Halima alianza siku yake akiwa na kipimo cha chuma mkononi badala ya penseli. Dirisha la studio lilikuwa pana kuliko alivyokumbuka, na nafasi kati ya meza na ukuta ilikuwa ndogo. Alipopima mara ya tatu, aligundua kwamba pazia zito la aina aliyokuwa amefikiria lingefunika sehemu ya juu ya hewa inayopita. Chumba hicho kidogo kingekuwa tanuri baada ya saa mbili za kazi.
Salma, dada yake, alifika akiwa na vikombe viwili vya chai na akacheka alipomwona Halima amezungukwa na karatasi za vipimo. “Mchoraji amegeuka fundi wa nyumba.”
“Kwa saa arobaini na nane tu,” Halima alisema.
“Na kwa pesa ya nani?”
“Yangu, kwa sasa.”
Salma aliweka chai mezani kwa nguvu kidogo. “Menejimenti ilichelewesha malalamiko. Jirani yake akaja mlangoni usiku. Halafu wewe ndiye unanunua kila kitu?”
Halima akavuta kiti. “Kosa lao la mawasiliano halibadili ukweli kwamba taa yangu ilikuwa inaingia kwenye chumba cha Asha.”
“Unaweza kukubali hilo bila kubeba kila gharama.”
“Nitajadili gharama baadaye. Kwanza nataka kitu kinachofanya kazi.”
Walikwenda kwenye duka la vifaa ambako Juma, fundi wa pazia, aliwaonyesha vitambaa vinne. Kimoja kilikuwa cheusi kabisa na kizito. Kingefanya studio iwe giza hata mchana. Kingine kilikuwa chepesi sana. Halima akachagua mfumo wa tabaka mbili: pazia la kuzuia mwanga upande wa chini na kitambaa kinachoweza kufunguliwa juu kwa hewa.
“Lakini taa yako bado inaweza kupiga juu,” Juma alisema.
Halima akamwonyesha picha ya taa yake. Juma akashauri kifuniko cha pembeni na bracket ndogo ya kuishusha sentimita kadhaa. “Usitatue dirisha tu. Tatua mstari wa mwanga.”
Kauli hiyo ikabaki kichwani mwa Halima.
Waliporudi nyumbani, kazi ya mteja ilikuwa imesubiri. Kulikuwa na ujumbe mpya ukisema rangi ya koti la mhusika ilikuwa nyeusi mno. Halima alihitaji skrini yake, karatasi zake na mwanga sahihi. Badala yake, Juma alichimba ukuta, Salma akashikilia reli, na vumbi likaanguka kwenye sehemu ya studio iliyokuwa imepangwa kwa makini.
“Unapoteza siku nzima,” Salma alisema.
“Ndio.”
“Hujakasirika?”
“Nimekasirika. Lakini hasira si mpango wa taa.”
Wakati reli ilipokaa sawa, Halima alihamisha meza yake. Hilo lilikuwa gumu zaidi kuliko alivyotarajia. Soketi ilikuwa upande wa zamani, na waya wa skrini haukufika. Alihitaji kuongeza extension salama, kubadilisha sehemu ya printer, na kuhamisha rafu ndogo ya rangi. Kila sentimita ilionekana kuwa na gharama iliyojificha.
Juma alimaliza bracket ya taa na kumwomba Halima awashe mwanga. Kichwa cha taa sasa kilielekea kwenye meza kwa mduara mdogo zaidi. Halima aliweka karatasi nyeupe kwenye easel, akasimama mahali alipokuwa akifanya kazi kawaida, kisha akaangalia dirishani.
Hakukuwa na reflection kubwa.
Salma akapiga picha. “Tuma hii kwenye group. Wajue umefanya kazi yote.”
Halima akachukua simu yake, akafikiria sekunde chache na kuirudisha chini. “Sitaki hii iwe kampeni ya nani anaonekana mzuri. Nitatuma kwa Joyce tu kama rekodi ya kabla na baada.”
“Unaogopa watu watajua?”
“Ninaogopa tukianza kushindana kwa picha, tutamaliza tukikusanya watazamaji badala ya suluhu.”
Juma aliondoka jioni. Ankara yake haikuwa ndogo. Halima aliifungua kwenye programu ya bajeti na kuondoa kitu alichokuwa amepanga kununua mwezi huo: tablet mpya ya kuchorea. Kisha akatuma marekebisho ya kwanza ya mchoro wa mteja akiwa amechelewa saa tano.
Mteja akajibu, “Nimepokea. Tutaangalia kesho.”
Halima alichukia sentensi hiyo kwa sababu haikuonyesha kama kuchelewa kulikuwa tatizo. Lakini leo alikuwa amefanya uchaguzi wa kuahirisha mjadala wa gharama, na kila uchaguzi ulikuwa na bei yake.
Saa 22:30, alifunga pazia la chini na kuacha sehemu ya juu kwa hewa. Aliwasha taa katika kiwango chake cha kawaida, akaweka karatasi mpya mezani na kuanza kufanya kazi. Mara mbili alijiinua na kwenda dirishani kuangalia reflection. Mara ya tatu alijizuia. Kama angetumia usiku wote kuangalia dirisha, angekuwa amehamisha tatizo kutoka mwanga hadi hofu.
Aliendelea kuchora kwa dakika arobaini. Hakuna ujumbe. Hakuna simu. Hakuna kengele.
Hatimaye alisimama upande wa ua na kutazama kioo chake mwenyewe kutoka pembe iliyokuwa imemsumbua Asha. Mwanga ulikuwa ndani, ukikaa kwenye meza kama kitu kilichofundishwa mpaka wake.
Juma alipofika na fittings, alikataa kuweka paneli kwa kubahatisha. Aliomba Halima akae kwenye kiti chake cha kawaida, awashe monitor, kisha afanye movement anayofanya wakati wa kuchora. Salma alisimama nyuma na kusema paneli kubwa ingekuwa rahisi. Juma akatikisa kichwa. “Rahisi kwetu, lakini inaweza kufunga airflow na kumfanya aiondoe baada ya siku mbili. Suluhu ambayo haitumiki si suluhu.” Walijaribu paneli ndogo, wakabadilisha angle mara tatu, na Halima akaandika position inayomruhusu kuona rangi bila beam kuelekea dirishani.
Wakati wa test ya mwisho, Salma alitaka kupiga video ya before-and-after. Halima alimzuia. “Hii ni nyumba ya watu wengine pia.” Aliamua kupiga picha za vifaa vyake tu—pazia, angle ya lamp na paneli—ili awe na record ya kile alichobadilisha. Uamuzi huo ulimkera Salma, lakini ulimfanya Halima aweke mpaka ule ule alioutaka kwa upande mwingine: kuthibitisha jambo hakumpi ruhusa ya kuonyesha maisha ya jirani kwa hadhira. Gharama ya installation ilipoingia kwenye mobile banking, Halima alihisi uchungu wa pesa halisi. Sasa marekebisho hayakuwa tena wazo; yalikuwa choice iliyolipiwa.
Kabla Juma hajaondoka, Halima aliwasha taa kwa dakika ishirini na kufanya kazi halisi, si pose ya test. Aliinama juu ya sketch, akasimama kuchukua reference, akabadilisha brightness ya monitor. Paneli ilibaki mahali na pazia halikumzuia kufungua dirisha kidogo kwa hewa. Hiyo ndiyo ilimshawishi zaidi kuliko picha nzuri ya dakika moja. Salma alitaka kusema wamepata “perfect fix,” lakini Halima akamzuia: bado hawakuwa wamepima kutoka upande wa Asha na common lighting haikuwa imetenganishwa. Aliandika kwenye receipt yake tarehe na purpose ya kila item ili baadaye asiweke gharama zote kwenye kundi moja la hasira.
Usiku huo Halima anawasha taa katika mpangilio mpya—na hakuna mwanga unaoonekana kwenye kioo chake cha dirisha.
#