Habari ya kuchelewa kwa bweni jipya haikutangazwa mara moja. Muriithi alitaka kwanza kupata maelezo ya contractor, Kibet alitaka saa chache kuthibitisha ratiba, na principal Wanjala alisema hakuna sababu ya “kuwasha moto wa pili” kabla hawajawa na facts.
Zawadi alikubali sehemu moja tu ya kauli hiyo: walihitaji facts. Hakukubali kwamba wazazi na wanafunzi walipaswa kuambiwa baada ya kila kitu kupangwa kwa niaba yao.
Asubuhi hiyo alikutana na Amina katika chumba kidogo cha counseling karibu na library. Dirisha lilikuwa wazi, na kelele za uwanja zilifika zikiwa zimepungua. Hana hakuwapo. Ruth alikaa nje kwa makusudi, ili Amina asiwe na hisia kwamba alikuwa ameletwa kwenye kamati.
“Nimekuja kukuambia jambo moja kabla ya kuuliza lolote,” Zawadi alisema. “Jina lako halikuwekwa kwenye report ya washroom.”
Amina alionekana kushusha pumzi aliyokuwa ameshikilia.
“Tatizo limeandikwa kama tatizo la mazingira na privacy, si kama ‘Amina alifanya hivi’.”
“Deputy anajua niliondoka?”
“Anajua ulipatikana salama. Anajua tunahitaji kuboresha namna tunavyohesabu wanafunzi wakati wa relocation. Hahitaji maelezo yako binafsi ili kurekebisha mlango.”
Amina akatikisa kichwa.
Zawadi akamsukumia karatasi tupu. “Sasa nataka unisaidie na kitu kingine. Bila jina lako. Niambie ni mambo gani katika accommodation ya muda yanayoweza kumfanya mwanafunzi ajisikie hana mahali pa kujisitiri.”
Amina hakuchukua kalamu mara moja. “Mnaweza kubadilisha kweli?”
“Si kila kitu. Lakini kitu nisichokijua siwezi hata kukipigania.”
Msichana akaanza kuandika. Pazia la sehemu ya kubadilishia halikufika chini vizuri. Washroom moja ilikuwa imefungwa. Wanafunzi waliokuwa katika period zao walilazimika kubeba pads kupitia ukumbi mkubwa mbele ya kila mtu. Madarasa yaliyogeuzwa kuwa sleeping areas hayakuwa na sehemu ya kuweka nguo kwa faragha. Usiku, baadhi ya wasichana waliogopa kwenda chooni peke yao kwa sababu corridor ilikuwa giza baada ya taa moja kuungua.
Zawadi aliposoma list, alihisi aibu ya kitaaluma. Tatizo halikuwa kwamba hakuna mtu aliyekuwa na uwezo wa kuona mambo hayo. Tatizo lilikuwa kwamba checklist yao ya kwanza ilitengenezwa na watu wazima waliokuwa wanafikiria zaidi kuhusu exits, capacity na ratiba kuliko experience ya mwanafunzi wa miaka kumi na nne.
“Unaweza kuniruhusu nitumie list hii bila jina?”
“Ndio.”
“Na kama kuna kitu sitakiwi kushiriki?”
Amina akaweka mstari kwenye sentensi moja kuhusu panic yake katika maeneo yenye watu wengi. “Hii iwe hapa tu.”
“Imekaa hapa.”
Baadaye, Zawadi na Ruth walibadilisha checklist ya temporary housing. Waliongeza sehemu mpya: privacy, menstrual hygiene access, lighting, quiet-space option, consent for room changes, na njia ya kuripoti concern bila kuitangaza mbele ya kundi.
Muriithi alipoiona, alisema, “Hii sasa ni form ya kurasa tatu.”
“Kwa sababu maisha ya watoto hayatoshi kwenye boxes sita,” Ruth akajibu.
Muriithi akapitia vipengele kimya. “Quiet-space option ina maana gani? Hatuna vyumba vya ziada.”
“Haijalishi kama ni chumba maalumu,” Zawadi alisema. “Inaweza kuwa seat kwenye matron office kwa dakika ishirini, library corner, au mfumo wa mwanafunzi kuomba atoke kwenye crowd bila kuonekana kama anaasi.”
“Na kila mwanafunzi akitaka?”
“Basi tutakuwa tumegundua mazingira yetu yanawalemesha wengi kuliko tulivyodhani.”
Muriithi hakupenda jibu hilo, lakini hakulikataa.
Tatizo la contractor liliporudi mezani mchana, Kibet alikuwa na email iliyochapishwa. Bweni jipya lilikuwa limesimamishwa kwa siku mbili kwa sababu sehemu ya paa ilihitaji rework baada ya inspection ya engineer. Baada ya hapo, electrical testing na water pressure test zingehitaji siku nyingine. Makadirio salama yalikuwa siku tano hadi saba.
“Kwa nini tulikuwa tukisema saa sabini na mbili?” principal akauliza.
Kibet akasogeza karatasi. “Hiyo ilikuwa target ya relocation, si completion ya dorm.”
“Wazazi waliielewa kama muda wa mpito.”
“Kwa sababu tuliwasilisha hivyo,” Zawadi alisema.
Muriithi akampiga jicho, lakini safari hii hakumzuia.
Wanjala akasema, “Basi tunahitaji njia mbadala ya siku tano.”
“Na tunahitaji kuwaambia wazazi leo,” Miriam, parent representative aliyekuwa amealikwa kwenye sehemu ya kikao, akasema. “Mkiwaambia baada ya kupanga kila kitu, mtakuwa mmerudia tatizo lilelile: kufanya uamuzi, kisha kuuita communication.”
Waliamua kupanga parent forum siku hiyo jioni. Lakini kabla ya forum, Zawadi alitaka kujua kama contractor timetable ilikuwa ya kweli au maelezo mapya ya kutuliza watu. Alimwomba Kibet waende kwenye perimeter ya ujenzi.
Walipofika, mafundi wachache walikuwa juu ya scaffold. Sehemu moja ya paa ilikuwa imefunguliwa tena. Engineer mwenye helmet nyeupe aliwaonyesha sehemu ya flashing iliyokuwa haijakaa sawa na panel mbili zilizohitaji kubadilishwa.
“Hili si cosmetic,” alisema. “Mkiingia kabla ya test, mnaweza kupata leak kubwa mvua ikinyesha.”
“Ratiba yako ya kweli ni ipi?” Zawadi akauliza.
“Ukiniuliza target, siku tano. Ukiniuliza tarehe ninayoweza kusaini kwa dhamana, siku saba.”
Kibet akashtuka. “Ulituma siku tano.”
“Nilituma earliest possible. Hiyo si sawa na ready-for-occupancy.”
Zawadi akamgeukia Kibet. “Hilo ndilo tatizo letu tangu siku ya kwanza. Tunachukua ‘inawezekana’ na kuwasilisha kama ‘imehakikishwa’.”
Waliporudi kuelekea office, simu ya Kibet ikaita. Alisikiliza kwa sekunde chache, kisha akasimama.
“Nini?” Zawadi akauliza.
“Supplier wa mattresses anasema batch ya vitanda vya dorm mpya imechelewa pia.”
“Kwa muda gani?”
Kibet akafunga macho kwa sekunde moja.
“Haijulikani.”
Zawadi akatazama majengo ya shule yaliyokuwa yamejaa wanafunzi wanaoendelea na masomo kama kawaida. Kila mpango wa muda uliokuwa umejengwa juu ya tarehe moja sasa ulianza kuvunjika.
Jioni hiyo hawangeweza tena kwenda mbele ya wazazi na kusema, *vumilieni tu siku chache.* Walihitaji kusema ukweli mgumu zaidi: hawakujua mpito ungeisha lini, na walihitaji kuunda mfumo salama hata bila ahadi ya tarehe kamili.
---