Tunu alimwambia Mariam kabla ya kifungua kinywa.
“Nataka kukutana na Jabi leo.”
Kijiko cha Mariam kilisimama ndani ya kikombe.
“Kwa nini?”
“Anaondoka Bandari Mtoni.”
“Vizuri.”
Tunu alikaza taya. “Nataka kumuaga.”
“Huna lazima.”
“Sijasema nina lazima.”
Mariam akaweka kijiko chini. “Baada ya yote yaliyotokea, unataka kwenda tena soko?”
“Si usiku. Si kwa siri. Nitamwambia Nuru. Tutakutana stendi mchana.”
“Na kwa nini usimuage kwa simu?”
Tunu alihisi hasira ikipanda, lakini akakumbuka mpango wao. “Kwa sababu nataka. Na nataka kufanya hivyo kwa njia tuliyokubaliana.”
Kassim alikuwa akila mkate kimya. Aliangalia Mariam, kisha Tunu.
Mariam akasema, “Mimi sipendi.”
“Najua.”
“Na bado utaenda?”
Tunu akavuta pumzi. “Nataka tuzungumze, si nitoweke.”
Hilo lilimbadilisha Mariam kidogo. Aliangalia karatasi ya mpango iliyokuwa imebandikwa ndani ya kabati.
“Utakuwa wapi?”
“Stendi kuu, karibu na kibanda cha juisi. Saa sita.”
“Muda gani?”
“Nusu saa.”
“Simu?”
“Nitakuwa nayo.”
“Nuru?”
“Nitamtumia ujumbe sasa.”
Mariam akafumba macho kwa muda. “Sawa.”
Tunu hakutarajia neno hilo litoke rahisi.
“Lakini,” Mariam akaongeza, “ukiona kuna lori, watu usiowajua, au mtu anakushinikiza uende mahali pengine—”
“Nitaondoka.”
“Na ukichelewa?”
“Nitatuma ujumbe.”
Mariam akatikisa kichwa. “Sawa.”
Hakukuwa na furaha kwenye ruhusa hiyo. Kulikuwa na hofu iliyokubali kuishi ndani ya mipaka.
Tunu alimtumia Nuru ujumbe. Nuru akajibu: *Nimeona. Kumbuka unaweza kubadilisha mawazo hata ukiwa umefika.*
Saa sita kasoro, Tunu alifika stendi. Hakubeba begi kubwa. Alikuwa na simu, daftari dogo na kadi moja ya Hatua Mpya ambayo Nuru alikuwa amempa zamani.
Jabi alikuwa karibu na kibanda cha juisi, amevaa shati lile lile la kijivu alilokuwa nalo mara nyingi. Pembeni yake kulikuwa na gunia dogo lililofungwa kwa kamba.
“Hiyo ndiyo mizigo yote?” Tunu akauliza.
“Unataka niwe na suitcase?”
“Nilifikiri labda una nguo mbili.”
“Nina mbili. Moja nimevaa.”
Tunu akacheka.
Kwa sekunde chache walikuwa kama zamani, kabla ya shule, kabla ya kodi, kabla ya kila mtu kutaka Jabi awe ishara ya kitu.
“Kwa hiyo unaenda wapi?”
“Upande wa Kaskazini kwanza. Lori linafika mji mmoja karibu na ziwa lingine. Kuna mtu anasema kazi ya kupakua ipo.”
“Una namba yake?”
Jabi akatoa simu yenye screen iliyopasuka. “Hii.”
“Mahali pa kulala?”
“Ghala, wanasema.”
Tunu akamwangalia.
“Najua,” Jabi alisema. “Hilo si jibu.”
“Vizuri umekumbuka.”
Walikaa kwenye benchi. Mabasi yalifika na kuondoka. Watu walipiga kelele majina ya maeneo. Hakuna aliyewajali.
“Nimekuja kusema asante,” Tunu alisema.
Jabi akakunja uso. “Kwa nini unaongea kama mtu wa mwisho wa filamu?”
“Nyamaza.”
“Sawa.”
“Ulinisaidia wakati mwingine. Chakula. Mahali pa kukaa. Ulinionyesha kazi.”
“Na wewe ulinitengenezea redio.”
“Redio moja mbovu.”
“Bado.”
Tunu akashika mikono yake. “Lakini sitaki kurudi kwenye maisha yale.”
Jabi hakukasirika. “Najua.”
“Na sitaki nikufanye wewe uwe sababu ya kurudi.”
“Sawa.”
“Na ukirudi Bandari Mtoni, usije nyumbani bila kuniambia.”
Jabi akainua nyusi. “Sheria nyingi.”
“Ndiyo.”
“Umebadilika.”
Tunu akakaza uso.
Jabi akaongeza, “Si vibaya.”
Tunu akatoa kadi ya Hatua Mpya. “Hii ni namba ya Nuru na kituo. Si lazima upige.”
Jabi hakuchukua mara moja. “Unataka waniokoe?”
“Hapana. Nataka uwe na namba moja zaidi kuliko ile ya mtu wa lori.”
Jabi akamtazama, kisha akaichukua.
“Usimwambie Nuru nimeahidi.”
“Hujaahidi.”
Aliiweka mfukoni.
“Na wewe?” Jabi akauliza. “Shule?”
“Bado.”
“Nyumbani?”
“Bado.”
“Kodi?”
“Imerudi kawaida.”
Jabi akacheka. “Umeshinda vita kubwa.”
“Haikuwa yangu peke yangu.”
Tunu alimweleza kwa kifupi kuhusu kikao cha wapangaji, bila kumfanya Jabi kuwa mhusika mkuu. Jabi alisikiliza.
“Kwa hiyo sasa watu hawatanitazama vibaya?”
“Watakutazama.”
“Vizuri. Nilikuwa naogopa nimepoteza sifa.”
Walicheka tena.
Lori la bluu lilisimama upande mwingine wa barabara. Jabi akatazama saa.
“Hilo?” Tunu akauliza.
“Ndiyo.”
Moyo wake ulijikaza. Sehemu ya maisha yake ilikuwa ikiinuka na gunia dogo kwenda mahali asipojua.
“Unaweza bado kutokwenda,” alisema.
“Na wewe unaweza bado kuacha shule.”
“Hilo si jibu.”
“Ndiyo maana ni jibu zuri.”
Jabi akasimama. Akafungua gunia, akatoa redio ile ndogo ambayo alikuwa amemrudishia. Tunu akashangaa.
“Uliichukua lini?”
“Uliiacha siku tulipokutana baada ya shule.”
“Sikui—”
“Uliiacha kwenye kreti. Niliiweka.”
Akamnyooshea.
Tunu akaichukua. Switch ilikuwa bado imefungwa vibaya.
“Baki nayo,” Jabi alisema.
“Ni yangu tayari.”
“Basi nimekurudishia mara mbili.”
Dereva alipiga honi.
Jabi akabeba gunia lake.
“Tunu.”
“Mm?”
“Usijifanye kwamba miezi ile haikutokea.”
“Sijifanyi.”
“Lakini usiishi humo milele pia.”
Tunu akatikisa kichwa.
Jabi akaanza kuvuka barabara, kisha akageuka.
“Sasa ukisikia sauti,” alisema huku akionyesha redio, “chagua ipi ni yako.”
Tunu hakupata jibu kabla honi haijalia tena.
Jabi akapanda nyuma ya lori. Hakukuwa na kukumbatiana kwa mwisho wala ahadi ya kurudi. Lori lilipoondoka, Tunu alibaki kwenye stendi akiwa na redio mkononi.
Simu yake ikatetemeka.
Mariam: *Uko sawa?*
Tunu akaandika: *Ndiyo. Naanza kurudi sasa.*
Akatuma.
Kisha akawasha redio. Sauti tatu zilipigana kati ya vituo kabla kidole chake hakijapata moja iliyo wazi.
Safari hii hakuisikiliza kwa sababu alikuwa hana mahali pengine pa kwenda.
Aliisikiliza akiwa njiani kurudi nyumbani.
---