Mvua ilianza jioni, ikigonga paa la parking kwa sauti iliyofanya maneno ya simu yasikike kwa shida. Juma na Rehema walikaa ndani ya gari, voice note ya Charles ikiwa kwenye screen ya phone iliyounganishwa na speaker.
“Tucheze yote,” Rehema alisema.
Juma alibonyeza play. Sauti ya Charles ikajaa ndani ya gari. Alisema processing imechelewa, documents za baadhi ya watu zinaulizwa maswali na kwamba hakuna mtu anayepaswa kutuma payment nyingine kabla ya confirmation. Kisha aliongeza kwamba “last chance” inaweza kupita kama watu watasubiri sana.
Voice note iliendelea kwa dakika moja na sekunde kadhaa. Juma alitaka kuisimamisha kabla ya mwisho, lakini Rehema akamzuia.
“Usichague sehemu inayokufaa.”
Charles hakutaja wazi kwamba Juma alikuwa akihatarisha pesa ya nyumba. Hakumtishia. Alitumia tu haraka, uncertainty na ahadi ya nafasi. Juma alijua hayo ndiyo yaliyomfanya alipe; si kwa sababu mtu alikuwa amemshika mkono, bali kwa sababu alitaka kuamini kwamba kuchelewa kulikuwa hatari kuliko kutuma pesa.
Rehema akafungua transaction trace. “Payment ya mwisho ilikuwa saa mbili na dakika kumi na nne baada ya hii.”
Juma akatikisa kichwa.
“Uliisikia?”
“Ndio.”
“Ulimwambia?”
“Hapana.”
Mvua ikapiga kioo cha mbele, ikaficha taa za magari yaliyokuwa yakipita nje. Juma alifungua mlango kidogo, akavuta hewa yenye harufu ya lami iliyolowa.
“Nilidhani nikimwambia utasema nilikuwa mjinga,” alisema.
Rehema akamwangalia. “Ulinificha si kwa sababu hukujua. Ulinificha kwa sababu ulijua umechagua vibaya.”
Juma alifunga macho. Huo ulikuwa ukweli ambao alikuwa ameuchelewesha kwa muda mrefu. Alimwambia kwamba siku hiyo Charles alikuwa amemwambia nafasi ilikuwa ya mwisho, na kwamba Amina alijua kulikuwa na delay lakini hakuonyesha voice note.
“Ulifikiri Amina alikusaliti kwa kukupatia contact,” Rehema alisema. “Lakini wewe pia ulimtumia Amina kama ukuta wa kuzuia maswali yangu.”
“Ndio.”
“Na nyumba?”
“Nilifikiri nikipata transfer, tutauza ile plot ya zamani na kuanza upya.”
Rehema akafungua folder la deposit schedule. “Ulitumia pesa ya deposit kwa sababu ulitaka kuokoa mpango wetu, lakini ukaacha mimi nisijue mpango umebadilika.”
Juma hakujitetea. Alisema alijua risk, lakini alijipa moyo kwamba risk ilikuwa ya muda. Alisema alipofika kwenye payment screen, aliona ujumbe wa Charles na akaamua kwamba kuacha kulikuwa sawa na kupoteza nafasi. Alisema aliamini kwamba mtu mwenye connection ya district hakuwa akisema tu.
“Kwa hiyo ulijua kulikuwa na irregularity,” Rehema alisema.
“Nilijua kulikuwa na delay. Sikujua kama ni fraud.”
“Hukuhitaji kujua neno fraud ili kusubiri.”
Juma akaweka phone kwenye dashboard. “Nimekosea.”
Rehema akamwomba aweke sentensi hiyo kwenye chronology. Juma akafungua document, akaandika: *I heard a warning, understood that documents were being questioned, and paid anyway because I feared losing the placement opportunity. I did not disclose this to Rehema before the payment.* Akaisoma mara mbili, kisha akampelekea.
Rehema hakugusa screen. “Hifadhi original. Usiiandike tena kwa lugha inayokufanya uwe shujaa.”
Juma akai-save.
Walikaa kimya. Marriage yao haikuwa imevunjika kwa sababu ya Amina; ilivunjika kidogo kidogo kwa kila ujumbe ambao Juma alichagua kutuma kwa mtu mwingine kwanza. Rehema alisema hataki password zake, wala hataki kumfuatilia. Alitaka mfumo ambao Juma angeweza kusema ukweli hata ikiwa hakuna mtu anayemshika kwenye simu.
“Sijui kama naweza kukuamini sasa,” alisema.
“Nitajenga tena.”
“Usinipe ahadi. Nipe record.”
Juma akafungua email, aka-forward voice note metadata, transaction trace na chronology kwa Rehema. Kisha akaandika request ya complaint desk, akiongeza kwamba alijua warning kabla ya final payment.
Rehema alisoma, akarekebisha neno moja kutoka *victim* kuwa *complainant*. “Usijipe status ambayo afisa ndiye ataamua.”
Juma akabadilisha.
Mvua ilipungua. Rehema akafungua mlango wa gari, akasimama nje na kuangalia parking iliyokuwa imejaa maji. “Kesho tutasema ukweli wote kwa watu wa nyumbani kuhusu nyumba kuchelewa,” alisema.
Juma akatoka nyuma yake. “Sasa hivi?”
“Hapana. Kesho. Lakini sitasema ni kwa sababu ya ‘bank process’ tu.”
Juma alijua maneno hayo yangeondoa pazia walilokuwa wameweka mbele ya familia. Hakumzuia.
Rehema akamwambia, “Usinitumie kama ushahidi kwamba umebadilika. Badilika hata nisipoangalia.”
Juma alifungua folder la pamoja, akarekebisha jina la voice note kutoka *audio_14* kuwa *Charles_warning_received_before_payment*. Rehema akamwambia asibadilishe original metadata. Akatengeneza copy ya kufanya kazi na akaacha file la awali lisiguswe.
“Hata kwenye file unaanza kujifunza,” Rehema alisema.
“Ninajaribu.”
“Jaribu haitoshi ikiwa kesho utarudi kwenye mazoea.”
Juma akakubali. Alituma ujumbe kwa Amina kwamba voice note ilikuwa imehifadhiwa na kwamba hakutaka mtu yeyote aifute. Amina akajibu kwamba ana screenshot ya message iliyoambatana nayo. Juma akamwomba aitume kupitia email ya complaint, si kwenye group ya marafiki.
Walipofika nyumbani, Rehema alifungua kalenda. Aliweka tarehe ya kwenda complaint desk, tarehe ya kuzungumza na familia na tarehe ya kukagua budget. Juma alitaka kuongeza “recovery expected,” lakini Rehema akamzuia.
“Usiweke outcome ambayo hujui.”
Wakaandika tu *follow-up requested*. Baada ya hapo Rehema alifunga kalenda, akaingia chumbani na kumuacha Juma sebuleni akisikiliza mvua iliyokuwa ikianza tena.
Juma alifungua account ya pamoja, akaona amount iliyobaki na akatengeneza budget ya wiki bila kuigusa. Alijua hiyo ilikuwa kazi ndogo, lakini ilikuwa tofauti na tabia yake ya kuahidi kwamba payment nyingine ingesuluhisha ya kwanza.
Kwenye notebook aliandika: *Sikujua kila kitu, lakini nilijua vya kutosha kusubiri.*
Kisha akaweka notebook karibu na folder, si kama alama ya majuto, bali kama kumbukumbu ya kuanza kwa ukweli. Rehema hakuisoma, na Juma hakumwomba aisome.
Alitengeneza pia nakala ya budget ya wiki, akaweka tarehe juu yake na akaacha sehemu ya malipo ya baadaye ikiwa wazi. Hakutaka kuandika mpango wa kurejesha pesa kabla hajajua kama refund ingewezekana. Ukweli ulikuwa bado mchungu sana kwake, kila siku.
---