Juma hakusubiri mpaka jioni.
Saa moja na dakika kumi baada ya ujumbe wake, simu ya Salim ilitoa mlio wa mobile money akiwa ameinama juu ya simu ya mteja, akibonyeza connector mpya ya charging port mahali pake.
Salim hakuitazama mara moja.
Alimaliza solder ya mwisho, akazima heat gun, ndipo akavuta simu kutoka mfukoni.
**Umepokea malipo.**
Kiasi kilikuwa karibu sawa na balance yote ambayo Juma alikuwa amemchelewesha kwa wiki nne.
Salim alisoma ujumbe, akafungua transaction history kuthibitisha, kisha akakaa kwenye kiti chake.
Kassim, aliyekuwa akitoa karatasi kwenye printer yake, alimwona.
“Nini?”
“Juma amelipa.”
“Hotel Bahari?”
“Ndiyo.”
“Yule wa speakers?”
Salim akamwonyesha simu.
Kassim alitabasamu kwa namna iliyomkera Salim mara moja.
“Usianze.”
“Sijasema kitu.”
“Uso wako umesema.”
“Uso wangu una furaha kwa rafiki yangu aliyelipwa.”
“Ulinileta kwa Tunu jana.”
“Na?”
“Na leo Juma amelipa. Ukisema ‘nilikwambia’ nitakurushia hii screwdriver.”
Kassim akacheka.
“Sijasema ni Tunu aliyemlipa Juma.”
“Vizuri.”
“Lakini Juma alikuwa amekaa na deni mwezi mzima.”
Salim aliweka simu chini.
“Watu hulipwa. Wanalipa madeni.”
“Ndiyo.”
“Ni coincidence.”
“Ndiyo.”
Kassim akarudi kwenye printer yake, bado akitabasamu.
Salim alijaribu kurudi kwenye charging port.
Dakika mbili baadaye akafungua tena ujumbe wa malipo.
Hakuwa mjinga. Alijua akili ya mtu inapenda kuunganisha vitu vilivyo karibu. Alikuwa amelipa Tunu. Dakika ishirini na saba baadaye Juma akatuma ujumbe. Siku iliyofuata pesa ikaingia.
Hiyo haikuwa ushahidi wa kitu chochote.
Lakini ilikuwa pesa halisi.
Na kwa mara ya kwanza baada ya siku nyingi, Salim alikuwa na chaguo zaidi ya moja.
Alitenga sehemu ya malipo kwa skrini ya mteja. Supplier wa pili alikuwa amefikisha part asubuhi, na Salim aliweza kumaliza simu kabla ya saa nne kama alivyoahidi. Sehemu nyingine aliihamishia kwa supplier wa kawaida kama malipo madogo ya deni lililokuwa limeanza kuchelewa.
Alipompigia supplier, sauti ya upande mwingine ililegea.
“Ukituma hivyo leo, nitashikilia order zako mbili mpaka claim ya zile screens iamuliwe.”
“Usizifute.”
“Sizifuti. Lakini Salim, lazima tujue hizi balance zinaenda wapi.”
“Najua.”
“Wiki hii.”
“Wiki hii.”
Alipokata simu, Salim aliandika malipo yote mawili kwenye daftari.
Mstari aliokuwa ameupunguza usiku uliopita bado ulikuwa pale.
Skrini moja badala ya nne.
Aliuwekea kidole kwa sekunde.
Kisha mteja wa simu akaingia.
“Usiniambie kesho,” alisema kabla hata ya kusalimia.
Salim akachukua simu iliyokuwa tayari imefungwa.
“Jaribu.”
Mteja akawasha. Skrini mpya iling'aa bila mstari wa kijani.
Akaingia camera, akaandika ujumbe, akapandisha brightness.
“Touch iko sawa.”
“Nilikuambia saa nne.”
Mteja akatazama saa. Ilikuwa bado haijafika.
Kwa mara ya kwanza tangu box la parts mbovu lifunguliwe, Salim alihisi kama duka lilikuwa limerudi mikononi mwake.
Mteja alilipa balance yake na kuondoka.
Pesa nyingine ikaingia.
Salim akamtazama Kassim.
Kassim hakusema kitu.
“Hii nayo ni Tunu?” Salim akauliza.
“Sijui.”
“Ni kazi yangu.”
“Ndiyo.”
“Nimenunua screen. Nimeitengeneza. Mteja amelipa.”
“Ndiyo.”
“Basi usiniangalie hivyo.”
Kassim alicheka. “Wewe ndiye unayezungumza kuhusu Tunu sasa.”
Salim akamrushia kitambaa cha kusafishia screen. Kassim akakikwepa.
Mchana huo ulikuwa bora kuliko siku zilizotangulia. Si mzuri, lakini bora.
Wateja wawili walikuja kwa kazi ndogo. Mmoja alilipa cash. Mwingine aliweka deposit kabla Salim hajaagiza part. Salim alijikuta akisema, “Bila deposit siwezi kuleta,” kwa sauti ambayo hakuitumia wiki iliyopita.
Alipofunga kibanda, cash drawer haikuonekana kama shimo lisilo na mwisho.
Nyumbani, Nuru alikuwa tayari ametoa daftari la matumizi ya familia.
“Leo hatukimbii,” alisema.
Salim aliweka begi mezani.
“Sikimbii.”
“Alya amelala. Tuna dakika thelathini kabla Mama hajapiga simu kuhusu rent yake.”
Salim akakaa.
Nuru aliandika tarehe.
“Reserve yetu ilikuwa kiasi gani mwisho wa mwezi uliopita?”
Salim alitaja namba.
“Na sasa?”
Hapo ndipo furaha ya malipo ya Juma ilipungua.
Salim akafungua mobile-money balance. Deposit aliyotuma kwa supplier usiku uliopita ilikuwa imetoka kwenye sehemu ambayo yeye na Nuru waliita reserve ya dharura, hata kama akaunti haikuwa na jina hilo rasmi.
Alitaja balance ya sasa.
Nuru akainua macho.
“Imeshuka kwa nini?”
“Nilihitaji screen ya mteja haraka.”
“Ulitumia reserve?”
“Kwa muda. Mteja amelipa leo.”
“Umerudisha?”
Salim akasita.
Sehemu ya pesa ya Juma ilikuwa imeenda supplier. Balance ya mteja ilikuwa imeingia, lakini hakurudisha reserve kwanza.
“Bado.”
Nuru aliweka kalamu chini.
“Salim, tulikubaliana hiyo pesa si working cash ya duka.”
“Najua. Nilikuwa na deadline.”
“Basi uniambie.”
“Ningekuambia leo.”
“Baada ya kutumia.”
Salim alihisi sauti yake ikitaka kujitetea.
“Nilinusuru deposit ya mteja. Kama ningemrudishia, ningepoteza kazi na trust.”
“Sijasema uache duka life. Nimesema hiyo pesa ina kazi nyingine pia.”
“Mama yako, Alya, emergency. Najua.”
“Basi usifanye kama ni namba inayokaa tu.”
Salim akanyamaza.
Nuru akavuta daftari lake karibu.
“Kesho rudisha kiasi ulichotoa. Halafu tuangalie loss ya zile screens.”
Salim alihisi moyo ukipiga mara moja kwa nguvu.
“Supplier bado anafanya claim.”
“Najua. Nataka tuone exposure yetu yote.”
Salim akafungua daftari la biashara.
Mstari wa loss ulikuwa pale.
Namba ndogo.
Nuru alianza kuangalia kurasa za wiki hiyo.
Simu ya Salim ikatetemeka mezani.
Jina lililotokea juu lilimfanya aichukue haraka kuliko kawaida.
**Bwana Tunu.**
Nuru aliona jina.
“Nani huyo?”
“Mtu wa Kassim.”
“Kuhusu nini?”
Salim alifungua ujumbe badala ya kujibu.
**Natumaini umeangalia siku mbili kama tulivyosema. Kuna kitu kimeanza kufunguka, lakini usifanye kosa la kuacha kazi katikati kwa sababu ya ishara ya kwanza.**
Salim alihisi tumbo likijikunja.
Nuru alikuwa bado anasubiri.
“Ni nani?” akauliza tena.
“Anashauri watu kuhusu biashara na… mambo ya pressure.”
“Unamlipa?”
Salim alifunga screen ya simu.
“Nililipa kikao kimoja.”
Nuru akamtazama kwa muda.
“Kiasi gani?”
Salim akataja.
Uso wa Nuru haukubadilika sana, na hilo lilikuwa baya zaidi kuliko hasira.
“Wakati reserve imeshuka?”
“Haikuwa pesa nyingi hivyo.”
“Salim.”
“Nilikuwa natafuta njia.”
“Njia ya nini?”
“Ya kuacha kila kitu kisizame.”
Nuru akavuta pumzi.
“Na amesema nini ambacho Kassim au mimi hatungeweza kusema?”
Salim alitaka kujibu kwamba Juma alikuwa amelipa.
Sentensi ilifika mdomoni.
Akaizuia.
Kwa sababu alijua ingesikika vipi.
Nuru akafunga daftari la familia.
“Kesho turudishe reserve kwanza. Halafu tunaweza kuongea kuhusu huyo mtu.”
Salim akatikisa kichwa.
Usiku, baada ya Nuru kulala, Salim alienda sebuleni na simu yake.
Alifungua ujumbe wa Tunu tena.
*Ishara ya kwanza.*
Juma alikuwa amelipa.
Mteja wa screen alikuwa ameridhika.
Supplier alikuwa ameshikilia order zake badala ya kuzifuta.
Salim alijua kila moja ya mambo hayo ilikuwa na sababu ya kawaida. Juma alipata malipo yake. Salim mwenyewe alinunua screen. Supplier alipokea sehemu ya deni.
Hakuna hata moja lililohitaji maelezo mengine.
Lakini akili yake ilirudia mpangilio uleule: malipo kwa Tunu, kisha ujumbe wa Juma, kisha pesa.
Aliandika:
**Unamaanisha kazi gani haijaisha?**
Jibu lilikuja baada ya dakika mbili.
**Kile ulichofanya kilikuwa mwanzo tu. Niliona kuna sehemu bado imefungwa. Sitaki kukuingiza gharama bila sababu, lakini ukiacha sasa unaweza kurudi pale pale. Tukutane kesho nikueleze hatua ya kukamilisha.**
Salim alisoma mpaka mwisho.
Kisha akarudi kwenye sentensi moja.
**Hatua ya kukamilisha.**
Kikao cha kwanza kilikuwa kimeanza kama malipo ya mara moja.
Sasa, kabla hata siku mbili hazijaisha, kulikuwa na hatua nyingine.
---