Jumanne asubuhi yard ya Pwani Table & Tent ilikuwa imejaa sauti za chuma, magurudumu na watu waliokuwa wakihesabu viti kwa sauti kubwa. Amina alikuwa akipitia list ya table linen, Pius akifunga tent poles kwa kamba, na Hamisi alikuwa amesimama karibu na reception akingoja Bwana Karim afike kwa site-prep meeting.
Alikuwa tayari amesahau kwa dakika chache kwamba Mariam alikuwa hajamjibu message tangu Jumamosi.
Kisha gate ikafunguka.
Van nyeupe iliingia taratibu, ikiwa na nembo kubwa ya bluu pembeni: PWANI TABLE & TENT — EVENTS, CATERING, LOGISTICS.
Hamisi aliiona kwanza van. Halafu akamwona Mariam amesimama mlangoni akiwa na container ya chakula mkononi.
Moyo wake ukashuka.
“Mariam?”
“Nimekuja kurudisha container ya Leila,” alisema.
Hamisi alitembea kuelekea kwake, akijaribu kuufunika upande wa van kwa mwili kana kwamba mtu angeweza kutokuona gari lenye ukubwa huo.
“Ungeambia. Ningepita kwako jioni.”
“Nilikuwa mjini.”
Pius alishuka kwenye van na kumpa Hamisi key.
“Tank imejaa nusu, boss. Na sticker ya nyuma nimeirekebisha.”
Mariam alitazama key, kisha nembo, kisha Hamisi.
“Van ya rental?” aliuliza.
Hamisi hakujibu moja kwa moja. “Ni ya kazi.”
Amina alitokea akiwa na clipboard. “Boss, congratulations tena. Van ya pili imerahisisha sana hii weekend.”
Sekunde hiyo ilikaa kama kitu kilichoanguka sakafuni.
Amina akamwona Mariam. “Oh, samahani. Shikamoo.”
“Mari marahaba,” Mariam alisema. Macho yake yalibaki kwa Hamisi.
Hamisi alihisi jasho nyuma ya shingo. “Amina, tafadhali hakikisha chairs za Karim zimehesabiwa.”
“Sawa.”
Mariam akaweka container reception. “Van ya pili?”
“Biashara imepata finance.”
“Jumamosi mtoto wako alisema hata van si yenu.”
“Hiyo ni story ya mtoto.”
“Na leo staff yako anasema ni van ya pili.”
Hamisi alichukia jinsi sentensi hiyo ilivyosikika mbele ya Pius. “Tuzungumze baadaye.”
“Kwa nini baadaye?”
Gate ikafunguka tena. Bwana Karim aliingia akiwa na simu mkononi na folder chini ya mkono.
“Hamisi!” aliita kwa furaha. “Partner wangu, hii ndiyo yard nilitaka kuona.”
Hamisi alifumba macho kwa sehemu ya sekunde.
Karim akamkaribia Mariam. “Samahani, family?”
Hamisi akasema, “Dada yangu.”
“Ah! Basi hongera pia. Huyu ndugu yako ametupatia solution ya weddings tatu kwa mwezi mmoja. Si kazi ndogo.”
Mariam akatabasamu kwa adabu. “Hongera, Hamisi.”
Sauti yake haikuwa na kejeli. Hilo ndilo lililomfanya Hamisi ajisikie vibaya zaidi.
Karim akaanza kufungua folder, akionyesha layout ya tent, route ya service van na schedule ya kitchen prep. Hamisi alijaribu kumwelekeza Mariam reception.
“Kaeni pale kidogo. Nitamaliza meeting, halafu—”
“Usijali,” Mariam alisema. “Ninaenda.”
“Mariam.”
“Sijakasirika kwamba una van.”
Hamisi alisimama.
Mariam akamwangalia moja kwa moja. “Nimekasirika kwamba nilihitaji kuiona kwa bahati.”
Karim alijifanya hajamsikia. Amina alijifanya anaandika kitu kwenye clipboard.
“Mambo ya biashara si ya family group,” Hamisi alisema.
“Sikukuuliza bank statement.”
“Lakini kila kitu kikijulikana, kila request inakuja kwangu.”
“Basi jifunze kusema hapana.”
Sentensi ile ile ya Leila.
Hamisi alihisi kama watu wote walikuwa wamekutana bila yeye na kupewa jibu moja.
Mariam akachukua handbag yake. “Rudisha container kwa Leila. Nilidhani nitakaa dakika tano.”
“Mariam, ngoja.”
“Una client.”
Akatoka.
Hamisi hakumfuata.
Alirudi kwa Karim, lakini akili yake ilikuwa nusu yard, nusu barabarani. Meeting iliendelea. Aliandika notes za delivery, akabadilisha entrance ya service team, akahakikisha deposit schedule. Kila mara Karim aliposema “expansion” au “second van,” Hamisi alihisi maneno hayo yakibaki hewani.
Karim alipofungua ukurasa wa mwisho wa folder, alimwonyesha Hamisi ratiba ya malipo. Deposit ya kwanza ilikuwa tayari imeingia, lakini sehemu kubwa ya pesa hizo ingeenda kwa tent fabric, fuel na casual crew. Karim aligonga karatasi kwa kidole.
“Ukimaliza hizi weddings tatu vizuri, nitakutambulisha kwa venue mbili mpya. Hapo ndipo hii van ya pili itajilipa.”
Hamisi akatikisa kichwa. Alijua hesabu hiyo. Alijua pia namna Mariam angeiona: van mbili, contract tatu, client mwenye furaha. Kwa mtu wa nje ilikuwa picha ya mafanikio. Kwa Hamisi ilikuwa picha ya deni, payroll na miezi kadhaa ya kazi kabla ya margin kuwa pesa halisi.
“Usisahau driver wa pili,” Karim alisema.
“Najua.”
“Na backup ya freezer.”
“Nimeweka kwenye budget.”
Karim alitabasamu. “Ndiyo maana napenda kufanya kazi na wewe. Huachi mambo kwa bahati.”
Maneno hayo yalimuuma kwa sababu maisha yake ya nyumbani yalikuwa kinyume chake. Kila siri aliyokuwa ameweka ili kuzuia maombi ilikuwa imegeuka kuwa bahati mbaya inayosubiri mlango ufunguke.
Baada ya saa moja, Karim aliondoka. Amina alisubiri hadi gate ifungike.
“Boss, pole kama nilisema kitu vibaya.”
“Hukufanya kosa.”
“Nilidhani familia inajua van ni yetu.”
Hamisi alihisi sentensi hiyo. “Ni ya kampuni.”
Amina akatikisa kichwa. “Ndiyo. Namaanisha… ya kampuni yetu.”
Pius alicheka upande mwingine, lakini alipomwona Hamisi hakufurahi, akanyamaza.
Hamisi akachukua simu. Family group ilikuwa kimya. Kimya cha namna hiyo hakikuwa amani. Mariam kwa kawaida angeweka picha ya chai, Yusuf angeleta joke, Auntie Saada angejibu kwa voice note. Hakukuwa na kitu.
Akaandika Mariam private message.
Sikuwa nakuficha wewe binafsi. Nataka tu biashara ibaki biashara.
Alisoma tena. Akafuta.
Akaandika:
Samahani jinsi ulivyojua.
Akaacha bila kutuma.
Kabla hajafunga simu, ujumbe wa Musa uliingia kuhusu installment ya van. Malipo ya mwezi yalikuwa yamekatwa asubuhi hiyo. Hamisi akaona namba, akavuta pumzi, kisha akaifunga screen. Hiyo ndiyo sehemu ambayo hakuna mtu angeiona kwenye nembo kubwa ya bluu: kila kitu kilichoonekana kama utajiri kilikuwa na mstari wake wa deni.
Kwa dakika moja alifikiria kumpigia Mariam na kumweleza yote—installment, insurance, fuel, contract margin, payroll. Akakata wazo hilo. Hakuwa anataka kuomba ruhusa ya kuwa na biashara. Lakini tofauti kati ya kutokutoa maelezo na kutunga umaskini ilianza kuwa ngumu zaidi kuikwepa.
Leila alifika karibu saa saba akiwa amebeba lunch boxes mbili. Aliposhuka, aliona van nyeupe mpya ikiwa imeegeshwa wazi karibu na ile ya zamani.
“Leo haiko kwa Ochieng?” aliuliza.
Hamisi alitoa laugh ndogo. “Leo iko kazini.”
“A good start.”
Amina akaja kusaidia kubeba lunch. “Leila, hongera tena kwa van. Weekend hii bila hii ya pili tungeumia.”
Leila alisimama.
“Hii ya pili?”
Amina akatabasamu, kisha akatazama Hamisi. Tabasamu likatoweka.
Hamisi alihisi tumbo likigeuka.
Leila akaweka lunch box mezani taratibu.
“Hamisi.”
“Naweza kueleza.”
“Van gani ya pili?”
---