Neema aliweka karatasi tupu na kalamu tatu mezani, kisha akamwangalia Timo.
“Leo wewe unachagua nani abaki chumbani,” alisema. “Unaweza kunichagua mimi, Amina, wote wawili, au hakuna mazungumzo leo.”
Timo alitazama Amina kwa muda ambao ulimfanya ajue jibu kabla halijasemwa.
“Auntie akae nje kwanza.”
Amina alihisi kitu kikishuka ndani ya kifua chake. Alikuwa ametumia siku nyingi kufuatilia routes, receipts, versions na permits ili kufika kwenye nafasi ambayo Timo angeweza kusikilizwa. Sasa nafasi hiyo haikuhitaji yeye ndani.
“Sawa,” alisema.
Hakusema “ukibadilisha mawazo niite.” Neema alikuwa ameshaeleza hilo. Amina alitoka na kukaa kwenye bench ya corridor, simu yake ikiwa silent. Kupitia kioo cha frosted hakuweza kuona maelezo ya ndani, na hakujaribu kusogea karibu.
Dakika za kwanza zilikuwa ndefu. Amina alijikuta akitengeneza maswali kichwani: Kijani? Video? Siku saba? Simu? Barua? Kila moja lilionekana muhimu. Kisha akajikumbusha kwamba umuhimu kwa case haukuwa sawa na ruhusa ya kumuuliza mtoto.
Ndani, Neema alimpa Timo karatasi na kusema, “Chora tu sehemu ulizopita. Huhitaji kuandika kilichotokea kila sehemu.”
Baadaye Amina angejua hilo kutokana na summary iliyoidhinishwa, si kwa kusikiliza mlangoni.
Takribani dakika ishirini baadaye, Neema alitoka.
“Timo anataka uingie,” alisema. “Lakini nitasoma only kile alichokubali kiwe summary.”
Amina akaingia. Timo alikuwa ameweka karatasi mbele yake. Kulikuwa na boxes tatu: **Main**, **Kijani**, **Main**. Kati ya Main na Kijani alikuwa amechora gari. Pembeni ya Kijani kulikuwa na alama saba ndogo.
Neema akasema, “Timo amekubali official summary iseme: alihamishwa kutoka main campus kwenda Kijani na kurudishwa; cycle hiyo ilihusisha siku saba; progress videos zilirekodiwa kwa kutumia cue cards zenye sentensi za kuanzia.”
Timo alitikisa kichwa.
“Sehemu nyingine za mazungumzo yake kuhusu migogoro ya familia na feelings zake haziingii kwenye summary,” Neema akaendelea.
Kwenye karatasi, eneo moja lilikuwa limevukwa kwa kalamu nyeusi.
Amina hakuliangalia mara mbili.
“Fine,” alisema.
Timo akamwangalia kwa tahadhari. “Hutaki kujua?”
“Nataka kujua vitu vingi. Lakini si kila kitu ninachotaka ni changu.”
“Na kama ni muhimu?”
“Neema atakuambia kama kuna kitu cha usalama ambacho lazima achukue hatua. Lakini case yetu haipaswi kuwa sababu ya wewe kurudia mambo usiyotaka.”
Timo akazungusha kalamu kati ya vidole. “Video zilikuwa boring.”
Amina alitaka kuuliza kama alilazimishwa. Badala yake akasema, “Summary imesema cue cards. Unataka kuongeza zaidi kuhusu video?”
“Si sasa.”
“Sawa.”
Neema alionyesha mchoro wa route. “Unaweza kuniambia hizi alama saba ni nini, kwa kiwango unachotaka?”
Timo akasema, “Tulikuwa tunaenda huko, tunakaa, tunarudi. Wakati mwingine siku hazikuwa exactly saba kwa kila mtu. Mimi mara ya kwanza zilikuwa saba.”
Amina akaona jinsi ishara ya vidole ya chumba cha ziara ilivyopata maana bila wao kuilazimisha. Aliandika tu: **Timo confirms his first Kijani cycle = seven days.**
“Na route?”
Timo akaonyesha barabara aliyochora. “Van. Simu zetu hazikuwa nasi.”
Amina hakumuuliza kama simu zilichukuliwa kwa nguvu. “Hilo linaweza kuingia summary?”
Timo akafikiria. “Sema hatukuwa nazo. Usiseme waliiba.”
Neema akabadilisha wording mbele yake.
Hilo lilikuwa jambo dogo, lakini lilimfanya Amina aone tofauti ya process hii na video za “nimejifunza kuwajibika”. Hapa Timo alikuwa ana-edit sentensi ambayo watu wazima walitaka kuandika kuhusu yeye.
Walipokuwa karibu kumaliza, Amina akasema, “Kuna kitu unataka mimi nifanye, tofauti na case?”
Timo akatikisa kichwa kwanza. Kisha akaangalia karatasi zake.
“Letters.”
“Barua gani?”
Neema akasema, “Only if you want.”
Timo akavuta pumzi. “Tulikuwa tunaandika letters. Wanasema kuandika ni part ya reflection. Wengine kwa wazazi, wengine kwa sisi wenyewe.”
“Zilitumwa?” Amina akauliza.
“Sijui.”
“Uliambiwa zimetumwa?”
“Wakati mwingine waliweka kwenye box.”
Amina alikaa kimya.
Timo akaendelea mwenyewe. “Kulikuwa na box kubwa. Baada ya kuandika unaweka humo. Sikuwahi kuona stamp. Sikuwahi kuona post bag. Nilifikiri labda wao ndiyo wanatuma.”
“Unataka hilo liingie summary?”
Timo akatikisa kichwa. “Ndiyo. Box ilikuwa Kijani.”
Neema akaandika sentensi, akamsomea. Timo akaondoa neno “confiscated” ambalo halikuwa limetoka kwake na kuweka “collected”.
Amina alisaini kama mtu aliyepokea authorized summary, si kama interviewer. Timo hakusaini kila page; Neema alitumia child-assent note kwa process ya kaunti na kumpa Timo copy ya summary aliyokubali.
Walipotoka, Ruth alikuwa waiting area. Aliposikia kwamba Timo alikuwa amemwomba Amina atoke kwanza, uso wake ulijaa maumivu na nafuu kwa wakati mmoja.
“Alisema nini?” akauliza.
Amina akamkabidhi Neema nafasi ya kueleza approved summary. Hakujaza silence kwa details alizokuwa hajapewa.
Kwa mara ya kwanza tangu complaint ianze, Timo hakuwa kiungo cha mwisho cha ushahidi wao. Alikuwa mtu aliyekuwa anaamua ni sehemu gani ya maisha yake ingeweza kuwa record na ni sehemu gani ingebaki yake.
Kabla aende, Timo alimwita Amina kwa sauti ndogo.
“Kuna kitu kimoja nilisahau.”
Amina akasimama.
“Sanduku lile halikuwa tupu,” alisema. “Kulikuwa na barua nyingi. Nyingi sana.”
Neema hakumwuliza zilikuwa za nani. Badala yake aliuliza kama Timo alitaka kaunti ifuatilie box yenyewe kama property/records issue. Timo akasema ndiyo, lakini akaweka masharti: barua za watoto wengine zisifunguliwe kwa sababu ya case yake. Amina aliandika mpaka huo kwenye note yake. Kama box ingepatikana, jambo la kwanza halingekuwa kusoma yaliyomo; lingekuwa kuhesabu, kutambua inventory tags, tarehe na process ya custody. Uamuzi huo ulifanya Timo aonekane ametulia zaidi. Alikuwa ametaja kitu ambacho kingeweza kusaidia review bila kutoa watu wengine sadaka kwa udadisi wa watu wazima. Neema akaahidi kuomba preservation ya property records na mail handling logs, si “confessions” za ndani ya envelopes.
Mipaka ya mtoto ikaingia rasmi kwenye hatua inayofuata ya uchunguzi wa barua.
Anataja sanduku la barua lisilotumwa.
#