
Alitabasamu kwa aibu. “Ninaweza kukaa?”
“Kwa muda.”
Aliketi kwenye kiti cha mteja, mikono yake juu ya mapaja. Kati yetu kulikuwa na shelf ya combs mpya na picha ya sign iliyokuwa imebaki sakafuni. Mariam hakuniuliza kama nimemsamehe. Aliniambia tu kwamba amekuwa akifikiria veranda yao na messages alizoficha.
“Ninajua umeomba msamaha,” nilisema. “Lakini sitaki urafiki urudi kwa sababu studio imefunguliwa.”
“Sijaja kuomba urudi kwenye friendship ya zamani.”
“Unataka nini?”
“Njia ya kuanza upya bila kukudai uniamini mara moja.”
Nilimwangalia. Kwa mara ya kwanza tangu tulipokutana cafe, hakuwa akijaribu kunieleza nia yake. Alikuwa akiacha matokeo yabaki.
“Basi anza kwa kuheshimu booking yangu,” nilisema. “Usinipigie kumwambia Kelvin nimefanya nini. Usitumie jina langu kwenye gossip. Ukijua vendor ana taarifa ya kazi, nitumie tarehe na source. Si opinion.”
“Naweza kufanya hivyo.”
“Urafiki ukirudi, utarudi kwa polepole.”
“Najua.”
“Na kama hautarudi?”
“Nitaheshimu.”
Nilihisi mazungumzo yale hayakuwa mazito kwa sababu Mariam alikuwa ameshinda hoja. Yalikuwa mepesi kwa sababu alikuwa amekubali kwamba hakuwa na haki ya kuamua mwisho kwa niaba yangu.
Tunu alitoka nje kuchukua screw. Lulu alitazama simu yake. Mariam akainuka kuchukua maua.
“Yaweke wapi?” aliuliza.
“Pale reception. Usizifunge kwenye sign.”
Aliyaweka pembeni ya mirror. “Zawadi, kuna bride wa Jumamosi aliyeniuliza kama anaweza kukupendekeza.”
“Bride gani?”
“Yule wa apartment ya kwanza uliomsaidia bila dryer.”
Nilihisi tabasamu likitokea kabla sijalizuia. “Ametuma contact?”
“Alisema amempa rafiki yake namba yako. Ana wedding mwezi ujao.”
“Basi huyo si client yako. Mpe email yangu ya booking.”
Mariam alitoa simu, lakini nikamzuia. “Usipange. Nitamtumia.”
Nilifungua booking form yangu mpya. Juu ilikuwa na jina la studio, namba ya simu ya biashara na masharti ya advance. Hakukuwa na line ya Kelvin, vendor group wala “contact wa familia.” Niliandika ujumbe wa kawaida: “Asante kwa referral. Tafadhali tuma tarehe, location, idadi ya watu na aina ya huduma. Nitakutumia availability na quote.”
Nilituma. Ndani ya dakika chache jibu likaja. Bride alijitambulisha kama rafiki wa bride wa Ch5. Alisema alipenda jinsi nilivyobadilisha workflow siku dryer ilipokufa, na alitaka mimi niongoze bridal party yake.
Tunu alirudi na drill. “Client?”
“Ndiyo.”
“Umeomba advance?”
“Bado hajaona quote.”
“Usifanye kazi kwa sifa.”
“Nimeweka masharti.”
Lulu alipiga makofi mara moja. “Hiyo ndiyo studio.”
Tulitengeneza quote kwa huduma tatu: bride, bridesmaids wanne na touch-up ya picha. Niliweka muda wa kuwasili, gharama ya usafiri na kiasi cha bidhaa. Kisha nikatuma. Bride alijibu baada ya muda mfupi kwamba bei ilikuwa sawa na angeleta deposit kesho.
Nilifunga laptop. Chumba hakikuwa kimejaa clients, lakini sasa kilikuwa na booking moja iliyokuja kupitia network ambayo haikupitia Kelvin. Kazi yangu ya kwanza haikuwa tena ushahidi wa kwamba ningeweza kurudi. Ilikuwa mwanzo wa kitu ambacho hakikuhitaji kuthibitisha nimepona kwa mtu aliyeniumiza.
Mariam alisimama mlangoni. “Nikuache?”
“Ndiyo. Nina inventory ya kufanya.”
“Naweza kusaidia?”
“Si leo.”
Alitikisa kichwa. “Sawa.”
Hakukasirika. Hakujaribu kuniambia kwamba alitaka tu kuwa karibu. Alitoka, akafunga mlango kwa upole. Lulu alinitazama.
“Umemfukuza?”
“Nimempa nafasi ya kujua mipaka.”
“Na wewe?”
“Nimepata nafasi ya kuifanya kazi.”
Tunu alinitengenezea kiti kiwe sawa. “Unataka title gani kwenye invoice?”
Nilifungua form mpya na kuandika jina la studio. Mstari uliofuata uliuliza emergency contact. Nilikuwa karibu kuacha wazi, lakini nikakumbuka siku nilipopiga simu kwa kila mtu kwa sababu nilifikiri hakuna ninayeweza kumtegemea. Sasa nilikuwa na Lulu, Tunu, clients na Mariam wa mbali, lakini sitaki kuweka usalama wangu wote kwenye mtu mwingine tena.
“Weka namba yangu,” nilisema.
Tunu alinitazama. “Wewe mwenyewe?”
“Ni biashara yangu.”
Alimaliza screw ya mwisho kwenye sign, akashuka kwenye stool. Nilienda upande wa mlango na kuangalia herufi zangu kwenye mwanga wa asubuhi. Studio haikuwa kubwa. Haikuwa na ahadi ya mtu wa kunibeba. Ilikuwa na appointment moja, chair moja, tools nilizorudisha na boundaries nilizojifunza kwa gharama kubwa.
Nilifungua calendar na kuingiza booking ya kwanza. Kisha nikatengeneza inventory ya siku, nikasafisha mirror na kuweka brush mpya kwenye tray. Mteja angekuja baadaye, lakini kazi ilikuwa imeanza wakati nilipoweka jina langu juu ya mlango.
Tunu alinishauri nisiweke bidhaa nyingi kwenye shelf kabla sijajua clients wangu wanapenda nini. Tulipanga packages mbili za kuanzia na tukaweka price list iliyo wazi kwenye counter. Lulu alitengeneza faili la appointments, cancellation na deposits. Kila sheet lilikuwa na jina la studio, si jina la mchumba wala la family event. Nilimwambia nitakubali booking moja kwa wakati mpaka nipate mfumo wa kusaidia.
Mariam alipokuja, sikumfanya aombe msamaha mbele ya Tunu. Alisema amefikiria ukimya wake na hakuja kutafuta nafasi ya zamani. Nilimwambia akijua referral ya kazi, atume kwa email; akijua gossip, asiilete mlangoni kwangu. Alikubali, kisha akaondoka kabla ya client mpya kutuma deposit. Hilo lilikuwa jambo dogo, lakini lilionyesha boundary inaweza kuheshimiwa bila vita.
Bride wa kwanza kutoka referral ya Ch5 alituma tarehe, location na idadi ya bridesmaids. Nilimtumia quote na masharti ya advance, nikakagua calendar na nikatengeneza checklist ya tools. Studio ilikuwa na kiti kimoja, sinki dogo na sign iliyofungwa kwa screws mbili. Nilisimama mbele yake, nikijiuliza kama mafanikio yangu yangekuwa na maana kama Kelvin asingeyasikia. Jibu lilikuja nilipofungua booking form. Sikuwa tena nikijenga maisha ili mtu fulani akubali nimeweza. Nilikuwa nikijenga mfumo ambao ungeendelea hata bila yeye.
Kwenye booking ya kwanza chini ya jina la studio yake, sehemu ya “emergency contact” Zawadi aliandika jina lake mwenyewe.