Ujumbe wa Kelvin ulikuwa mfupi kuliko nilivyotarajia baada ya miaka miwili ya kupanga harusi pamoja.
“Tumeishia hapa. Vitu vyako viko kwenye ghala la Mbezi. Nenda na kitambulisho.”
Hakukuwa na salamu, wala swali la kama nilikuwa na mahali pa kulala usiku huo. Nililisoma tena kwenye simu nikiwa nimeketi kwenye ukingo wa kitanda cha Lulu, nikingoja macho yangu yakubali kwamba maneno hayo yalikuwa yamefika kweli. Siku mbili zilizopita nilikuwa nimechagua rangi ya vitambaa vya viti. Jana nilikuwa nimemkumbusha Kelvin kwamba mama yake alitaka meza kumi na mbili, si kumi. Leo asubuhi nilikuwa mtu ambaye angeenda kuchukua vitu vyake kwenye ghala alilolipia mtu mwingine.
Nilichukua mkoba mdogo wa kitambulisho, chaja na daftari langu la wateja. Sanduku la bridal tools ndilo lililokuwa muhimu. Ndani yake kulikuwa na dryer, brushes, combs, pins, clips, palette za rangi, spray ndogo na vifaa nilivyovitumia kujenga jina langu kabla sijamwambia Tunu kwenye salon, “Nitaacha kazi kwa muda.” Nilikuwa nimeacha kazi kwa hiari, lakini nilikuwa sijawahi kukubali kwamba kazi hiyo ingeweza kuhitajika kunirudisha haraka hivi.
Lulu alinitazama kutoka mlangoni. “Utaenda peke yako?”
“Ndiyo.”
“Zawadi, unaweza kumwambia aje.”
“Sitaki aje.”
Alitaka kuuliza kwa nini, lakini aliona nilivyoshikilia simu. “Basi njoo na mimi.”
“Utanisubiri hapa. Kama nikirudi na vitu vyangu, tutaanza kuhesabu.”
“Mambo ya kuhesabu yameanza tayari?”
“Yalianza kabla sijajua.”
Sikutaka kueleza zaidi. Kichwa changu kilikuwa kimejaa sauti ya Kelvin ya wiki zilizopita: Mimi nitakubeba, acha hiyo pressure ya clients, miezi michache tu hadi harusi. Nilikuwa nimeichukulia kama ahadi ya mapenzi. Sasa kila neno lilionekana kama risiti isiyokuwa na tarehe.
Ghala lilikuwa nyuma ya mstari wa maduka ya vifaa, penye barabara iliyochanganyika na vumbi la malori na harufu ya mafuta. Nilipofika, nilimpigia Kelvin mara moja. Simu iliita hadi ikakatika. Nikampigia tena. Safari hii akatuma ujumbe: “Attendant anajua booking. Usifanye scene.”
Nilifuta jibu nililokuwa nimeandika. Nikaingia.
Mlinzi wa lango aliniuliza jina. Niliposema Zawadi Mrema, alichunguza daftari lake, kisha akanielekeza kwenye ofisi ndogo yenye dirisha la kioo. Attendant alikuwa kijana mwenye shati la kijivu, akipanga mafaili na stika za namba. Nilimpa kitambulisho na kumwonyesha ujumbe wa Kelvin.
“Booking iko kwa Kelvin Mushi?” aliuliza.
“Ndiyo. Lakini vitu vilivyo ndani ni vyangu.”
Alifungua mfumo kwenye kompyuta. Skrini ilipoangaza usoni mwake, niliona vidole vyake vikisimama juu ya keyboard. “Ulikuja kuchukua consignment yote?”
“Sanduku langu la kazi tu.”
“Tutahitaji kutenganisha.”
“Ndiyo maana nimekuja.”
Aliingiza jina la Kelvin, akasoma mstari mmoja, kisha akageuza skrini kidogo kana kwamba alitaka kunilinda na taarifa nyingi. “Consignment hii iliingizwa kwenye booking tarehe ya mwezi uliopita.”
Nilidhani sikumsikia. “Tarehe gani?”
Alitazama tena. “Wiki tatu zilizopita. Tarehe ishirini na moja.”
Nilitoa simu yangu. “Haiwezekani. Wiki tatu zilizopita tulikuwa tunapanga orodha ya wageni.”
“Mimi naangalia system tu.”
“System inaweza kukosea.”
“Ndiyo, lakini hapa kuna scan ya pickup na call log.”
Alinielekeza mstari wa tarehe. Kulikuwa na saa, namba ya booking na maneno machache: household items, bridal equipment, authorized contact—Kelvin Mushi. Chini yake kulikuwa na alama ya kupokea mzigo kutoka kwa kampuni ya movers. Kwenye sehemu ya maelezo, mtu alikuwa ameandika “separate work case if claimed.”
Koo langu lilikauka. “Hii iliandikwa lini?”
“Wakati booking ilifunguliwa.”
“Na Kelvin alikuambia nini?”
“Siwezi kujua alichokuambia.”
Nilitembea hadi sehemu ya nyuma ya ghala. Consignment ilikuwa imefungwa kwenye pallets mbili, ikiwa na sofa ndogo, masanduku ya jikoni, mabegi, makasha ya nguo na boksi langu jeusi lenye mkanda wa njano. Nililitambua mara moja, hata kabla sijaona stika niliyoiweka chini. Nilikuwa nimelipaka alama hiyo wakati wa safari ya kazi Bagamoyo, ili dereva asichanganye na vifaa vya bride.
Attendant alifungua karatasi ya inventory. “Hili boksi linaonekana kama work kit, lakini halijaorodheshwa kwa jina lako. Limeingia kama sehemu ya consignment ya Kelvin.”
“Lifungue.”
“Siwezi kukukabidhi moja kwa moja.”
“Ni mali yangu.”
“Basi tuonyeshe proof ya ownership, au Kelvin aje kuthibitisha.”
Nilicheka mara moja, si kwa sababu kulikuwa na kitu cha kuchekesha. “Kelvin ndiye aliyelileta hapa kabla hajaniambia kwamba ameniacha.”
Attendant alinitazama, lakini hakubadilisha sauti. “Ninaelewa umechukizwa. Lakini nikipa mtu kitu kisicho na authorization, mimi ndiye nitakayejibu.”
Niliinama karibu na boksi. Kwenye kifuniko kulikuwa na vumbi jipya na mkwaruzo wa forklift. Nilifungua gallery ya simu yangu nikatafuta picha za zamani. Nilipata picha ya nyuma ya salon yangu: mimi nikiwa nimekaa kwenye kiti, boksi lile likiwa wazi, dryer ikiwa juu ya taulo na palette yangu pembeni. Tarehe ya picha ilikuwa miaka miwili iliyopita. Nikapata invoice ya dryer, risiti za brushes na picha ya orodha niliyompelekea Kelvin aliponisaidia kubeba vifaa kwenda kwenye apartment.
“Angalia hizi,” nikasema. “Sihitaji kuchukua sofa wala vitu vya nyumba. Nataka work kit yangu.”
“Picha zinaonyesha ni yako, lakini invoice hii imelipwa kwa mobile money kutoka namba ya Kelvin.”
“Aliilipa siku nilipokuwa na client wa harusi. Nilimrudishia nusu kwa siku tatu zilizofuata.”
“Una uthibitisho wa hiyo?”
Nilifungua daftari langu. Kurasa zilikuwa zimejaa tarehe za appointments, deposits na gharama za usafiri. Chini ya ukurasa mmoja nilikuwa nimeandika: Kelvin—dryer balance, nitamaliza Ijumaa. Sikuwa nimewahi kufikiria kwamba mstari huo ungekuwa ushahidi wa tofauti kati ya kusaidiwa na kudaiwa.
Attendant alipiga picha za nyaraka nilizompa. “Nitaweka note kwamba umeclaim work tools. Lakini lazima tukague vitu ndani ya boksi mbele yako na tuvitenganishe na household items. Vinginevyo leo huwezi kuondoka navyo vyote.”
“Fanya sasa.”
Tulikaa chini ya pallet. Nilitoa kila kitu kimoja baada ya kingine, nikitaja matumizi yake na kuonyesha picha au risiti pale ilipohitajika. Brushes tatu zilikuwa zimefungwa kwenye kitambaa cha zamani cha mama yangu. Pins zilikuwa kwenye kopo lililoandikwa “Zawadi Bridal.” Palette moja ilikuwa imepasuka kona baada ya kuanguka kwenye boda boda. Kila kitu kilinifanya nikumbuke kazi niliyokuwa nimeiacha kwa ahadi ya kwamba sikuwa na haja ya kuhangaika tena.
Katikati ya ukaguzi, niliona karatasi iliyochomekwa chini ya inventory. Haikuwa risiti yangu. Ilikuwa printout ya booking iliyo na tarehe ya kuingizwa, muda wa kupigiwa simu na jina la mtu aliyethibitisha maelekezo. Niliomba kuipiga picha. Attendant alisita, kisha akafunika namba ya simu kabla ya kuniruhusu.
Nilisoma tarehe tena. Mwezi mmoja kabla ya leo. Siku ambayo nilikumbuka Kelvin alinitumia picha ya ukumbi wa harusi, kisha akanipigia simu akiwa na furaha isiyo ya kawaida. Alisema mama yake alikuwa amekubali idadi ya meza. Alisema kila kitu kilikuwa kinaenda vizuri.
“Unaweza kuniwekea claim hii kwenye mfumo?” niliuliza.
“Nimeiweka.”
“Naomba uthibitisho wa tarehe, si screenshot tu.”
“Unaweza kuomba certified copy kesho kupitia manager. Leo nataka kukamilisha inventory.”
Nilihisi hasira ikipanda, lakini nikaishusha. Attendant hakuwa Kelvin. Hakuwa mtu wa kunifanya nionekane kama mwombaji wa rehema. Nilimwomba atie alama kwenye kila kifaa, nikahakikisha vitu vyangu vinaonekana kwenye picha moja na tarehe ya leo, kisha nikatuma nakala kwa barua pepe yangu na kwa Lulu.
Nilipokuwa nikiweka simu mfukoni, niliona ujumbe mpya kutoka kwa Kelvin.
“Chukua essentials tu. Usichukue vitu vya pamoja.”
Nilitazama pallet ile. Hata alijua ni vitu gani nilivyodai, kana kwamba alishawahi kuvipanga kichwani kabla sijafika.
“Boksi hili litabaki mpaka manager athibitishe,” attendant alisema. “Unaweza kuchukua vitu vilivyothibitishwa, lakini baadhi ya vifaa viko kwenye orodha ya pamoja.”
Nilifunga mkono wangu juu ya handle ya dryer, kisha nikauachia. “Weka kila kitu kwenye claim. Sitachukua kisicho changu, lakini sitaacha kazi yangu kwa sababu mtu aliamua kuifunga kwenye mizigo yake.”
Alinitengenezea nakala ya inventory ya muda. Nilipoondoka ofisini, nilirudi nyuma mara moja kuitazama pallets. Nilijua siku hiyo haikuwa tu siku ya kuchukua sanduku. Ilikuwa siku ya kwanza ambayo nilianza kuhesabu kile nilichopoteza kwa tarehe, si kwa machozi.
Nilipofika mlangoni, attendant aliniita. “Zawadi.”
“Ndiyo?”
“Booking ilifunguliwa tarehe ishirini na moja, saa mbili na dakika kumi na saba usiku.”
Nilifungua ujumbe wa zamani wa Kelvin kwenye simu, nikavuta kalenda hadi tarehe hiyo. Kumbukumbu ya sauti iliyotumwa na yeye ilikuwa bado imehifadhiwa. Alikuwa akicheka, akisema mama yake alikuwa ameuliza kama meza kumi na mbili zingetosha.
Attendant hakunirudisha nyuma nilipomwomba anionyeshe namna ya kuweka claim. Alinieleza kwamba kila kifaa kilichokuwa na description ya jumla kingehitaji kuonekana mbele ya manager, na nilikubali hata ingawa nilijua hilo lingechelewesha kurudi kwangu kwa Lulu. Nilifungua daftari la wateja na kuonyesha tarehe za bridal calls nilizokuwa nimefanya kabla ya kuacha salon. Kila tool haikuwa tu kitu cha ndani ya sanduku; ilikuwa sehemu ya ratiba, deposit na imani ya mteja aliyenikabidhi nywele zake siku ya harusi.
Nilimwomba attendant aandike pia kwamba sikudai sofa, kitchen boxes au clothes ambazo sikuweza kuthibitisha. Aliniuliza kwa nini nilikuwa naacha vitu ambavyo ningeweza kuvichukua kwa hasira. Nilimwambia sitaki claim yangu ijengwe kwa kuchukua zaidi ya nilichoweza kutetea. Kisha nilimtumia Lulu picha ya inventory ya muda na nikamwambia asihifadhi ujumbe huo kwenye group la familia. Nilikuwa bado nikiogopa kile ambacho tarehe ingemaanisha, lakini nilijua hofu yangu haikupaswa kuharibu usahihi wa hatua ya kwanza.
Tarehe ya booking ilikuwa ile usiku Kelvin alipomwambia mama yake, “Meza kumi na mbili zitatosha.”
---