Miezi mitatu baadaye, Amina alikuwa amehama kwenye workspace kubwa zaidi karibu na barabara ya Ntinda. Haikuwa ofisi ya kifahari, lakini ilikuwa na dirisha kubwa, meza mbili za maandalizi, friji iliyokuwa ikifanya kazi vizuri, na ubao wa oda uliokuwa umejaa tarehe. Joyce alisema biashara ilikuwa imeongezeka kwa sababu Amina alikuwa ameacha kubeba siri za nyumba pamoja na tray za wateja.
Amina hakusema biashara ilikua kwa sababu ya maumivu. Ilikua kwa sababu alirudisha saa zake, akaweka bei zinazolipa gharama, na akaacha kusema ndiyo kwa kila mtu aliyemwomba msaada bila kupanga. Maisha hayakuwa yamekuwa mepesi. Yalikuwa yamepata mipaka inayoonekana.
Jumamosi asubuhi, Leila alifika akiwa na begi la michezo na fomu mpya ya shule. Joyce alikuwa akipanga vikombe, akainua mkono wa salamu, kisha akawaacha wawili hao pembeni.
“Fomu hii inahitaji emergency contact,” Leila alisema.
“Umeandika nani?”
“Bado. Niliandika majina matatu, nikafuta mawili.”
Amina akamkaribisha kwenye meza. “Unataka tuyaangalie pamoja?”
“Ndiyo, lakini sitaki uniambie jibu.”
“Sitakuambia.”
Leila akatoa fomu. Kwenye sehemu ya guardian kulikuwa na mistari miwili. Kwenye emergency contact kulikuwa na nafasi moja tu ya jina na namba.
“Wamesema mtu anayepatikana haraka,” Leila alisema. “Nuru yuko mbali. Musa anaweza kupatikana wakati mwingine. Wewe uko karibu na shule.”
Amina alihisi uzito wa neno hilo, lakini safari hii hakulichukua kama tuzo. “Ukitaka kuniweka, utaandika kwa ridhaa yako. Si kwa sababu unafikiri una deni kwangu.”
“Najua.”
“Na utaandika uhusiano wetu kwa jina linalokufaa.”
Leila alitazama kalamu. “Nikiandika Auntie, watu watauliza kwa nini si guardian.”
“Watu watauliza mambo mengi. Unaweza kuandika Amina na namba yangu. Hilo ni kweli bila kuwapa historia yote.”
“Na Musa?”
“Unaweza kumweka kama mzazi wako, kama shule inaruhusu. Hilo pia ni kweli.”
Leila alitabasamu kidogo. “Umejifunza kusema ‘hilo pia ni kweli’.”
“Nilikuwa najifunza muda mrefu. Nilichelewa.”
Musa alifika dakika chache baadaye. Alikuwa amesimama nje mpaka Leila amwone, kisha akaingia baada ya kuitwa. Alikuwa akikaa kwenye nyumba yake ya muda, na counseling ilikuwa bado ikiendelea. Hawakuwa wamerudisha funguo, wala hawakuwa wametangaza mwisho wa ndoa. Wakati mwingine walizungumza mara moja kwa wiki, wakati mwingine mazungumzo yalibaki kwenye ratiba ya Leila na ada.
“Umeleta sneakers?” Musa akauliza.
“Ziko kwenye begi.”
“Na fomu?”
“Naijaza.”
Musa hakumwangalia Amina kama mtu wa kumwomba ruhusa ya kuongea. Alimwangalia kama mzazi mwingine kwenye nafasi iliyowekwa wazi. “Nuru ametuma ujumbe. Atapiga simu jioni.”
“Najua,” Leila akasema. “Nitamjibu mwenyewe.”
Amina akatabasamu. Hilo lilikuwa jambo dogo, lakini lilionyesha order mpya kuliko maneno ya upatanisho. Hakukuwa na mtu mmoja tena aliyeshikilia mlango wa taarifa zote.
Musa alitoa bahasha. “Hii ni sehemu yangu ya ada. Nimeweka breakdown na tarehe.”
Amina hakuiokota. “Mtume kwenye group ambalo Leila yumo pia, kama alivyoomba.”
Musa akatikisa kichwa. “Nimefanya.”
Leila alimaliza kuandika. Aliacha sehemu ya uhusiano ikiwa tupu, akajaza jina na namba ya Amina, kisha akamgeukia.
“Utaenda nami kwenye meeting ya shule?”
“Ukitaka.”
“Nataka. Lakini si kama unajifanya mama yangu.”
Amina alihisi maneno hayo yakimfikia mahali salama. “Nitakwenda kama Amina anayekujua na anayekusaidia.”
“Na kama wewe na Daddy mtarudiana?”
Amina na Musa walitazamana, kisha Amina akamjibu Leila bila kumtuma mtu mwingine.
“Bado hatujafanya uamuzi huo. Tukifanya, hautabadilisha ukweli kwamba wewe ni wewe na mimi ni mimi.”
Leila akakunjakunja kona ya fomu. “Nilikuwa naogopa kwamba nikikuita Auntie, nitakuwa ninarudisha uongo.”
“Jina halirudishi uongo kama tunasema ukweli unaolizunguka.”
Musa aliketi. “Nimeomba shule watumie jina langu kama father kwenye mfumo wao. Hakuna tena mpwa.”
Leila akamtazama. “Uliogopa kusema mbele ya walimu?”
“Ndiyo.”
“Ulisema?”
“Nilisema.”
Leila akatikisa kichwa, si kwa msamaha kamili, bali kwa kutambua tendo lililofanyika.
Joyce alileta chai na kuacha tray. Amina akamwonyesha Leila ubao wa oda. Kulikuwa na kazi ya harusi ya watu mia moja na hamsini, tukio la kampuni, na oda ndogo ya siku ya Jumatatu. Leila akasema workspace ilikuwa kubwa kuliko ile ya zamani.
“Ulikuwa na muda wa kuipanua kwa sababu ya nini?” akauliza.
“Kwa sababu niliacha kutumia saa zote kutatua mambo ambayo watu wengine walikataa kuyasema.”
“Unafurahi?”
Amina alitazama jua kupitia dirisha. “Nina siku za furaha. Nina siku za hasira. Zote ni zangu sasa.”
Waliondoka pamoja kuelekea shule, Amina akiwa na fomu, Leila akiwa na begi, na Musa akiwafuata kwa umbali uliowapa nafasi. Hakuna aliyekuwa akicheza familia ya zamani kwa ajili ya macho ya watu. Walikuwa wanajaribu kuishi ndani ya ukweli mpya bila kuufanya uwe mzigo wa mtoto.
Kwenye geti la shule, Leila alisimama. “Nikuandike kama nani?”
Leila aliandika jina hilo polepole, akapanga tarakimu za simu, kisha akamgeukia Amina ili kuhakikisha hakukuwa na kosa. Amina hakumshikia kalamu. Alimuacha amalize mwenyewe, kama alivyomwacha achague neno la baba yake uwanjani. Musa alisoma fomu bila kuomba ibadilishwe. Nuru alituma ujumbe wa kuuliza kama angeweza kuhudhuria kikao cha shule kwa simu; Leila akamjibu kwamba angependa. Kila uhusiano ulikuwa ukijifunza kuzungumza moja kwa moja.
Musa alisimama kando ya geti. “Tutakutana wiki ijayo kwa counseling?”
“Ndiyo,” Amina akasema. “Lakini tutazungumza kuhusu sisi, si kumfanya Leila awe sababu ya kila jibu.”
Leila akawatazama wote wawili. “Na mimi nitazungumza kuhusu mimi.”
Amina akamshika mkono kwa idhini yake, kisha wakaanza kutembea kuelekea darasani. Safari hii hakuna mtu aliyekuwa akimwongoza mtoto kupitia jina la mtu mwingine. Amina alijua uhusiano wake na Leila ungeendelea kwa matendo, na kuhusu Musa, mlango wa baadaye ungefunguliwa tu ikiwa ukweli ungeendelea kuwa tabia.
Amina akatabasamu: “Niandike Amina. Safari hii jina langu linatosha.”