Jumapili mchana, Amina alifika kwenye café iliyokuwa katikati ya barabara ya shule na kituo cha mabasi. Alimchagua kwa makusudi kwa sababu haikuwa nyumbani kwake, haikuwa kwa Nuru, na haikuwa sehemu ambayo Musa angeweza kuingia akidai anajua namna mazungumzo yalivyopaswa kwenda. Alifika mapema, akaomba chai ya tangawizi, kisha akaweka simu yake mezani ikiwa na rekodi ya tarehe walizokuwa wamekubaliana.
Nuru alionekana dakika kumi baadaye. Alikuwa amevaa kitenge chepesi na alibeba bahasha nyeupe. Hakusalimia kwa tabasamu la kuomba msamaha. Alimwangalia Amina kwa tahadhari ya mtu aliyekuwa amesikia jina lake mara nyingi, lakini hakuwahi kupewa nafasi ya kumjua.
“Ulinichagua mahali ambapo tunaweza kuondoka kila mmoja?” Nuru akauliza baada ya kukaa.
“Nilichagua mahali ambapo hakuna mtu atakayesema alitupangia maneno.”
Nuru akavuta kiti. “Hilo limetokea mara nyingi.”
Alitoa picha kutoka kwenye bahasha. Leila alikuwa mdogo, amekaa kwenye godoro lenye maua, akishikilia kikombe cha plastiki. Nyuma yake kulikuwa na ukuta wa nyumba ya Nuru ambao Amina hakuwahi kuuona. Leila alikuwa akitabasamu kwa kamera, lakini mkono wake mmoja ulikuwa umefungwa kwenye shati la Nuru.
“Nilipiga siku alipopata homa,” Nuru alisema. “Musa alisema amekutumia picha.”
“Alinitumia picha ya birthday, si hii.”
Nuru alitazama chai yake. “Basi labda hakutaka ujue nilikuwa nikimwona.”
Amina alihisi hasira ikipanda, lakini akaishusha kwa kuifunga kwenye swali. “Ulimwona mara ngapi?”
“Nilipoweza. Si kila mwezi. Kazi yangu ilinifanya nihame. Lakini tulipiga simu. Nilimtumia ada kwa Musa wakati mwingine. Sikutaka Leila ahisi nimeondoka.”
“Na ulijua aliniambia wewe ni nani?”
“Niliambiwa unaamini yeye ni mpwa wake. Nilidhani ulikubali kusaidia kwa kujua.”
“Kwa nini uliamini hivyo?”
Nuru akatoa simu yake na kufungua ujumbe wa zamani. “Kwa sababu Musa alisema, ‘Amina anajua tunahitaji kufanya hivi kwa utulivu.’ Nilifikiri ‘anajua’ maana yake anajua kila kitu.”
Amina alifunga macho kwa sekunde. Hata hapa, maneno ya Musa yalikuwa yamejenga nafasi ya kukwepa bila kusema uongo mmoja ulio wazi. “Uliwahi kuniandikia?”
Nuru hakujibu mara moja. Akafungua folder ya ujumbe uliohifadhiwa. “Ndiyo. Niliandika mara moja, mwaka wa kwanza.”
Alimsogezea simu. Ujumbe huo ulikuwa umeandikwa kwa Kiswahili chenye kusita: “Amina, kuna jambo kuhusu Leila ambalo Musa amesema atakuambia wiki hii. Sitaki kuingia kati ya ndoa yenu, lakini ningependa tujue namna ya kuwasiliana kuhusu mtoto.”
Amina akasoma tena. Chini yake kulikuwa na ujumbe wa Musa: “Mpe wiki moja. Nitaeleza mwenyewe. Ukizungumza sasa utamfanya Amina amuone Leila kama mzigo.”
“Ulituma?”
“Niliuhifadhi tu. Niliogopa kwamba nikituma, ningekuwa nimevunja makubaliano.”
“Na baada ya wiki moja?”
“Musa alisema alikuwa karibu kusema. Kisha aliniambia Leila alianza kukupenda na hakutaka kuvuruga nyumba.”
Amina alihisi uchungu usio na mlipuko. Kila mtu alikuwa ameacha kipande cha ukweli kwenye mlango wa mwingine, akidhani mtu wa kati angeufikisha. Hakuna aliyefanya hivyo. Mtoto ndiye aliyebeba ukimya wote bila hata kujua jina lake.
“Sitaki kukufanya ubebe kosa lake,” Amina alisema. “Lakini sitaki pia nigeuzwe mama wa kuchukua nafasi yako bila sisi kuongea.”
Nuru alikaza mikono yake. “Sikutaka nafasi yako. Nilikuwa nikijaribu kubaki mama yake kwa umbali ambao niliweza kuumudu.”
“Basi tulete ukweli huo karibu na Leila. Si kwa kumlazimisha achague. Kwa kumwacha ajue ana watu wawili wazima wanaoweza kuzungumza bila kutumia Musa kama mjumbe.”
Nuru alitikisa kichwa polepole. “Unaamini bado ananihitaji?”
“Mtoto anaweza kukuhitaji hata akiwa na mtu anayemsaidia kila siku. Hilo si mashindano.”
“Musa aliniambia wewe huenda usitake nijue ratiba yake.”
“Na wewe uliamini?”
“Niliamini alikuwa analinda ndoa yake.”
Amina alitazama picha. “Alikuwa analinda hofu yake.”
Wakaandika mambo matatu kwenye karatasi: Nuru atawasiliana na Leila moja kwa moja kuhusu ratiba ya simu; Amina atajulishwa kuhusu masuala ya shule bila kutegemea Musa; na hakuna mmoja wao atakayemwambia Leila afiche ujumbe ili kumlinda mtu mzima. Walikubaliana pia kwamba mazungumzo ya kwanza na Leila yatafanyika bila kutangaza suluhisho la ndoa ya Amina na Musa.
“Je, unataka niite nini?” Nuru aliuliza.
“Jina lako. Mama yake. Mimi sitamfundisha aache kukupenda ili anipende.”
Nuru alimeza mate. “Na wewe?”
“Auntie ikiwa anataka. Amina ikiwa anataka. Lakini si ‘mke wa Daddy’ kama hilo ndilo linalofanya uhusiano wangu uwepo.”
Nuru akaiweka picha mbele yake. “Nilipaswa kukutumia ujumbe ule.”
“Ndiyo. Lakini sasa unaweza kuacha kuwa mlinzi wa siri iliyokwisha kufa.”
Walipomaliza chai, Nuru alisogeza simu yake tena. “Kuna kitu kimoja nilichohifadhi kwa muda mrefu. Sijui kama ni haki kukuonyesha sasa.”
“Onyesha kama ni ukweli unaomhusu Leila, si silaha dhidi ya Musa.”
Nuru akafungua rasimu ya ujumbe uliokuwa na tarehe ya miaka miwili iliyopita. Amina akasoma mstari wa kwanza, kisha akainua macho.
Amina aliiomba picha ile aichukue kwa muda, si kama ushahidi wa kumshinda Nuru, bali kama kitu ambacho Leila alistahili kukijua kilikuwepo. Nuru akamwambia angeituma pia kwa Leila, kisha akamsahihisha mwenyewe: si leo ikiwa mtoto alikuwa amechoka, bali wakati ambapo angeweza kuuliza bila kuhisi anapokea mzigo wa watu wazima. Uamuzi huo uliwafanya wote wakae kimya kwa muda.
“Tutamwambia nini kuhusu ule ujumbe?” Nuru akauliza.
“Tutamwambia uliandikwa kwa sababu watu wazima walichelewa kusema ukweli. Hatutamwambia kwamba alipaswa kuokoa mtu yeyote.”
Nuru akatikisa kichwa. “Nimekuwa nikifikiri ukimwambia ukweli, atachukia wote.”
“Huenda atachukia. Huenda atauliza maswali ambayo hatutajua kujibu. Lakini hasira yake itakuwa yake. Hiyo ni tofauti na kumlazimisha aishi ndani ya ukimya wetu.”
Walipoinuka, Amina alihifadhi namba ya Nuru kwa jina lake kamili, si ‘Musa’s contact’. Mabadiliko hayo yalikuwa madogo kwenye simu, lakini yalikuwa makubwa kwenye namna ya kufikiri. Kwa mara ya kwanza, wanawake hao wawili walikuwa na njia ya kuwasiliana ambayo haikupitia mwanamume aliyekuwa amewafungia ndani ya tafsiri yake moja.
Nuru anaonyesha draft: “Amina, kuna jambo kuhusu Leila ambalo Musa amesema atakuambia wiki hii.”
---