Miezi sita baadaye, Amina alikuwa anafungua pazia la dirisha la ofisi yake wakati mteja wa kwanza alifika dakika kumi na mbili mapema.
Ofisi ya **Pendo Estate Review** ilikuwa kwenye ghorofa ya kwanza ya jengo dogo karibu na barabara yenye maduka ya vifaa, wakala wa simu na café iliyouza kahawa nzito kuliko Amina alivyopenda. Haikuwa na samani za gharama. Meza yake ilikuwa na mikwaruzo miwili pembeni, printer ilikataa karatasi nene mara kwa mara, na feni ya dari ilitoa mlio mdogo kila ilipozunguka. Lakini kila kitu kilichokuwa humo kilikuwa kimechaguliwa na kulipiwa na yeye mwenyewe.
Mteja aliyefika mapema aliitwa Halima. Alikuwa amebeba folder la kijani lililovimba kwa stakabadhi, photocopy na karatasi zilizokunjwa.
“Kaka yangu anasema duka la baba yetu ni lake kwa sababu yeye ndiye aliyekuwa analisimamia,” Halima alisema kabla hajakaa vizuri. “Dada yangu naye anasema kila kitu kiuzwe. Mimi sitaki ugomvi. Nataka haki tu.”
Amina akafungua daftari jipya.
“Haki ni neno kubwa,” alisema. “Leo tuanze na vitu vidogo. Duka limesajiliwa kwa jina gani? Kodi inalipwa wapi? Nani ana funguo? Kuna inventory? Kuna deni?”
Halima alinyamaza, kisha akacheka kwa aibu. “Nilidhani utanieleza nani yuko sahihi.”
“Bado sijui hata duka lina deni kiasi gani.”
Hilo lilikuwa jibu ambalo Amina wa zamani angeweza kulitoa kwa ukali. Sasa alilitoa kwa utulivu. Alikuwa amejifunza kwamba watu waliokuja kwake hawakuhitaji mtu wa kuwahukumu; walihitaji mtu wa kutenganisha hofu, kumbukumbu na namba mpaka jambo linaloweza kuthibitishwa lionekane.
Kwa saa moja walipanga karatasi kwa tarehe. Stakabadhi mbili za kodi zilionekana kuwa za mwezi mmoja lakini zikiwa na namba tofauti. Halima alitaka kuzitaja mara moja kama wizi.
“Usikimbie,” Amina alisema. “Tutaomba statement ya mwenye jengo. Inaweza kuwa deposit moja iliyowekwa siku tofauti. Inaweza pia kuwa tatizo. Tutajua baada ya kuilinganisha.”
Halima akavuta pumzi. “Baba yangu alikuwa akisema kaka yangu ni mtu mzuri.”
Amina aliinua macho kutoka kwenye karatasi.
“Mtu mzuri anaweza pia kutoa statement.”
Halima alitabasamu kwa mara ya kwanza.
Walipomaliza, Amina alimpa orodha fupi ya nyaraka za kuleta, si hotuba kuhusu familia. Hakumtaja Salim. Hakumtaja Nyumba ya Taa. Hakuwa anahitaji kugeuza kila kesi kuwa kioo cha maisha yake mwenyewe.
Baada ya Halima kuondoka, simu ya Amina ilionyesha ujumbe mpya kutoka kwa Fatuma Said. Kichwa chake kilikuwa: **TAARIFA YA MIEZI SITA — NYUMBA YA TAA**.
Amina hakufungua mara moja.
Alitengeneza chai, akakagua invoice ya mteja mwingine, kisha akafungua faili hilo akiwa amekaa sawa mezani. Alilisoma kama mtaalamu, si kama binti aliyerudi nyumbani kutafuta ushindi.
Deni halali lilikuwa limepungua kwa kiwango kilichopangwa. Hakukuwa na mpangaji aliyefukuzwa kwa notisi ya dharura. Mapato ya maduka yalikuwa yameingia kwa uwiano mzuri. Orodha ya malalamiko ilikuwa na mambo matatu: taa ya korido iliyochelewa kubadilishwa, mabishano ya ukubwa wa bango la duka, na siku moja mfumo wa risiti za kidijitali uliposhindwa. Kila jambo lilikuwa na tarehe ya kuripoti, mtu aliyewajibika na tarehe ya kufungwa.
Amina alitabasamu kwenye jambo la risiti. Tatizo dogo lililoandikwa vizuri lilimtuliza kuliko ahadi kubwa isiyo na rekodi.
Shauri la kurejesha fedha kutoka kwa Salim bado lilikuwa linaendelea. Baadhi ya miamala ilikuwa chini ya amri za kuhifadhi, lakini hakuna aliyedai kesi imekwisha. Hamza alikuwa akishirikiana na wakaguzi kupitia wakili wake. Mariam alikuwa bado akihudhuria vikao vya warithi, bila kuwa mtu anayetoa maamuzi peke yake.
Amina aliandika maswali mawili kwa Fatuma kuhusu repair iliyochelewa na kiwango cha reserve, akatuma, kisha akafunga faili. Hakupiga simu kuuliza kila undani. Hiyo ilikuwa sehemu ya mafanikio pia.
Mchana Yusuf aliingia akiwa na bahasha na chupa mbili za maji.
“Nimekuletea referral,” alisema. “Na maji kwa sababu mara ya mwisho ulisema nilikuja mikono mitupu.”
“Nilisema ulileta file kubwa na hakuna chai.”
“Hiyo ni version yako.”
Amina akaipokea bahasha. Ndani kulikuwa na maelezo ya mwanamke aliyekuwa anahitaji review ya mirathi ya nyumba mbili na biashara ndogo ya usafiri.
Yusuf alisimama karibu na mlango badala ya kujifanya hana haraka.
“Friday jioni?” aliuliza.
“Ni meeting?”
“Hapana.”
Amina akamtazama kwa sekunde mbili, makusudi.
“Basi ndiyo.”
Yusuf akaandika muda kwenye simu yake. “Sawa. Sitaituma kama calendar invite ya kazi.”
“Bora.”
Hakukuwa na ahadi kubwa. Hakukuwa na haja ya kuweka jina kwenye uhusiano ambao ulikuwa bado una nafasi ya kukua. Uwezekano wa maisha nje ya mgogoro uliingia kwa mlango wa kawaida, ukabaki pale bila kudai kitu.
Mariam alifika karibu saa saba na carrier bag ya chakula.
Aligonga kwanza.
Hilo peke yake lilikuwa jambo ambalo Amina aliliona.
“Sijaja na funguo,” Mariam alisema baada ya kuingia.
“Vizuri.”
“Wala hati.”
“Bora zaidi.”
“Nimeleta pilau.”
“Hiyo inaruhusiwa.”
Walikaa kwenye meza ndogo karibu na dirisha. Mariam alizungumza kuhusu mambo ya kawaida: jirani aliyekuwa ameolewa, shangazi aliyelalamika bei ya sukari, na rangi ya korido ambayo watu wawili walikuwa wamebishania. Alipofika kwenye rangi, alisimama mwenyewe.
“Nilitaka nikuulize tufanye nini,” alisema. “Lakini nimekumbuka hilo si jukumu lako.”
Amina akavuta kijiko kwenye sahani. “Progress.”
“Usijisifie sana.”
Walicheka.
Baada ya muda, ukimya ukawa mzito kidogo. Mariam aliangalia jina lililoandikwa kwenye glasi ya mlango.
“Kwa nini Pendo?” aliuliza.
“Nilitaka jina ambalo halina deni la kunieleza mimi ni nani. Dato iko kwenye kitambulisho changu. Hapa nilitaka kazi isimame kwa miguu yake.”
Mariam akatikisa kichwa.
Kisha akasema, “Kuna kitu bado kinanisumbua.”
Amina hakumuuliza mara moja. Alimruhusu aendelee kwa wakati wake.
“Watu wakisema mambo yaliisha vizuri, naogopa maneno hayo,” Mariam alisema. “Kwa sababu yanaweza kufanya ionekane nilichofanya hakikuwa kikubwa. Nilikaa kimya. Nilikuacha ubebe aibu peke yako. Sitaki kujisamehe kwa urahisi kwa sababu nyumba haikuuzwa.”
Jeraha la miaka saba halikuondoka. Lakini safari hii Amina halikuhitaji kulificha nyuma ya lugha ya audit.
“Basi tusisahau,” alisema. “Kukumbuka si adhabu. Ni njia ya kutorudia.”
Mariam akavuta pumzi ndefu. “Na kama siku moja utanisamehe?”
“Usiishi ukingoja sentence moja kutoka kwangu. Fanya tofauti. Mimi pia nitafanya yangu.”
Mariam hakulia. Hakunyoosha mikono kutafuta kukumbatiwa kwa lazima. Alitikisa kichwa tu.
Mlango ukagongwa tena. Mteja wa saa nane alikuwa amefika mapema.
Mariam akasimama. “Niondoke?”
“Unaweza kumaliza chai. Lakini nitafanya kazi.”
“Sawa.”
Amina akamkaribisha mwanamke mwingine aliyekuwa na bahasha ya kahawia na maswali mengi kuliko nyaraka. Mariam alibaki pembeni kwa dakika chache, akaosha kikombe chake, kisha akaondoka bila kuingilia mazungumzo.
Jioni, Amina alipofunga laptop, calendar yake ya mwezi uliofuata ilikuwa na mirathi mitatu, review moja ya valuation na workshop ndogo kwa wamiliki wa biashara kuhusu kutunza kumbukumbu za mapato ya upangishaji. Hakuna kazi iliyokuwa ya Dato.
Alizima feni, akachukua daftari lake na kufunga mlango.
Barabarani, hewa ya Mombasa ilikuwa nzito kwa chumvi na joto la jioni. Bodaboda ilipita, muuzaji wa matunda akaita bei, na mtu kwenye café ya chini akacheka kwa sauti kubwa. Amina akashuka hatua mbili, kisha akageuka.
Juu yake, kwenye glasi, maandishi yalibaki yakionekana:
**PENDO ESTATE REVIEW**
Si jina la jengo la nyanya yake. Si cheo alichopewa na warithi. Si nafasi aliyopaswa kuilinda ili familia imkubali.
Ilikuwa kazi aliyochagua, milango aliyofungua mwenyewe, na maisha ambayo yangeendelea hata siku ambayo Nyumba ya Taa haikuhitaji swali lolote kutoka kwake.
Amina alitabasamu, akaweka daftari kwenye begi na kuingia kwenye msongamano wa jioni bila kugeuka tena.