Timo aliingia kwenye chumba cha ziara akiwa amenyoosha mgongo kupita kawaida, akakaa kwenye kiti cha plastiki kilichokuwa upande wa pili wa meza, kisha akasema kabla hata Amina hajamsalimia,
“Nimejifunza kuwajibika kwa maamuzi yangu na kuheshimu mipaka ya familia.”
Amina alihisi Ruth akivuta pumzi pembeni yake. Sentensi hiyo ilikuwa safi sana. Haikuwa na “ah”, haikuwa na kusita, na haikuwa na ile tabia ya Timo ya kuanza maelezo katikati kana kwamba kila mtu tayari alijua sehemu ya kwanza.
Mlezi wa kituo, Bi. Muthoni, alisimama karibu na ukuta akiwa na clipboard. Kamera ndogo ya usalama ilikuwa juu ya mlango.
“Vizuri,” mlezi alisema. “Timo, mwambie mama yako pia kuhusu progress ya wiki.”
Timo akarudia, “Nimejifunza kuwajibika kwa maamuzi yangu na kuheshimu mipaka ya familia.”
Ruth aliweka mikono pamoja mezani. “Timo, ni mimi.”
Macho ya kijana yalifika usoni mwa mama yake kwa sekunde moja, yakahamia kwa Amina, kisha yakarudi mezani.
Amina alifungua faili alilokuwa nalo lakini hakutoa orodha ya maswali. Baada ya safari ya Kijani na route code KJN-2, angeweza kuingia hapa akiwa na hamu ya kupata jibu moja kubwa. Badala yake alikumbuka alichomwambia Neema: taarifa ya mtoto haipaswi kutolewa kwa shinikizo ili kutosheleza theory ya watu wazima.
“Bi. Muthoni,” alisema, “sera ya ziara tuliyopewa ina kipengele cha safeguarding conversation. Naomba dakika chache ambapo Timo anaweza kuzungumza bila staff kuwa ndani ya umbali wa kusikia.”
Mlezi akakunja uso. “Ziara zote ni supervised.”
“Ndio. Supervised si lazima iwe listened word for word.” Amina akafungua printout na kuonyesha mstari uliokuwa umewekewa alama. “Hapa: staff may remain visually available while permitting confidential safeguarding communication where requested.”
“Hiyo ni kwa afisa.”
“Haijasema hivyo.”
“Na wewe si guardian.”
Amina akatikisa kichwa. “Sijidai kuwa guardian. Ruth yuko hapa. Naomba tu mfuate sera yenu.”
Ruth alisogeza karatasi karibu. “Nimeomba kwa maandishi jana mtoto wangu apate nafasi ya kusema kama ana concern yoyote.”
Muthoni hakujibu mara moja. Alitoka na kurudi na supervisor, mwanaume aliyesoma kipengele kile mara mbili. Hatimaye akasema, “Dakika tano. Mlango unabaki wazi. Muthoni atakaa kwenye corridor ambapo anaweza kuona chumba, si kusikia mazungumzo ya kawaida.”
Ruth alitaka kubaki. Timo alimtazama kwa mara ya kwanza kwa muda mrefu.
“Naweza… kuongea na Auntie?”
Swali lilimchoma Ruth usoni. Amina akaona hilo lakini hakujaribu kulainisha kwa maneno ya haraka.
“Ni sawa,” Ruth alisema kwa sauti ndogo. “Nitakuwa nje.”
Alipotoka, Amina hakusogeza kiti chake karibu.
“Timo, sitakuuliza unieleze kila kitu,” alisema. “Na ukikataa kujibu swali, hiyo ni jibu linalokubalika.”
Kijana akamtazama. “Naweza kusema sitaki kujibu?”
“Ndiyo.”
“Hata kama wanataka progress?”
“Kwa mimi, ndiyo. Na kama ni safeguarding interview rasmi, afisa atakueleza haki na mipaka yake. Mimi sipo hapa kukuchukua confession.”
Neno hilo lilimfanya Timo acheke kidogo, sauti fupi iliyopotea haraka. “Wanasema confession si neno zuri.”
Amina hakufuata hilo. “Sentensi uliyosema ulipoingia—ni yako?”
Timo akaangalia juu kuelekea kamera.
Amina akasema, “Unaweza kusema sitaki kujibu.”
Alikaa kimya kwa sekunde kadhaa. Kisha, akiwa bado anaangalia kamera, alisema, “Hiyo ndiyo sentensi ya video.”
Amina aliandika maneno yale yale, bila kuongeza tafsiri.
“Video gani?”
Timo akafunga midomo.
“Sawa,” Amina alisema. “Hatulazimishi.”
Kutoka corridor kulisikika kiatu kikisogea. Dakika tano zilikuwa zinakwisha.
Amina akabadilisha swali. “Kuna kitu kimoja unachotaka nijue kuhusu jinsi ya kuwasiliana na wewe?”
Timo alitazama mlango, kisha mikono yake. “Simu si yetu.”
Amina hakuelewa kama alimaanisha simu haziruhusiwi au mawasiliano yalidhibitiwa. Alitaka kuuliza “ya nani?” lakini alijizuia. Swali lingine lingeweza kulazimisha maelezo ambayo mtoto hakuwa tayari kutoa.
Muthoni alirudi na kukaa kwenye kiti chake ukutani.
“Sasa tunaweza kuendelea na progress review,” alisema.
Timo akanyoosha mgongo tena.
“Nimejifunza kuwajibika kwa maamuzi yangu na kuheshimu mipaka ya familia.”
Ruth, aliyerudi baada yake, alifumba macho kwa muda mfupi. Amina aliuliza mambo ya kawaida: chakula, usingizi, shule iliyopo ndani ya programu, dawa kama zipo. Kila swali lilipata jibu fupi. Muthoni alipoanza kujibu kwa niaba ya Timo, Amina alimrudishia swali kijana bila ugomvi.
“Uko sawa na sisi kuomba taarifa za masomo?”
Timo akasema, “Ndiyo.”
“Unataka mama yako apate copy?”
“Ndiyo.”
“Unataka mimi nipate?”
Timo alitazama Amina. “Sijui.”
“Basi usijibu sasa.”
Muthoni akasema, “Family cooperation ni sehemu ya treatment.”
Amina akamwangalia. “Na uchaguzi wa mtoto kuhusu taarifa zake ni sehemu ya trust.”
Saa ya ukutani ilipofika dakika ya mwisho, Muthoni alisimama. Timo alisukuma kiti nyuma. Ruth akainuka ghafla, kana kwamba angependa kumkumbatia, lakini akasimama baada ya kuona mlezi akitazama.
“Timo,” alisema, “nakupenda.”
Kijana hakurudia sentensi ya video. Alisema tu, “Najua.”
Alipogeuka kwenda mlangoni, Amina aliona mkono wake wa kushoto ukining’inia chini karibu na paja. Bila kumtazama moja kwa moja, Timo akanyoosha vidole vitano. Akavikunja. Kisha akanyoosha viwili.
Amina hakutoa simu. Hakupiga picha. Aliandika kwenye kona ya karatasi: **5 + 2 — ishara, maana haijathibitishwa.**
Mlezi akamwita Timo aende. Kijana alitoka bila kuangalia nyuma.
Ruth akainama karibu na Amina. “Siku saba?”
“Labda,” Amina alisema. “Hatusemi mpaka tupate kitu kingine.”
Lakini kwa mara ya kwanza, namba hiyo haikuwa theory ya watu wazima. Ilikuwa ishara ambayo Timo mwenyewe alikuwa amechagua kutoa.
Amina akaweka karatasi hiyo pamoja na note ya KJN-2, lakini hakuzichanganya kama ushahidi mmoja. Route ilisema watoto walihamishwa; ishara ilisema tu kuna muda ambao Timo alitaka watu wazima wauchunguze. Sasa kazi ilikuwa kutafuta rekodi huru ambayo ingeonyesha siku hizo saba zilikuwa nini, bila kumrudisha Timo kwenye chumba cha maswali kwa sababu tu watu wazima walikuwa na haraka.
Ishara ya vidole inayomaanisha 'siku saba'.
#