Asubuhi iliyofuata, Salim alifika Kona Tech Arcade kabla maduka mengi hayajafunguliwa.
Hakufika mapema kwa sababu alikuwa na nguvu mpya. Alifika kwa sababu supplier wa pili alikuwa amempa mpaka saa tatu usiku uliopita kutuma deposit ya skrini, na Salim alikuwa ametumia karibu saa moja akitazama simu yake bila kufanya uamuzi.
Mwishowe alituma pesa.
Si kutoka kwenye cash ya duka.
Kutoka kwenye account ambayo yeye na Nuru waliiita tu **akiba ya nyumbani**.
Haikuwa pesa ya mtu mmoja. Ilikuwa buffer yao ya siku ambazo mshahara wa Nuru ungechelewa, Alya angeugua, Mama Rahma angehitaji msaada wa ghafla, au kibanda cha Salim kingefungwa kwa siku kadhaa.
Salim alijiambia angeirudisha mara tu mteja akilipa balance.
Hakuwa ameiba.
Alikuwa amekopa kutoka kwa nyumba yake mwenyewe.
Tofauti hiyo ilimsaidia kulala.
Kidogo.
Alipofungua shutter, Kassim alikuwa tayari kwenye kibanda chake akipanga karatasi za A4.
“Wewe leo umewahi kuliko kuku wa jirani yangu,” Kassim alisema.
“Nina kazi ya jana.”
“Ulipata screen?”
“Inakuja.”
“Kwa pesa gani?”
Salim alimwangalia.
Kassim akacheka. “Sawa. Hilo si swali la fundi mwenzako.”
Skrini ilifika saa mbili na nusu. Salim aliifunga kwenye simu ya mteja, akafanya test mara tatu, kisha akapiga simu.
Mteja alifika saa nne kasoro dakika kumi.
Salim alimpa simu ikiwa tayari.
“Umesema saa nne,” mteja alisema, akiiwasha.
“Na bado haijafika.”
“Hii ndiyo service ninayotaka.”
Mteja alilipa balance yote.
Kwa dakika chache, kifua cha Salim kililegea.
Alitazama cash drawer na karibu akaamini tatizo lilikuwa limeanza kuisha.
Kisha simu yake ikaita.
Mteja mwingine aliyekuwa amemwachia simu mbili za biashara wiki iliyopita alisema angechelewesha kuchukua hadi mwisho wa wiki.
“Lakini parts nilinunua,” Salim alisema.
“Nitakulipa nikija.”
“Tulikubaliana leo.”
“Salim, usinifanye kama sikujui. Nimekuwa mteja wako miaka.”
Baada ya simu kukatika, ile cash aliyokuwa ameipokea dakika chache zilizopita ilionekana ndogo tena.
Kassim alisimama mlangoni.
“Twende tukanywe chai.”
“Sina muda.”
“Una dakika kumi. Na ukikaa hapa utaendelea kuangalia drawer mpaka pesa iongezeke kwa aibu.”
Salim alitaka kumfukuza. Badala yake alifunga kaunta na kumwambia kijana wa kibanda cha accessories aangalie mlango.
Walitembea hadi café ndogo karibu na stage ya mabasi. Mabasi madogo yalikuwa yakipiga honi, wapiga debe wakitaja maeneo, na harufu ya maandazi ya mafuta ikichanganyika na moshi wa magari.
Kassim aliagiza chai mbili.
Salim alisema, “Sikutaka chai.”
“Basi itazame.”
Walikaa kwenye benchi la mbao.
Kassim hakusema chochote kwa muda.
Hilo lilimkera Salim zaidi kuliko kama angeanza kutoa ushauri.
“Umenileta hapa kwa nini?”
“Kukutoa dukani dakika kumi.”
“Umenitoa. Sasa?”
Kassim akavuta kikombe chake karibu.
“Biashara yangu iliwahi kufika mahali nilikuwa nafungua asubuhi nikiomba printer zisiharibike kwa sababu repair moja tu ingenimaliza.”
Salim akakunja uso. “Photocopy yako ilikuwa imefika hivyo?”
“Zaidi.”
“Hukuwahi kusema.”
“Kwa nini niseme? Watu wa arcade wanataka kusikia umeongeza machine, si kwamba unaficha notice ya rent kwenye drawer.”
Salim alimwangalia kwa haraka.
“Umeiona?”
“Hamisi hakuja kukuuzia pipi jana.”
Salim akanywa chai ingawa hakuitaka.
Kassim akaendelea. “Nilikuwa na deni la toner, printer moja imekufa, watoto wawili wanahitaji fees. Nilianza kuchelewa kufungua kwa sababu nilikuwa naogopa kukutana na supplier.”
“Ulitokaje?”
Kassim alitabasamu kidogo.
“Nilipata mtu aliyenisaidia kutulia na kuona njia.”
Salim alisubiri.
Kassim hakusema zaidi.
“Mhasibu?” Salim akauliza.
“Si mhasibu.”
“Supplier mpya?”
“Hapana.”
“Basi sema.”
Kassim aliangalia meza ya jirani kabla ya kupunguza sauti.
“Anaitwa Bwana Tunu.”
Salim alicheka mara moja.
“Bwana nani?”
“Tunu.”
“Na anafanya nini? Anachapisha pesa?”
“Kama ungeanza hivyo ningejua hutaki kusikia.”
“Umeniambia mtu alikutoa kwenye deni. Nakuuliza alifanya nini.”
Kassim alizungusha kikombe chake. “Hawezi kuendesha biashara kwa niaba yako. Anakusaidia kuona kama kuna kitu kimekufunga, kama unaenda njia ambayo kila unachogusa kinakataa.”
Salim akamwangalia kwa muda, kisha akacheka tena.
“Kassim, wewe?”
“Ndiyo, mimi.”
“Unayeweza kutengeneza photocopier kwa kutumia screwdriver na waya wa charger, ulienda kwa mtu akuambie umefungwa?”
“Nilikwenda kwa sababu nilikuwa nimejaribu vitu nilivyojua.”
“Na akafanya nini?”
“Aliongea nami. Akanipa hatua.”
“Hatua gani?”
Kassim alitikisa kichwa. “Sio kitu cha kuelezea mezani kama recipe.”
“Basi ni nini?”
“Salim, usiende kama hutaki. Mimi nimekuambia kwa sababu nakutazama wiki mbili sasa. Huli mchana. Unakasirika kwa kila balance. Jana ulipata screens mbovu na rent imepanda. Najua hiyo sura.”
“Na baada ya kumuona Tunu, printer yako ilijitengeneza?”
“Hapana.”
“Deni likatoweka?”
“Hapana.”
“Basi?”
Kassim alikaa kimya kidogo.
“Siku mbili baada ya kumuona, nilipata order ya kuchapisha vitabu vya semina. Kazi ambayo sikuwa nimeitarajia.”
Salim akatoa sauti ya dharau.
“Order ndiyo iliyokusaidia, si huyo mtu.”
“Labda.”
“Si labda. Hivyo ndivyo biashara inavyofanya.”
“Na mimi nilikuwa nafikiri hivyo.”
“Umeacha kufikiri?”
Kassim hakukasirika.
“Hapana. Nimeacha kudhani kwamba kila kitu ninachokijua ndicho kila kitu kilichopo.”
Salim alisimama.
“Dakika kumi zimeisha.”
Kassim akatoa simu yake.
“Sikushurutishi. Namba hii hapa.”
“Sihitaji.”
“Sawa.”
Kassim akaifunga simu.
Walirudi arcade bila kuzungumzia Tunu tena.
Mchana, Salim alijaribu kumtoa kichwani.
Alifanya charging port mbili. Akapokea deposit ya speaker. Akampigia supplier wa box mbovu na kuambiwa claim bado “inaangaliwa.”
Saa tisa, Nuru alimtumia ujumbe.
**Usisahau daftari leo. Alya amelala mapema tutaliangalia.**
Salim alihisi tumbo likikaza.
Akaandika:
**Sawa.**
Kisha mteja aliyekuwa anamdai pesa ya repair ya simu mbili akampigia.
Salim alipokea kwa matumaini.
“Nakuja kesho,” mteja alisema.
“Ulisema leo.”
“Nimekwama.”
“Ndugu, mimi nimenunua parts kwa pesa yangu.”
“Naelewa. Kesho.”
“Kesho saa ngapi?”
“Nitakupigia.”
Simu ikakatika.
Salim aliangalia shelf. Simu mbili za mteja zilikaa pale kama pesa iliyofungwa kwenye kioo.
Supplier mwingine alituma reminder ya balance.
Mwenye jengo alikuwa hajajibu ujumbe wake kuhusu rent.
Nuru alikuwa anasubiri daftari.
Kwa mara ya kwanza siku hiyo, Salim hakufungua calculator.
Alitembea hadi kwa Kassim.
“Ulisema huyo mtu anaitwa nani?”
Kassim hakuinua kichwa mara moja. Alikuwa anatoa karatasi zilizokwama kwenye printer.
“Tunu.”
“Bwana Tunu.”
“Ndiyo.”
“Anakaa wapi?”
Kassim sasa akamwangalia.
“Nilidhani mimi nimeacha kufikiri.”
“Usianze.”
Kassim alifuta toner kwenye vidole vyake.
“Juu ya stationery ya Mwangaza, nyuma ya stage ya zamani. Lakini hupandi tu.”
“Kwa nini?”
“Unapiga simu kwanza.”
“Na analipwa?”
“Ndiyo.”
Salim alicheka kwa uchungu. “Bila shaka.”
“Kikao cha kwanza si pesa kubwa.”
“Ni kiasi gani?”
Kassim akamtajia.
Salim hakupenda kwamba kiasi hicho kilikuwa kidogo vya kutosha kuonekana hakina maana, lakini kikubwa vya kutosha kuwa matumizi ambayo angemficha Nuru.
“Na ulilipa mara moja tu?”
Kassim alisita sehemu ndogo sana ya sekunde.
Ndogo kiasi kwamba mtu mwingine angeikosa.
Salim hakuikosa.
“Kassim?”
“Kwanza nenda ukasikie mwenyewe.”
“Hilo halikuwa swali langu.”
“Ninachokuambia ni kwamba hakuna anayekulazimisha. Ukifika, ukiona ni ujinga, unaondoka.”
“Na wewe ulifanya hivyo?”
Kassim alirudi kwenye printer.
“Mimi nilipata msaada niliouhitaji wakati huo.”
Jibu hilo lilimkera Salim.
Lakini hakutoka.
“Nipe namba.”
Kassim alimwonyesha kwenye simu. Salim akaiandika bila kui-save kwa jina. Aliweka tu herufi **T**.
Alirudi kibandani.
Kwa karibu saa moja hakupiga.
Alifanya kazi. Akafunga. Akahesabu pesa. Akajibu ujumbe wa Nuru kwamba angechelewa dakika ishirini.
Kisha, akiwa amesimama nje ya arcade, simu yake ikaita.
Mteja mwingine.
Salim alitabasamu kabla ya kupokea, akidhani labda alikuwa anakuja kuchukua kazi.
“Ndugu Salim,” sauti ilisema, “hiyo speaker yangu usianze bado. Kuna shida nyumbani. Nitakuambia wiki ijayo.”
“Lakini nimenunua part.”
“Siwezi kufanya kitu leo.”
Baada ya simu kukatika, Salim alibaki amesimama huku watu wakimpita kuelekea stage.
Alifungua contacts.
Herufi **T** ilikuwa karibu mwisho wa recent entries.
Aliibonyeza.
Simu iliita mara mbili.
Sauti tulivu ya mwanaume ikapokea.
“Naam?”
Salim alitaka kusema amekosea namba.
Badala yake alisema, “Nimepewa namba yako na Kassim Doto.”
Kulikuwa na ukimya mfupi.
“Kassim wa printer?”
“Ndiyo.”
“Sawa. Unahitaji nini?”
Salim aliangalia shutter ya kibanda chake kilichofungwa.
“Sijui.”
Mwanaume hakumcheka.
“Watu wengi wanaonipigia mara ya kwanza hawajui,” alisema. “Njoo kesho jioni. Tutaongea.”
Salim akameza mate.
“Na malipo?”
“Kikao cha kwanza ni kile Kassim alichokuambia. Hakuna zaidi.”
“Mara moja?”
“Mara moja tu kwa kuanza.”
Salim alitazama barabara yenye mabasi, bodaboda na watu waliokuwa wakirudi nyumbani na mifuko yao ya siku.
Alijua alipaswa kukata simu.
Badala yake akauliza, “Saa ngapi?”
---