Mwezi mmoja baada ya mediation, Amina alipewa jukumu la kupokea malipo ya vendor kwenye market event ya vifaa vya hospitali. Kampuni yake ilikuwa imefungua kibanda kidogo, na baadhi ya suppliers walitaka malipo yapitie wallet ya mtu mmoja kwa sababu mfumo wa POS ulikuwa umechelewa.
Kabla ya event kuanza, Juma wa logistics alimjia akiwa na simu mbili na receipt book.
“Amina, tumekwama,” alisema. “Client wa cartons anataka kulipa deposit sasa. Tumia wallet yako tu, tuta-reconcile jioni.”
Amina alimtazama. “Kwa nini si account ya kampuni?”
“Account ya kampuni iko kwenye verification. Deposit ikichelewa, truck haitoki.”
Juma akampa karatasi yenye namba ya wallet. Amina alihisi mwili wake ukikumbuka screen ya KopaPapo, OTP na sentensi iliyokuwa chini ya scroll. Juma hakuwa Salma. Hakukuwa na uhusiano wa miaka kumi. Lakini presha ilikuwa ileile: mtu mwingine akilia, muda ukikimbia, na access yake ikionekana kama suluhisho la haraka.
“Siwezi kupokea pesa ya kampuni kwenye wallet yangu binafsi,” Amina alisema.
Juma akacheka. “Ni deposit ndogo tu. Tunajua wewe ni mtu wa kuaminika.”
“Ndio maana sipaswi kuichanganya.”
“Ukitukatalia, truck itakaa.”
Amina akamwambia aende kwa finance desk. Juma akasema finance desk ilikuwa mbali na event, kisha akamwita Rehema wa stock ambaye alikubali kusubiri dakika kumi. Amina hakubadilisha jibu. Alifungua email ya kampuni na kuandika request ya temporary collection account, akim-copy manager na finance supervisor.
Juma akainama karibu. “Amina, si lazima tufanye kila kitu kama tribunal.”
“Hii si tribunal. Ni record ya pesa.”
Alipokuwa anatuma email, Salma akampigia. Amina alitazama screen kwa muda, kisha akapokea lakini hakutoka kwenye kibanda.
“Uko wapi?” Salma akauliza.
“Market event.”
“Nina supplier anayehitaji kulipwa leo. Nimepata order, lakini client atatoa pesa kesho. Unaweza kunikopesha kupitia wallet yako, ni kiasi kidogo.”
Amina alifumba macho. Juma wa logistics alikuwa bado amesimama mbele yake. Sauti ya Salma ilibeba uchovu, si ujanja. Hilo ndilo lililofanya ombi liwe gumu.
“Salma, sitatumia account yangu kuzungusha pesa yako.”
“Ni mkopo wa muda tu. Nitaweka maandishi.”
“Tumeshafanya maandishi. Tatizo halikuwa tu kama nilikuahidi.”
“Basi nitakutumia invoice.”
“Invoice yako ipitie payment route inayoweza kufuatiliwa. Sitalipa supplier kwa niaba yako kutoka wallet yangu.”
Salma alinyamaza. “Nataka tu uokoe order moja.”
“Kusaidia si kutoa access. Ninaweza kulipa invoice moja kwa moja, ikiwa itathibitishwa na kuna receipt.”
Salma akavuta pumzi. “Hiyo ni tofauti na zamani.”
“Ndiyo.”
“Na kama supplier hatakubali kusubiri?”
“Tutatafuta njia ambayo haifanyi mimi kuwa akaunti yako.”
Salma alikubali kutuma invoice. Simu ilipokatika, Juma wa logistics alitikisa kichwa. “Umejikosesha urahisi.”
“Urahisi ambao ungegeuka kuwa swali la audit.”
Baada ya dakika ishirini, finance supervisor alijibu email. Account ya kampuni ilikuwa imefunguliwa tena kwa malipo ya vendor, lakini ilihitaji approval ya watu wawili. Juma alilalamika kwamba approval hiyo ingechukua nusu saa. Amina akasema nusu saa ilikuwa nafuu kuliko miezi ya kutafuta ownership ya transaction.
Salma alituma invoice ya supplier wa maboksi. Kiasi kilikuwa kidogo kuliko second loan, lakini tarehe ya malipo ilikuwa ya siku hiyo. Amina alimtumia Rehema picha ya invoice, akapiga simu kwa supplier kutoka namba ya Salma na kuthibitisha order, kisha akaomba finance desk ilipe moja kwa moja. Hakutuma pesa kwa Salma.
Supplier alipothibitisha receipt, Amina alimpelekea Salma copy. Salma akajibu: *Nimepokea. Hii ndiyo njia niliyopaswa kuomba tangu mwanzo.*
Amina hakujibu kwa moyo mwepesi. Aliandika kwenye notebook yake kwamba msaada huo haukuwa mkopo usio na mipaka; ulikuwa payment iliyolenga invoice moja, ikiwa na uthibitisho wa delivery na receipt.
Jioni, market event ilipomalizika, Juma wa logistics alirudi na kusema deposit ya cartons ilikuwa imeingia kwenye company account. “Tulipoteza dakika thelathini,” alisema, “lakini audit trail iko safi.”
Amina akafunga receipt book. “Hiyo ni faida ya kuchelewa kidogo.”
Juma akacheka. “Umeanza kuongea kama compliance officer.”
“Labda nilikuwa compliance officer kabla sijajua.”
Usiku huo, Salma alifika karibu na parking akiwa amebeba folder la kitchen. Hakumkaribia sana.
“Nimeleta schedule mpya,” alisema. “Na copy ya receipt ya supplier.”
Amina akapokea folder bila kugusa mkono wake. “Tutaweka kwenye file ya mediation.”
“Nilidhani ungependa tuongee kama zamani.”
“Bado hatujafika huko.”
Salma akatazama wallet ya Amina iliyokuwa ndani ya handbag. “Sasa nimeelewa.”
Amina hakusema kitu.
Salma akaongeza, “Sasa nimeelewa kwa nini ulipaswa kuniambia hapana mara ya kwanza.”
Maneno hayo yalimrudisha Amina kwenye siku ile ya kwanza, wakati macho ya Salma yalikuwa yamejaa hofu na “hapana” ilionekana kama usaliti. Sasa alijua kusema hapana hakukumfanya Salma apoteze kila kitu; kulimlazimisha kila mtu kutumia njia inayoweza kuonekana.
Amina akafungua folder. “Hii schedule ina payment ya kwanza lini?”
“Baada ya client wa kesho.”
“Usiandike ‘baada ya client.’ Weka tarehe na kiasi.”
Salma akatoa kalamu. Walikaa juu ya bonnet ya gari, wakarekebisha mistari miwili, wakaweka receipt references na namba ya account ya lender. Hakuna aliyeshiriki password. Hakuna aliyesoma OTP.
Salma aliondoka na folder lake. Amina akafuta screenshot ya wallet number aliyokuwa ameituma kwa finance desk, lakini akahifadhi email na receipt kwenye file ya kampuni. Urafiki haukuwa umepona. Mipaka ilikuwa imeanza kufanya kazi.
Amina alimtazama Salma akivuka parking. Kwa mara ya kwanza, ombi lilikuwa limeishia kwenye invoice, si kwenye akaunti yake.
Amina hakujua kama siku moja Salma angeona mpaka huo kama chuki au kama heshima. Hakuwa na wajibu wa kudhibiti tafsiri yake. Jukumu lake lilikuwa kuweka msaada kwenye njia ambayo ingeweza kukaguliwa na kukataliwa bila kuharibu jina la mtu mwingine.
Kabla hajafunga gari, Amina aliandika kanuni hiyo kwenye notebook: msaada unaoweza kukaguliwa unalinda pande zote mbili; siri inayotegemea uaminifu wa mtu mmoja huzaa deni jipya.
---