Leila hakutaka kukutana dukani, hospitalini wala ofisini kwa Wairimu. Alituma anwani ya nyumba yake na ujumbe: *Njoo peke yako. Tafadhali usimwambie Kato bado.*
Amina alisoma mara tatu kabla ya kwenda. Alimwambia Juma mahali alikokuwa, lakini hakumwomba afuatane naye. Nyumba ya Leila ilikuwa ghorofa ya tatu katika jengo la kawaida la Pangani. Alifungua mlango akiwa amevaa fulana kubwa ya babu yake.
“Samahani kwa siri,” alisema.
“Ukiniambia kitu ambacho hutaki kitumike, sitakitumia bila ruhusa yako.”
Leila akafunga mlango. “Hata kama kinakusaidia?”
“Hata hivyo.”
Walikaa sebuleni. Juu ya meza kulikuwa na simu ya zamani ya Baraka, picha kadhaa na daftari la mazishi. Leila alichukua simu yake mwenyewe, akatafuta ujumbe wa sauti na kuuweka mezani bila kucheza.
“Babu alinitumia hii karibu saa kumi na moja kasoro,” alisema. “Sikuisikiliza vizuri siku hiyo. Nilikuwa darasani.”
Amina hakugusa simu. “Unataka nisikie?”
Leila akaitikia.
Sauti ya Baraka ilianza kwa kelele za magari. Alizungumza polepole, akisema alikuwa amekosa basi na alikuwa ameketi kidogo kwa sababu “mwili leo hauko sawa.” Alimwambia Leila asihofu; angepitia sokoni, kisha aende nyumbani. Mwishoni alicheka kidogo na kusema mvua inaonekana kuja.
Ujumbe ulikuwa chini ya dakika moja.
Amina alihisi kitu ndani yake kikilegea, lakini hakukiruhusu kiwe ushindi. “Hii inaonyesha alijisikia vibaya kabla ya duka,” alisema. “Haionyeshi sababu. Haionyeshi angekuwa salama kama angefanya jambo tofauti.”
Leila machozi yakaanza. “Ndio maana sikutaka kuonyesha.”
“Kwa nini?”
“Kwa sababu Kato atadhani nilikuwa nimeficha kitu kinachomfanya aonekane mjinga. Na babu alisema asinifanye nihofu. Kato atasema babu alikuwa tu amechoka.”
“Hilo linaweza kuwa kweli pia. Hatujui.”
Leila akafuta macho. “Unaweza tu kuchukua hii na kusema familia ilidanganya.”
“Sitafanya hivyo.”
“Kwa nini unaniamini?”
“Sikuamini kabla ya kuisikia. Sasa ninaamini ujumbe upo. Hilo ni tofauti.”
Leila alicheka katikati ya machozi. “Wewe ni mgumu sana.”
“Nimeambiwa.”
Walikaa kimya. Amina aliomba Leila aweke nakala kwa mtu wa tatu anayeaminika, si kumpa Amina pekee. Walimwita Bi. Wairimu na kumwambia kuna ujumbe wa sauti unaohusiana na mpangilio wa muda, lakini Leila hajatoa ridhaa ya kuusambaza. Wairimu akakubali kupokea nakala iliyofungwa kwa kumbukumbu bila kuicheza kwa mtu mwingine.
“Basi inakuwa salama bila kuwa silaha,” Amina alisema baada ya simu.
Leila akaangalia picha ya babu yake. “Kato anahangaika na madeni. Hospitali, mazishi, kila kitu. Sijui kama hilo ndilo linalomsukuma, lakini kila mara akisema ‘uwajibikaji’ naona kama anaongea pia juu ya pesa.”
Amina alitaka kuuliza kiasi gani, lakini akajizuia. “Huo ni mzozo wenu wa familia. Sitautumia.”
“Na kama unaeleza kwa nini anasukuma madai?”
“Maelezo si ruhusa ya kumdhalilisha.”
Leila alimtazama kwa muda mrefu. “Babu angekupenda.”
Amina aligeuza macho. “Hujui hilo.”
“Ninajua angependa mtu anayekataa sentensi kubwa.”
Kabla Amina hajaondoka, Leila alimrudishia ujumbe mara moja zaidi. Safari hii Amina alisikiliza maneno ya mwisho: *Mvua inakuja. Nitapita sokoni kidogo, halafu nyumbani.* Hakukuwa na hofu kwenye sauti. Kulikuwa na uchovu.
Mlangoni, Leila alimshika mkono. “Naomba kitu.”
“Semaje.”
“Usitumie hii kama silaha dhidi ya Kato. Usiiweke mtandaoni. Ukifika wakati wa kikao, nitachagua mwenyewe kama niseme.”
Amina akaitikia. “Ni yako kutoa.”
“Lakini ni ushahidi wako pia.”
“Ni ukweli unaotuhusu. Haimaanishi ni mali yangu.”
Alishuka ngazi akihisi kwa mara ya kwanza kwamba lawama iliyokuwa imefungwa kwenye mlango wa duka imepanuka. Baraka alikuwa tayari amehisi mwili wake si sawa kabla ya kufika pale. Hilo lilikuwa muhimu. Lakini halikufuta huzuni, wala halikutoa jibu la kifo.
Juma alipompigia akiwa njiani, Amina alimwambia tu kwamba Leila alikuwa ametoa taarifa ya binafsi na kwamba haikuweza kutumiwa bila ridhaa yake.
“Je, inakusaidia?” Juma akauliza.
“Ndiyo.”
“Basi kwa nini huwezi kuniambia?”
“Kwa sababu niliahidi.”
Juma akanyamaza, kisha akasema, “Sawa.”
Amina alihisi hiyo “sawa” ilikuwa sehemu ndogo ya uaminifu unaojengwa upya.
Leila alionyesha Amina pia timestamp ya ujumbe na call log ya simu iliyotangulia. Hawakutuma screenshot kwa mtu yeyote; walihakikisha tu kwamba faili halisi bado ipo kwenye akaunti ya Leila. Amina alipendekeza ai-export kama sauti, lakini Leila akauliza kama hilo lingeharibu taarifa za faili. Hawakujua. Badala ya kubahatisha, waliamua kuhifadhi simu yenyewe na nakala kupitia utaratibu wa kawaida wa kifaa. Hii haikuwa drama ya upelelezi; ilikuwa tahadhari ya kutopoteza kitu kwa nia njema.
Leila alisimulia kwamba Baraka alikuwa amepanga kumuona mwishoni mwa wiki. Alikuwa amemwambia amechoka zaidi siku za karibuni, lakini hakuwa amekubali kwenda kupumzika nyumbani kwa ndugu. Amina alimsikiliza bila kuuliza kama alikuwa na ugonjwa. “Hilo ni historia ya familia,” alisema, “si jibu la tukio.” Leila alionekana kupumua vizuri baada ya mtu kukataa kumgeuza babu yake kuwa dalili.
Walipomkabidhi Wairimu nakala iliyofungwa, Wairimu aliandika kwamba hatacheza sauti bila ridhaa mpya ya Leila. Amina aliomba Leila asaini mstari huo pia. Kwa kufanya hivyo, walitengeneza mpaka ambao baadaye ungeifanya sauti hiyo iweze kuingia kwenye kikao bila kuonekana imechukuliwa kwa hila. Siri ilibaki siri ya muda, lakini haikuwa tena hatarini kupotea.
Amina aliporudi nyumbani, aliandika kwenye daftari lake kwamba alijua kuwepo kwa ujumbe lakini hakunukuu maudhui yake. Juma aliuliza kwa nini hata daftari binafsi liwe na mpaka huo. “Kwa sababu nikizoea kuandika siri za watu kama mali yangu, kesho nitaanza kuzitumia,” alisema. Juma akakubali, na mazungumzo hayo yakawa tofauti na siku za kwanza: hawakuwa tena wakibishana kuhusu kulipa, bali kuhusu namna ya kubeba taarifa bila kuharibu uaminifu wa mtu mwingine.
Walipomaliza, Leila alimwomba Amina asimfariji kwa kusema kila kitu kitakuwa sawa. Amina alikubali. Badala yake walikula chai na mkate kimya. Uhusiano wao haukujengwa kwa ahadi ya mwisho mzuri bali kwa uwezo wa kukaa pamoja na jambo ambalo bado halikuwa na jibu kamili.
Lakini maneno ya Leila yalibaki naye zaidi kuliko ujumbe wa Baraka: usitumie siri hiyo kama silaha.
#