Meza ya chakula iligeuka kuwa kaunta ya hesabu.
Nuru aliweka daftari la familia upande wake. Salim akaweka daftari la duka katikati. Kisha wakafungua mobile money, bank balance na ujumbe wa suppliers mmoja baada ya mwingine.
Hakukuwa na namba yoyote iliyokuwa kubwa peke yake.
Tatizo lilikuwa kwamba kila namba ilitaka kulipwa kabla ya nyingine.
“Tuanzie pesa ambazo zipo,” Nuru alisema.
Salim akataja cash ya duka.
“Mobile money?”
Akataja.
“Reserve?”
Salim alisita kabla ya kutaja balance iliyobaki.
Nuru hakutoa maoni. Aliiandika.
“Madeni?”
Salim akaanza na supplier wa kwanza. Kisha deposit ya supplier wa pili. Refund ambayo tayari alikuwa ametoa. Parts ambazo zilikuwa zimefungwa kwenye claim. Balance za wateja ambao bado hawajachukua simu.
Nuru akauliza, “Na Tunu?”
Salim akataja malipo ya kwanza.
Kisha la pili.
Nuru akajumlisha.
“Ulimlipa hivi?”
“Ndiyo.”
“Kwa siku ngapi?”
“Si kwa siku. Ni sessions.”
“Sessions mbili?”
“Ndiyo.”
Nuru aligeuza calculator kwake.
“Pesa hii ni zaidi ya trip ya Alya mara kadhaa.”
“Najua.”
“Ni zaidi ya sehemu ya stock unayosema huna.”
“Najua.”
“Na anataka nyingine?”
Salim akanyamaza.
Nuru akamwangalia.
“Anataka nyingine?”
“Amesema kuna hatua moja kabla ya Ijumaa.”
“Leo ni Ijumaa.”
“Najua.”
“Kiasi gani?”
“Hajasema.”
Nuru akavuta pumzi.
“Usimpigie.”
Salim alihisi neno hilo likimkera, ingawa sehemu yake ilikubaliana nalo.
“Nilishamwambia sitalipa leo.”
“Basi imeisha.”
“Si rahisi hivyo.”
“Kwa nini?”
Salim alitazama daftari.
Kwa sababu ikiwa angekiri imeisha, angekiri kwamba malipo mawili ya kwanza hayakuwa uwekezaji uliokuwa unasubiri matokeo. Yangekuwa pesa iliyotoka.
Pesa ambayo angeweza kutumia kwa stock.
Pesa ambayo Nuru alikuwa ameomba asiguse.
“Kwa sababu tayari nimelipa,” alisema.
Nuru hakusema chochote kwa muda.
Kisha akauliza, “Hiyo ndiyo sababu ya kulipa tena?”
Salim alijua jibu.
Lakini kujua jibu na kulikubali vilikuwa vitu viwili tofauti.
“Nikiishia hapa na kesho kila kitu kikarudi vibaya?”
Nuru akamwangalia.
“Na ukilipa tena halafu Jumatatu stock bado haijafika?”
Salim hakujibu.
“Tutafanya hivi,” Nuru alisema. “Hakuna pesa nyingine ya reserve. Kesho tunalipa trip ya Alya kama namba zinaruhusu. Duka linatumia pesa ya duka. Ukipata refund ya supplier, unaamua kwa biashara. Lakini hakuna siri.”
Salim akatikisa kichwa.
Simu yake ikatetemeka.
Bwana Tunu.
Nuru aliiona.
“Usipokee.”
Salim akatazama jina likiwaka.
Simu ikakata.
Baada ya sekunde chache ujumbe ukaingia.
**Nimeheshimu ulivyosema hutalipa leo. Lakini kuna jambo moja lazima nikueleze kabla muda haujapita. Hata kama hutafanya chochote, njoo dakika kumi. Hakuna malipo ya kuingia.**
Nuru alisoma akiwa upande wa pili wa meza.
“Usiende.”
“Anasema hakuna malipo.”
“Na mara ya kwanza alisema nini?”
Salim hakujibu.
Nuru akafunga daftari.
“Ukienda, nenda kwa sababu umeamua. Lakini usitumie pesa yetu.”
Salim alilala vibaya tena.
Asubuhi hakufungua kibanda mapema. Alikaa nje ya arcade na chai, akitazama magari yakipita.
Kassim alifika.
“Unaonekana kama mtu aliyefanya hesabu usiku.”
“Nilifanya.”
“Mbaya?”
“Halisi.”
Kassim akakaa pembeni yake.
“Tunu amenitumia ujumbe.”
Kassim hakushangaa.
“Amesema nini?”
“Niende dakika kumi. Hakuna malipo ya kuingia.”
“Utaenda?”
“Sijui.”
Kassim alikunywa chai.
“Mimi ningekuambia usiende.”
“Lakini wewe ulienda mara tatu.”
“Ndiyo maana nakuambia.”
Salim akamwangalia.
“Kwenye mara ya tatu alikuambia nini?”
Kassim alitazama barabara.
“Kwamba nilikuwa karibu kumaliza mzunguko. Kama ningeacha hapo, yale mawili ya kwanza yangekuwa yamepotea bure.”
Salim alihisi mgongo wake ukikaza.
“Maneno hayo hayo?”
“Karibu.”
“Hatua ya mwisho?”
Kassim akatikisa kichwa.
“Ndiyo.”
“Na ilikuwa ya mwisho?”
Kassim akacheka bila furaha.
“Baada ya hapo kulikuwa na kitu alikiita ulinzi wa matokeo. Sikununua.”
Salim aliweka kikombe chini.
“Kwa nini hukuniambia hii siku ya kwanza?”
“Kwa sababu nilikuwa bado najitetea mwenyewe.”
“Ulinileta kwake.”
“Najua.”
“Ulinambia alikusaidia.”
“Nilitaka iwe kweli.”
Salim alisimama.
“Na sasa?”
“Sasa nataka kujua nililipia nini.”
Maneno hayo yalibaki kichwani mwa Salim mpaka mchana.
Supplier wa pili alithibitisha stock haitafika kabla ya Jumatatu. Salim alicancel model moja na kuacha nyingine mbili. Akaomba refund ya sehemu iliyobaki.
Alimlipa Alya trip fee kupitia namba ya shule baada ya yeye na Nuru kukubaliana kiasi.
Receipt ilipoingia, alimpelekea Nuru screenshot.
Nuru akajibu:
**Asante.**
Hakukuwa na emoji. Lakini Salim alihisi hiyo ilikuwa pesa ya kwanza kwa siku kadhaa ambayo alijua kabisa kwa nini imetoka.
Saa nane, Bwana Tunu akapiga tena.
Salim alipokea.
“Naam.”
“Nilidhani hutaki kuongea.”
“Nimepata dakika.”
“Njoo. Sitaki kueleza kwa simu.”
“Kwa nini?”
“Kwa sababu kuna mambo yanahitaji mtu aelewe kabla hajafanya uamuzi.”
“Ni kuhusu malipo?”
“Ni kuhusu hatua ya mwisho.”
Salim alifunga macho.
Maneno yale yale.
“Na baada ya hatua ya mwisho kuna ulinzi wa matokeo?”
Upande mwingine ukawa kimya.
“Umesikia wapi hilo?” Tunu akauliza.
Salim hakujibu.
“Salim?”
“Nitakuja.”
Alikata.
Kassim alipomuona akifunga kibanda, alisema, “Unaenda?”
“Ndiyo.”
“Kwa nini?”
“Nataka kumsikia akisema mwenyewe.”
“Usibebe pesa.”
Salim akampiga mfuko wake. “Nina fare tu.”
Chumba cha Tunu kilikuwa kama mara ya kwanza: meza, viti, feni inayokwaruza.
Lakini Salim sasa aliona vitu ambavyo hakuviona siku ile.
Kwenye kona kulikuwa na box la receipt book. Juu ya meza kulikuwa na simu mbili. Mlango wa chumba cha ndani ulikuwa umefungwa, na kutoka upande ule alisikia sauti ya mtu mwingine akiongea kwa chini.
Tunu alikaa.
“Umeanza kuingia hofu tena,” alisema.
“Hapana. Nimeanza kuhesabu.”
“Vizuri. Hesabu ni muhimu.”
“Hatua ya mwisho ni kiasi gani?”
Tunu alimtazama.
“Hata hujauliza ni nini.”
“Nauliza bei kwanza.”
Tunu akataja kiasi.
Kilikuwa kikubwa kuliko malipo yote mawili yaliyopita yakijumlishwa.
Salim alicheka.
“Na ukimaliza hiyo?”
“Hapo tunafunga hatua ya sasa.”
“Ya sasa.”
“Ndiyo.”
“Si ya mwisho?”
Tunu akakunja uso kidogo.
“Usicheze na maneno.”
“Wewe ndiye uliita hatua ya mwisho.”
“Kwa tatizo ulilokuja nalo.”
“Halafu kuna ulinzi wa matokeo?”
Tunu aliegemea nyuma.
“Kassim amezungumza nawe.”
“Kwa hiyo ni kweli.”
“Watu wawili hawana hali sawa.”
“Lakini majina ya hatua yanafanana.”
“Kwa sababu kazi ina mfumo.”
Salim akatazama receipt book.
“Na fee inaongezeka kila hatua?”
“Si lazima.”
“Kwangu imeongezeka.”
“Kwa sababu tatizo lako limeonyesha kina zaidi.”
Salim alihisi hasira, lakini chini yake kulikuwa na kitu kingine: aibu ya kuona sentensi ambayo siku chache zilizopita ingemfanya aulize jinsi ya kulipa.
“Na nikiondoka?”
Tunu akanyamaza kwa muda.
“Unaweza. Lakini usije ukasema sikuonyi. Umefika mahali ambapo kuacha katikati kunaweza kufanya yale uliyoweka mpaka sasa yasizae matokeo.”
Salim alitabasamu kwa mara ya kwanza.
“Hapo.”
“Nini?”
“Hiyo ndiyo Kassim alisema ulisema kwake.”
Tunu hakujibu.
Kutoka chumba cha ndani, sauti ya mwanaume ilisikika wazi zaidi.
“Lakini nimekwishalipa mara mbili.”
Salim akageuza kichwa.
Sauti nyingine—ya mtu ambaye Salim hakumjua—ikajibu kwa chini sana kiasi kwamba hakusikia maneno yote.
Kisha yule mwanaume alisema:
“Ulisema hii ndiyo hatua ya mwisho.”
Salim na Tunu waliangaliana.
Kwa sekunde chache, feni ndiyo kitu pekee kilichotoa sauti.
Tunu akasimama na kwenda kufunga mlango wa ndani vizuri.
Aliporudi, alisema, “Wateja wangu si jambo lako.”
Salim akasimama pia.
“Hapana,” alisema. “Lakini sentensi zao zinaanza kuwa jambo langu.”
---